– დედა, მამა, ვალერასები და ნატაშა შაბათს მოდიან. ერთი თვე დარჩებიან.
კოსტიამ ეს წინადადება ისე თქვა, თითქოს უბრალოდ ეუბნებოდა, რომ რძე გათავდა. მაცივართან იდგა, პაკეტიდან კეფირს სვამდა და ტელეფონს სქროლავდა, სრულიად მშვიდად.
მე თეფში ხელში მეჭირა. დავდე. ზედმეტად ფრთხილად.
– ერთი თვე – გავიმეორე.
– ჰო. მამას შვებულება აქვს, დედას დიდი ხნის სურვილი იყო მოსვლა. ვალერაც ნატაშასთან ერთად მოდის. ერთად ვიქნებით, ოჯახია – თქვა ისე, რომ არც ამოუხედავს. – ნორმალურია, არა?
ნორმალური.
შვიდი წელი ვიყავით დაქორწინებული. ამ ხნის განმავლობაში მისი ოჯახი უკვე ოთხჯერ „გადმოსახლდა“ ჩვენს ბინაში. ყოველთვის უფრო დიდხანს, ვიდრე დაგეგმილი იყო. ყოველთვის ოდნავ მოულოდნელად. მაგრამ ხომ „ოჯახია“.
დისტანციურად ვმუშაობდი ბუღალტრად. პატარა სამუშაო ოთახი მქონდა: რვა კვადრატული მეტრი, საძინებლის გვერდით. მაგიდა, კომპიუტერი, საქაღალდეები. ზუსტად დათვლილი სივრცე, რადგან ამ ორსაძინებლიან ბინას მეტი აღარ შეეძლო.
– კოსტია – ნელა ვთქვი. – ჩვენ ორნი ვართ აქ. სად უნდა დავტიოთ ოთხი ზრდასრული ადამიანი?
ბოლოს და ბოლოს ამომხედა.
– დედაჩემი და მამაჩემი მისაღებში. ვალერა და ნატაშა შენს სამუშაო ოთახში. გასაბერ მატრასს ვიყიდი.
– და მე სად ვიმუშავო?
– სამზარეულოში ან საძინებელში. ლეპტოპი გაქვს.
თითქოს ეს ყველაზე ბუნებრივი წესრიგი ყოფილიყო მსოფლიოში.
იქ ვიდექი და უცებ ნათელი გახდა: ის არ მეკითხება. აცხადებს. და მე უბრალოდ უნდა მოვერგო.
– მაინც შეგეძლო გეკითხა – ჩუმად ვთქვი.
– რა? ისინი ჩემი მშობლები არიან.
არ არიან უცხოები. უბრალოდ… ჩემი ოჯახი არა.
ღრმად ჩავისუნთქე.
– კარგი. მაშინ პირობა მაქვს.
ამომხედა.
– შენ ამზადებ საჭმელს. შენ ასუფთავებ. შენი სტუმრები არიან.
ჩაეცინა. მოკლედ.
– ლენა, დედაჩემი ყველაფერს გააკეთებს. უყვარს კერძების მომზადება.
ჩუმად დავრჩი.
ნახევარი წელია ფულს ვაგროვებდი. საღამოობით, დამატებითი სამუშაოებით. ნელ-ნელა. ორმოცდარვა ათასი რუბლი ცალკე ბარათზე. „გაქცევის“ ფული: ზღვა, სიჩუმე, ერთი თვე თავისუფლება.
მაშინ ჯერ არ ვიცოდი, რომ მართლა მომიწევდა გაქცევა.
შაბათს ჩამოვიდნენ.
არ დაუკაკუნებიათ — შემოვიდნენ.
სამი ჩემოდანი, ორი ჩანთა, „პიატიორკას“ პარკებში მწნილი და წიწიბურა, როგორც გადარჩენის ნაკრები.
პირველი ზინაიდა პავლოვნა შემოვიდა.
– პატარა ბინაა – თქვა მისალმების ნაცვლად. – და ეს შპალერი… ისევ? გითხარით მე.
– გამარჯობა – ვუპასუხე.
გენადი პეტროვიჩმა უბრალოდ თავი დამიქნია და ტელევიზორისკენ წავიდა. ვალერა დერეფანში ძლივს შეიჭყლიტა. ნატაშა ჩუმად მიჰყვა.
კოსტია დარბოდა, აწყობდა, მატრასს ბერავდა, ავეჯს სწევდა. ჩემი სამუშაო ოთახი გაქრა.
მის ადგილზე საწოლი გაჩნდა. დროებითი. ერთი თვით.
