გასაღები საკეტში უსიამოვნო, მეტალის ჭრიალით დატრიალდა და ვერას ქურთუკიც კი არ ჰქონდა ჯერ მოხსნილი, როცა უკვე იგრძნო ჰაერში გამეფებული გადახურებული მზესუმზირის ზეთისა და დამწვარი შეწვის მძიმე სუნი.
ღია ფერის ფილებზე უცხო, ტალახიანი ფეხსაცმელები იყო ჩამწკრივებული, თითქოს ეს ბინა საერთოდ აღარ ეკუთვნოდა მას.ნინა ფიოდოროვნა ისევ აქ იყო.
„უბრალოდ დაგეხმარებით“ ვიზიტები დიდი ხანია ჩვეულებად ქცეულიყო და ნელ-ნელა სრულ ოკუპაციად გადაქცეულიყო: პარასკევებიდან შაბათ-კვირამდე, შაბათ-კვირიდან მუდმივ ყოფნამდე.
— ოლეჩკა, კიდევ ჭამე, ახალი კატლეტები გავაკეთე! — გაისმა სამზარეულოდან ნაცნობი, ზედმეტად ენერგიული ხმა.
ვერა დაიხარა და ფეხსაცმელი გაიხადა. ათსაათიანი სტომატოლოგიური ცვლის შემდეგ მისი სხეულის თითოეული ნაწილი გადაღლილი იყო;
მხოლოდ ცხელი შხაპი და სიჩუმე უნდოდა, მაგრამ ამის ნაცვლად უცხო ხმები, უცხო სუნი და უცხო არეულობა დახვდა.
სამზარეულოსკენ წავიდა. ნინა ფიოდოროვნა გაზქურასთან იდგა ისე, თითქოს ეს ადგილი ყოველთვის მისი იყო, და კარგად დაუთოებულ ბლუზაზე ძველი წინსაფარი ეკეთა, რომელიც,
აშკარად, „უსაფრთხოებისთვის“ მოეტანა. ოლეგი მაგიდასთან იჯდა და ისე ჭამდა, თითქოს წლები არ ჰქონოდა ნაჭამი.ეს უკვე სტუმრობა აღარ იყო. ეს ჩვევად ქცეულიყო.
— ოჰ, ვერა, მოხვედი! — მისკენ შემობრუნდა დედამთილი და ხელები მოიწმინდა. — ხელები დაიბანე და დაჯექი, თქვენთვის მოვამზადე, რომ შაბათ-კვირას არ იწვალოთ.
— მადლობა, მაგრამ ხვალ რესტორანში წასვლას ვგეგმავდით, — ჩუმად თქვა ვერამ.ქალმა ჩაიცინა.— რესტორანი? ფულის გადაყრაა! სახლში გაკეთებული საუკეთესოა. არა, შვილო?
ოლეგმა შეხედვის გარეშე დაუქნია თავი.ვერა დაიძაბა. ეს იყო მუდმივი სქემა: დედა ამბობდა, ქმარი თანხმდებოდა, და ის ყოველთვის ზედმეტი იყო.
წყლის დასალევად ნიჟარასთან მივიდა, მაგრამ შეჩერდა, როცა ნაგავში ცარიელი ბოთლი დაინახა — ცივად დაწურული გოგრის ზეთი, მისი ძვირადღირებული, სამკურნალო დიეტური ზეთი.
— ნინა ფიოდოროვნა… ამით შეწვით? — იკითხა.— ჰო, რა მოხდა, — მხრები აიჩეჩა ქალმა. — ის სხვა გათავდა. ეს უბრალოდ იდო იქ.
— ამის გაცხელება არ შეიძლება, — ნელა თქვა ვერამ. — ეს ჩვეულებრივი ზეთი არ არის. ჯანმრთელობის მიზეზების გამო მჭირდება.
— ვერა, ნუ აჭარბებ. დედაშენმა მოამზადა და მორჩა, — თქვა ოლეგმა, არც კი აუხედავს.— ეს გადაჭარბება არ არის, ეს ჯანმრთელობაა, — მშვიდად უპასუხა მან.
— უმადური ხარ, — ჩასისინა დედამთილმა.ჰაერი გამძაფრდა და პირველად ვერამ ნათლად იგრძნო: აქ ის პარტნიორი არ იყო, არამედ დაბრკოლება.
