სანამ სახლიდან გარეთ დავრჩი, საკუთარი კარის წინ, მივხვდი, რომ ჩემი ქორწინება საბოლოოდ დასრულდა. არა ნელ-ნელა. არა რბილად. არამედ სასტიკად, თითქოს სახეში შემეხეთქათ.რაც ჩემი მრუშის ქმარმა, ჯეისონმა, ჯერ კიდევ არ იცოდა,
იყო ის, რომ ამგვარად ჩემს გაწირვით, მან გამოიწვია რაღაც, რასაც არასოდეს შეძლებდა შეჩერება.«ჯეისონ, თითქმის 9 საათია. შენ გპირდი, რომ 6-ზე სახლში იქნებოდი.»ჩემს ხმაში ოდნავი ბგერა უკან დახევს, მიუხედავად იმისა, რომ ძალით ვცდილობდი მასზე კონტროლი მიმეხდინა.
ჯეისონმა გადმოიწია, თავის გასაღები დადო კაუნტერზე, უგულებელყოფით გადაუარა ჩემ გვერდით, თვალიც არ აუწევია.«სამუშაო საშინელი იყო, ალაის. რა მინდოდა გამეკეთებინა? დამეტყო უფროსისთვის, რომ ადრე უნდა წავსულიყავი?»
მან თავის ყელსაბამი გაუხსნა, თითქოს ეს უბრალო საუბარიც კი დაღლიდა, შემდეგ კი მთლიანად უგულებელყო სუფრა, რომელიც უკან იდგა. ორი სანათი ნელ-ნელა იწვის, გვერდით კი პატარა იუბილე-ტორტი ეყენა, რომელიც მე ვყიდე ლანჩის შესვენების დროს.
«დიახ. სწორედ. ზუსტად ეს უნდა გეთქვა. ერთხელ. გპირდი. და ეს ჩემი დაბადების დღეა.»მან ბოლოს შეჩერდა. თვალები სუფრისკენ გადმოიწია და ოდნავ გაუფერულდა.«ოჰ… დავივიწყე.»კი, მართლაც დავივიწყე.
«არ იყო ასე», ამოიოხრა მან, ხელი თმაში შეუცურა. «მუშაობს ჩვენთვის.»გულიაჩქარებით ჩაეღიმა მწარე სიცილით.«ჩვენთვის? შენ არასოდეს ხარ, ჯეისონ. ჩვენ ვცხოვრობთ როგორც მდუმარე თანახლები. გახსოვს ბოლოს როდის ვვახშმობდით ერთად? ფილმს ვუყურებდით? ერთად ვიცინოდით,
მხოლოდ ჩვენ ორნი?»«მე ვაშენებ მომავალს ჩვენთვის.»«რომელ მომავალს? მე მეტს ვაკეთებ შენზე, მე ვიხდი ძირითად ხარჯებს, და დაბადების დღეს მარტო ვვახშმობ.»მისი სახე დაიხურა.«კი, რა თქმა უნდა. შენ გიყვარს ჩემზე იმის გახსენება, რომ წარმატებული ქალი ხარ.»
«ეს არაა ის რაც—»«შენ არაფერი მითხრა. დაღლილი ვარ.»მან ავიდა საძინებელში, არც ერთხელ გახედა უკან, დამტოვა მარტო მკრთალი სანათებითა და ტორტით, რომელსაც აღარავინ ეტყობოდა ინტერესი.ამ ღამეს, სანათები ჩამოვაბერე და საკუთარ თავს მოვატყუე.
მოვატყუე, რომ სიყვარული საკმარისია. რომ ყველა ქორწინებას გადაუვლის ქარიშხალები.ჯერ არ ვიცოდი, რომ ეს პატიება ყველაფერს დამიჯდებოდა.სამი კვირის შემდეგ, ადრე მოვედი სამსახურიდან, ძლიერი თავის ტკივილით დაღლილი. როდესაც შევედი ეზოში, რამაც უცნაურად დამაბნია.
საკეტი.ის აღარ იყო ძველი.ჩემმა გასაღებამ ვერ ჩაინერგა. კიდევ დავწინაღმედი, გული ცუდად სცემდა. არაფერი.შემდეგ დავინახე სიტყვა.კარებზე დადებული. ჯეისონის ხელით დაწერილი.«ეს უკვე შენი სახლი არაა. იპოვნე სხვა ადგილი.»
სუნთქვა გამიქრა.კარი გაიღო, ჯეისონი იქ იყო. მის უკან ქალი.ჩემ პიჟამოში.«შენ სერიოზულად არა ხარ…» ჩუმად ვთქვი.«მე გვერდი გადავატრიალე», მშვიდად თქვა მან. «მია და მე ახლა ერთად ვართ. ჩვენ სივრცე გვჭირდება.»
მია წინ წამოვიდა, ხელები თეძოებზე.«შენი ნივთები კარადაშია.»ამ წამს ჩემში რაღაც საბოლოოდ დაიმსხვრა.ჩემს დას, პაულასთან, წყენა ცრემლების ნაცვლად მოვიდა.«ვინ გადაიხადა ავეჯი?» – მკითხა მან.პასუხმა თვალნათლივ დამასვა.მე.
ყოველი კუთხე, ყოველი აპარატი, ყოველი რემონტი.და უცებ მივხვდი.მათ ეგონათ, რომ მე გამოვუშვებდით.მაგრამ სინამდვილეში, ისინი უბრალოდ გამათავისუფლეს.შემდეგი შაბათი, ზუსტად შუადღისას, დავაკაკუნე კარზე, გვერდით ჩემი გადმოტანის ჯგუფით.
«გამარჯობა, ძვირფასო. მოვედი ავიღო ჩემი საკუთრება.»მან ვერ მოასწრო რეაგირება, ყველაფერი გაქრა.სარეცხი მანქანა.ფურნე, შუა მომზადებაში.საწოლი.კანაფე.ტელევიზორი.და მიას თმის უთო.«ბოდიში», გავუღიმე. «შენ ქმრის საჩუქარია. როცა ჯერ კიდევ ჩემი იყო.»
ჯეისონი ყვიროდა. მია ყვიროდა.მე ვისიამოვნებდი.«შენ შეიცვალეთ საკეტები, როცა ჯერ კიდევ აქ ვცხოვრობდი», მშვიდად დავამატე. «ეს უკანონოა. მაგრამ დამიჯერე… თქვენ ასეთი, ცარიელ სახლში, გაცილებით სასიამოვნოა, ვიდრე სასამართლო.»
ვედექი უკან არ შევხედე.ზოგჯერ ვფიქრობს, რომ ვცხელდი ბევრად.შემდეგ ვიხსენებ კარებზე სიტყვას.დავიწყებულ დაბადების დღის ვახშამს.მათცივი ღალატის სისასტიკე.და ვიცი, რომ არა.მე უბრალოდ ავიღე ის, რაც ჩემია.სიცოცხლის ღირსებაც.
