ცამეტი წლის ილიამ ნერვიულად ატრიალა ჩანგალი თითებში და შემდეგ მოულოდნელად ხმაურით დაარტყა იგი ფაიფურის თეფშის კიდეს. მკვეთრი ჟღარუნი გრძელ ხის მაგიდას გადაუვლო და საუბრის ბურუსი ერთიანად გაჭრა.
დახურულ რესტორნის დარბაზში შემწვარი კალმახის სუნი მდიდრულ პარფიუმს ერეოდა, ხოლო ჩვენ ვადიმის ორმოცდამეათე დაბადების დღეს ვზეიმობდით უხვად გაწყობილ მაგიდასთან,
სადაც ხიზილალა, ხორცეული და ბროლის გრაფინები ელავდა, მის გარშემო კი მისი თავდაჯერებული, ელეგანტურად ჩაცმული ნათესავები ისხდნენ.
— მამა, ბებია ვერა რატომ არ მოვიდა? — იკითხა ილიამ და წამიერად სიჩუმე ჩამოვარდა, თითქოს ყველა ერთდროულად სუნთქვას იკავებდა. ვადიმმა ნელა გააჩოჩა თეფში გვერდზე, სახე მოეჭიმა, მე კი მშვიდად, მაგრამ მკაფიოდ ვუთხარი ილიას, მამას ჰკითხე-მეთქი.
— რატომ უნდა მოსულიყო? — უპასუხა ვადიმმა ცივად, არც კი შემოგვხედა, ხოლო ილიამ დაბნეულად ახსნა, რომ ბებიამ წინა დღეს დაურეკა და საჩუქარიც იყიდა.
— საკმარისია, — მკაცრად ჩაერია ჩემი სიდედრი და თქვა, რომ ეს საუბარი აქ არ შეეფერებოდა, შემდეგ კი იმ დამამცირებელი მზერით შემომხედა, რომელსაც თხუთმეტი წელია ვიცნობდი.
ვეღარ გავჩუმდი და ვიკითხე, რატომ არ იყო ჩემი დედა დაპატიჟებული, რაზეც ვადიმმა გაღიზიანებით მიპასუხა, რომ ეს არ იყო ოჯახური საღამო, არამედ მნიშვნელოვანი საქმიანი შეხვედრა, მე კი ვკითხე, ჩემი დედა საკმარისად მნიშვნელოვანი არ არის-მეთქი?
ჩემი სიდედრი მსუბუქად ჩაიღიმა და თქვა, რომ ჩემი დედა აქ თავს უხერხულად იგრძნობდა, რომ ის ამ წრეს არ ეკუთვნოდა — და სწორედ ამ მომენტში ჩემში რაღაც საბოლოოდ გატყდა.
ნელა, თითოეულ სიტყვას ვუსვამდი ხაზს, ვუთხარი, რომ ის ქალი ორმოცი წელი საავადმყოფოში მუშაობდა და ვადიმს ყველაფერი მისცა, როცა მას არაფერი ჰქონდა, რაზეც მან მიყვირა გაჩუმდი-მეთქი, მაგრამ მე ავდექი და მშვიდად ვუპასუხე: არა.
ვადიმიც წამოდგა და ყველას წინაშე ხმამაღლა განაცხადა, რომ ჩემი დედა მისი ოჯახი არ იყო, და სიჩუმე იმდენად მძიმე გახდა, რომ თითქმის მტკივნეულიც კი იყო — და სწორედ მაშინ მივხვდი ყველაფერს.
— ილია, რიტა, წავიდეთ, — ვთქვი მე, და მიუხედავად იმისა, რომ ცდილობდა ჩემი შეჩერება და მითხრა, სცენას ნუ აწყობო, პირველად შევხედე მას შიშის გარეშე და ვუპასუხე, რომ თუ ჩემი დედა ოჯახი არ არის, მაშინ ჩვენც აღარ ვართ მისი ოჯახი.
ცივი წვიმა მოდიოდა, როცა ძველ მანქანაში ჩავჯექით, წვეთები მინებზე ნელა ეშვებოდა და მიუხედავად იმისა, რომ გათბობა ნელა მუშაობდა, ჩემში უცნაური სიმშვიდე იბადებოდა.
დედამ კარი გაგვიღო, შეგვხედა და ყოველგვარი კითხვის გარეშე უბრალოდ თქვა: შემოდით, და შიგნით სითბო და დარიჩინის სუნი დაგვხვდა.
ილიამ ჩუმად უთხრა, რომ მამამ თქვა — ის ოჯახი არ არის, რაზეც დედამ მშვიდად გაიღიმა და უპასუხა: ოჯახი ის არის, ვინც რჩება.
განქორწინება დიდხანს გაგრძელდა და რთული იყო, ვადიმი ფულით, ადვოკატებითა და მუქარით ცდილობდა ჩვენს დამარცხებას, მაგრამ საბოლოოდ ვერ შეძლო — ბავშვები ჩემთან დარჩნენ და ახალ ბინაში გადავედით, სადაც უფრო მშვიდი ცხოვრება დავიწყეთ.
მე უფრო მეტს ვმუშაობდი, ვიდრე ოდესმე, მაგრამ სახლში დაბრუნების აღარ მეშინოდა, კარის გასაღების ხმის აღარ ვკრთოდი და ნელ-ნელა ჩვენს ცხოვრებაში სიმშვიდე დაბრუნდა.
ერთი წელი გავიდა, და ზამთრის ერთ საღამოს სამზარეულოში ვიჯექი, გარეთ თოვლი ძლიერად მოდიოდა, ბავშვები მისაღებში იცინოდნენ, დედა ჩუმად კითხულობდა და როცა მათ შევხედე, ბოლოს მივხვდი რაღაცას.
იმ სიტყვამ, რომელმაც მაშინ ასე მტკივა, კი არ დაგვანგრია, არამედ გაგვათავისუფლა — რადგან დამანახა, რომ ოჯახი არ არის ის, ვინც საკუთარ თავს ასე უწოდებს, არამედ ის, ვინც ჩუმად რჩება შენს გვერდით, რაც არ უნდა მოხდეს.