შემდეგი დღეები დაძაბულ სიჩუმეში გავიდა. ოლეგი თვალს არიდებდა, ნინა ფიოდოროვნა კი კიდევ უფრო ხშირად მოდიოდა, თითქოს საზღვრებს ამოწმებდა.
შემდეგ პარასკევი დადგა. პირველად დიდი ხნის შემდეგ ვერამ იგრძნო, რომ ეს საღამო განსაკუთრებული იქნებოდა. მან დაგეგმა ვახშამი: ინდაური, ასპარაგუსი, მსუბუქი სოუსი, მშვიდი საღამო.
მთელი დღე ბაზარში გაატარა, ფრთხილად არჩევდა ინგრედიენტებს, ძვირად იხდიდა, მაგრამ კმაყოფილი იყო. გვიან დაბრუნდა სახლში და დერეფანშივე იგრძნო შემწვარი მაიონეზის სუნი. გასაღები ნელა დატრიალდა საკეტში.
სამზარეულოში ნინა ფიოდოროვნა ტრიუმფალურად იდგა დიდ საცხობ ლანგართან.— სიურპრიზი! ასპარაგუსი დავჭერი, კარტოფილი დავამატე და ყველიც — ასე უფრო ნოყიერია! — თქვა მან.
ძვირად ნაყიდი პროდუქტები ამოუცნობ მასად ქცეულიყო. ოლეგი უკვე ჭამდა, კმაყოფილი.ვერა გაიყინა. რაღაც შიგნით ჩუმად ჩატყდა.— გითხარით, ჩემს საჭმელს ხელი არ ახლოთ, — ძალიან მშვიდად თქვა მან.
— ოჰ, ეს ხომ უბრალოდ საჭმელია, — ხელი ჩაიქნია დედამთილმა. — მთავარია, რომ გავძღეთ.და მაშინ მეორე წინადადება მოვიდა:
— სხვათა შორის… ვფიქრობდი, შეგიძლია გადაიხადო კიდეც. თვეში ოცდახუთი ათასი. მომზადებისთვის.
სიჩუმე ჩამოვარდა. ოლეგმა ბოლოს თქვა:— დედა ბევრს შრომობს ამისთვის. ასე არ უნდა ელაპარაკო.ვერამ მაშინ გაიგო: ეს შეცდომა არ იყო, ეს სისტემა იყო.
— ანუ უნდა გადავიხადო იმისთვის, რომ ჩემსავე ბინაში ჩემი საჭმელი გააფუჭონ? — მშვიდად იკითხა მან.ოლეგი ადგა.— ნუ აწყობ სცენას.მისი ხელი მის მხარზე დაეცა, ზედმეტად ძლიერად.
— ჭამე. და მოიქეცი წესიერად.ეს იყო ზღვარი.ვერა ნელა უკან დაიხია.— ხვალ აქ აღარ იქნებით, — თქვა მან.სიტყვები არ იყო ხმამაღალი, მაგრამ საბოლოო იყო.
იმ ღამეს მან ძმას დაურეკა.— ხვალ მოდი.— მოვალ.მეორე დილით ბინაში უცხო მამაკაცები მოვიდნენ. ისინი არ ყვიროდნენ და არ კამათობდნენ — სწრაფად, ზუსტად, ჩუმად ალაგებდნენ.
ოლეგი ჯერ იცინოდა, შემდეგ გაბრაზდა, შემდეგ ევედრებოდა, ბოლოს კი უბრალოდ უყურებდა, როგორ ქცეოდა მისი ცხოვრება შავ პარკებად.
— ეს ჩემი ბინაცაა! — იყვირა მან.— არა, — მშვიდად თქვა ვერამ. — ეს ჩემი ბინაა.როცა კარი დაიხურა, უცებ სივრცე გაჩნდა. ნამდვილი სივრცე.
თვეების შემდეგ ვერა საკუთარ სამზარეულოში იდგა, ბოსტნეულის სუნითა და სიჩუმით გარემოცული. ტელეფონი აწკრიალდა: ოლეგის შეტყობინება. „ვწუხვარ. ყველაფერი სხვანაირად უნდა ყოფილიყო. შევხვდეთ.“
მან წაიკითხა, დიდხანს უყურა და შემდეგ წაშალა.აღარ იყო ბრაზი — მხოლოდ დასრულება.და პირველად ძალიან დიდი ხნის შემდეგ, საკუთარ სახლში აღარავისთან უწევდა თავის მორგება.