„სამზარეულოში ვიმუშავებ“ — ეს ფრაზა უცებ რეალობად იქცა.
და ამის შემდეგ ყოველი დღე ერთნაირად მიდიოდა.
მე ვამზადებდი.
ის მართავდა.
– ხახვი დიდია.
– სტაფილო ასე არ იჭრება.
– ეს ზეთი არ ვარგა.
სამი საათი ქურასთან. ყოველდღე.
კოსტია მისაღებში მამასთან იჯდა და ფეხბურთს უყურებდა.
სტუმრები ჭამდნენ. ვალერა ორჯერ თავისთვისაც. ნატაშა თითქმის არაფერს. ზინაიდა პავლოვნა კი ყოველ ლუკმას აკრიტიკებდა.
– მარილიანია.
– ცოტაა.
– ასე არ უნდა იყოს.
საღამოს ექვსი ადამიანის ჭურჭელს ვრეცხავდი. ყოველდღე.
მეათე დღეს უკვე ვითვლიდი კიდეც.
საჭმელი, კომუნალური, დრო. და ის უხილავი შრომა, რომელსაც არავინ ხედავს, მხოლოდ ჩვეულებრივად მიაჩნიათ.
შემდეგ ზღვარი ამოიწურა.
ჩემი სამუშაო ოთახი მთლიანად დაიკავეს. მატრასი, ტანსაცმელი, ხმაური.
ლეპტოპს სამზარეულოს მაგიდაზე ვხსნიდი, მწნილის ქილების და საჭრელი დაფის შორის.
ერთმა კლიენტმა დამირეკა:
– როდის იქნება ანგარიში მზად?
– ხვალ – ვუთხარი.
გავთიშე.
– ლენა, კატლეტები გააკეთე – გაისმა ზინაიდა პავლოვნას ხმა.
– ვმუშაობ.
– სწრაფია ეგ.
და საღამოს, როცა ყველამ ჭამა, თქვა:
– ფულს ვზოგავთ რემონტისთვის. კოსტია ეხმარება კიდეც.
ამოვიხედე.
– ეხმარება?
ყოველთვიურად თხუთმეტ ათასს უგზავნიდნენ ჩვენი საერთო ფულიდან.
– ეს არაფერია – ხელი აიქნია.
ჩანგალი დავდე.
– მაშინ დავითვალოთ.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
– ათ დღეში მხოლოდ საჭმელზე ოცდაორი ათასი წავიდა. თუ ასე გაგრძელდა, თვეში სამოცდაათი გამოვა. გავყოთ?
– შენ ფულს ითხოვ ოჯახისგან?! – იყვირა.
– არა. ხარჯებს ვყოფთ.
ვალერამ ჩაიცინა.
– ჩვენ სტუმრები ვართ!
– სტუმარი სამი დღეა – ვთქვი. – ეს უკვე ცხოვრების წესია.
ამის შემდეგ ვახშამი აღარ იყო ვახშამი. უფრო სიჩუმე იყო.
იმ ღამეს კოსტია არ შემოვიდა დასაძინებლად.
მანქანაში დაიძინა.
მეთოთხმეტე დღეს გამთენიისას გავიღვიძე. ჩანთა ჩავალაგე.
დავტოვე წერილი:
„მასპინძელი დასასვენებლად ერთი თვით გაემგზავრა. საჭმელი მაცივარშია, რეცეპტები ზინაიდასთან. წარმატებებს გისურვებთ.“
და წავედი.
თვითმფრინავში პირველად ნამდვილად დამეძინა.
ტელეფონში 114 შეტყობინება იყო.
– მოღალატე ხარ
– დედაჩემი ტირის
– ახლა ვინ ამზადებს?!
გამოვრთე.
ზღვა.
ძილი.
სიჩუმე.
მეოთხე დღეს ჩავრთე:
„წავიდნენ.“
არაფერი მკითხავს.
მეოცე დღეს:
„საუბარი გვჭირდება.“
ვუპასუხე: „კი.“
ერთი თვის შემდეგ დავბრუნდი სახლში.
ბინა სუფთა იყო.
– როდის წავიდნენ? – ვკითხე.
– ერთ კვირაში – თქვა კოსტიამ.
ერთი კვირა. სულ ეს დასჭირდათ.
ამის შემდეგ შერიგება არ ყოფილა. არც დიდი სცენა. არც ჩახუტება.
მხოლოდ ჩუმი, უცნაური ახალი წესრიგი.
კოსტია მისაღებში იძინებს.
მე საძინებელში.
და პირველად ძალიან დიდი ხნის შემდეგ… აღარავინ მეუბნება, როგორ უნდა დავჭრა ხახვი.
