ლესტრის სახლის ცივი შუქი დიდხანს რჩებოდა ვადიმის სახეზე, თითქოს ვერ გადაეწყვიტა, შეეშვა თუ უკან დაებრუნებინა. ხელში ტელეფონი ერთხელ ვიბრირებდა, შემდეგ გაჩუმდა. არ დახედა. იცოდა, ვინ იყო. ნინა. ან იქნებ ჟანა. ან ვინმე სხვა, ვინც აქამდე ყოველთვის მის ნაცვლად აგვარებდა შედეგებს.
ახლა აღარავინ იყო, ვინც მოაგვარებდა.ჟანას კარის მიღმა ჩუმი მუსიკა ისმოდა. ბავშვების ხმები, ჭურჭლის ჟღარუნი, ცხოვრება. არა მისი ცხოვრება.— სერიოზულად გგონია, რომ შეგიძლია აქ დარჩე? — ჰკითხა ჟანამ, ხელები გულზე გადაიჯვარედინა. — ვადიმ,
ჩვენ უკვე ექვსნი ვართ ერთ ბინაში. ეს არ არის თავშესაფარი.— ნინამ გამომაგდო — გაიმეორა კაცმა, თითქოს ეს საკმარისი მიზეზი ყოფილიყო ყველაფრისთვის.ჟანამ ამოისუნთქა.— და? დაფიქრდი, რატომ?კითხვა არ იყო აგრესიული, უფრო დაღლილი. თითქოს იგივე ისტორია უკვე ბევრჯერ გაეგონა,
უბრალოდ სხვადასხვა ქალებისგან, სხვადასხვა ბინებში, სხვადასხვა საბაბებით.ვადიმმა მაშინვე არ უპასუხა. დერეფანში დაჯდა ძველი ფეხსაცმლის კარადის კიდეზე. სხეული უცებ დამძიმდა, თითქოს ყველა გადაწყვეტილება, რომელსაც ოდესღაც გაექცა, ახლა ერთდროულად დაეცა მასზე.
— უბრალოდ… დახმარება მინდოდა — ბოლოს თქვა მან.ჟანამ ჩაიცინა, მაგრამ სიცილი არ იყო მხიარული.— ამას ყოველთვის ამბობ. და ყოველთვის სხვები იხდიან ფასს.კაცმა თავი დახარა. გონებაში ნინას სახე გამოჩნდა. არა ის გაბრაზებული, არამედ ის ჩუმი მომენტი,
როცა ბარგს ალაგებდა. მოძრაობები არ იყო აჩქარებული. არც ყოყმანი იყო მათში. თითქოს ეს გადაწყვეტილება დიდი ხნის წინ ჰქონდა მიღებული და ახლა მხოლოდ ზედაპირზე გამოუშვა.და კატია.გოგონას ყვითელი საცურაო სათვალე, რომელიც ჯერ არც კი უყიდიათ.
ამ აზრმა უცებ ჩხვლეტასავით გაუარა.— მე… არ მეგონა, რომ ეს ასეთი დიდი საქმე იქნებოდა — ჩუმად თქვა მან.ჟანამ მხრები აიჩეჩა.— ეს ყოველთვის დიდი საქმეა. უბრალოდ აქამდე შენთან არ იყო.ბინის მეორე ბოლოში კარი გაიჯახუნა. ბავშვმა იტირა. ვიღაცამ უთხრა,
რომ გაჩუმებულიყო. ცხოვრება მის გარეშე მაინც გრძელდებოდა.ვადიმმა ტელეფონი ამოიღო. ნინას სახელი ეკრანზე იყო. ერთი შეხება აშორებდა დარეკვას. მაგრამ ცერა თითი ჰაერში გაჩერდა.რას ეტყოდა?რომ შეცდა? რომ ყველაფერს უკან დააბრუნებს? რომ კატია ბანაკში წავიდეს?
და რა იქნებოდა შემდეგი გადაწყვეტილება, რომელსაც ისევ სხვების ნაცვლად მიიღებდა?ტელეფონი დააბრუნა.— აქ ვერ დავრჩები — ბოლოს თქვა.ჟანამ თავი დაუქნია, თითქოს ამას ელოდა.— ეს მაინც სწორად დაინახე.
კაცი წამოდგა. სხეული ცარიელი იყო, მაგრამ არა მსუბუქი. უფრო ისეთივით, როგორც ცუდად დაცლილი ოთახი, სადაც ყველა ნივთი თავის ადგილზეა, მაგრამ მნიშვნელობა დაკარგული აქვს.ქუჩაში გავიდა.
ქალაქი ცივი და გულგრილი იყო. ადამიანები ჩქარობდნენ, ჩანთებით, ტრამვაებით, შუქებით. ყველას სადღაც ეჩქარებოდა. მას — არა.ფეხით წავიდა.არ იცოდა სად.ფიქრები ნელ-ნელა დალაგდა, როგორც დაშლილი პაზლის ნაჭრები, რომლებიც ბოლოს ხვდებიან,
რომ ერთ სურათს უნდა ქმნიდნენ. ნინას ხმა. კატიას სიცილი. ბანაკის სახელი ვებსაიტზე, რომელიც მან შეცვალა.ერთი დაწკაპუნება.მეტი არაფერი.და მაინც, ყველაფერს ეს ედო საფუძვლად.ხიდთან გაჩერდა. ქვემოთ წყალი ბნელად მიედინებოდა, ნელა, თითქოს არსად ეჩქარებოდა.
ჯიბეში გასაღებები აჟღარუნდა. სახლის გასაღები, რომელიც უკვე სახლს აღარ ნიშნავდა.ტელეფონი ისევ ამოიღო.ამჯერად ნინას ნომერს არ დაურეკა.მესიჯი დაწერა.„კატიას სახელს აღვადგენ. და ყველაფერს მოვაგვარებ. არაფერს ვითხოვ სანაცვლოდ.“
გაგზავნის ღილაკზე წამით შეყოვნდა.შემდეგ დააჭირა.ტელეფონის ვიბრაციის შემდეგ სიჩუმე ჩამოვარდა.და ამ სიჩუმეში პირველად აღარ ესმოდა სხვების გადაწყვეტილებები.არამედ საკუთარი გადაწყვეტილებების სიმძიმე.
