მძიმე ვერცხლის კოვზი მკვეთრად შეეჯახა თხელი ბროლის ჭიქის კიდეს. ხმა ისე გაიჭრა მდიდრულ დარბაზში, თითქოს ბრძანებით ერთიანად გაწყვიტა საუბრის ზუზუნი. ორასკაციანი საქორწინო ბანკეტი ერთ წამში სიჩუმემ მოიცვა; ჰაერში მხოლოდ აბრეშუმის კაბების ჩუმი შრიალი დარჩა.
ტამარა გენადიევნა ნელა წამოდგა. ბორდოსფერი აბრეშუმის კაბა მის მყარ, შთამბეჭდავ სხეულზე თითქმის გადაჭიმულიყო, ხოლო კისერზე დიდი ოქროს ყელსაბამი ჭაღების შუქზე ელავდა. მის გარშემო მძიმე, ტკბილი სუნამო ტრიალებდა — ისეთი სქელი,
რომ თითქმის ახშობდა როზმარინით შეზავებული კალმახისა და ხბოს ხორცის სურნელსაც.— ძვირფასო სტუმრებო! — დაიწყო მან თბილი, მაგრამ დამცინავი ტონით. — დღეს ჩემი შვილი, სტასი, ცოლად ირთავს ამ… საყვარელ, მოკრძალებულ გოგოს, დარიას.
ერთი წამით შეჩერდა და დარბაზს მოავლო მზერა, თითქოს თითოეულს ცალკე აძლევდა არსებობის უფლებას. დაშა გამართულად იჯდა, თვალს თეფშს არ აშორებდა. მის კალთაში თეთრი ხელსახოცი ოდნავ, თითქმის შეუმჩნევლად თრთოდა.
— მე და ჩემმა მეუღლემ, ბორისმა — განაგრძო ტამარამ — ბევრი ვიფიქრეთ იმაზე, როგორ დავეხმაროთ ახალგაზრდებს ცხოვრების დაწყებაში. რადგან ყველას არ ეძლევა სიუხვე დაბადებიდან. არიან ისეთებიც, ვისაც დახმარება სჭირდება… ამაღლება.
ხაზგასმა სიტყვაზე „ამაღლება“ მკვეთრი გახდა. მან პატარძლის მამას შეხედა.ილია სტეპანოვიჩი ჩუმად იჯდა მაგიდის კიდესთან. უბრალო, ოდნავ გაცვეთილი ხავერდის ქურთუკი ეცვა, ჰალსტუხის გარეშე. არავის უყურებდა განსაკუთრებულად, მშვიდად ჭამდა, თითქოს დამცინავი მზერები საერთოდ არ არსებობდა.
— სტასიკ — უცბად მიმართა ტამარამ, ხმას განზრახ უმატა — უთხარი ოფიციანტს, რომ ხორცისა და ყველის დარჩენილი თეფშები შეაგროვოს. ილიუშკას წავაღებინებთ, ცოტას მაინც შეჭამს.— დედა… აუცილებელია? — ჰკითხა დაბნეულმა სიძემ, საყელოს ნერვიულად ისწორებდა.
— როგორ არაა აუცილებელი! — ჩაიცინა ქალმა. — ცოტა მაინც ნორმალურად შეჭამოს. ის ღვინო, რასაც სვამს, მთელი მისი გარდერობის ფასზე ძვირია.დაშამ ვეღარ მოითმინა.— გთხოვთ, საკმარისია.სტასმა მაგიდის ქვეშ მისი ხელი დაიჭირა, მაგრამ ბიჭმა ნელა გამოაცალა ხელი და თეფშს მიაშტერდა.
— ნუ მიაქცევ ყურადღებას, დაშა — ჩუმად თქვა მან. — დედაჩემია ასეთი. რატომ უნდა გავაფუჭოთ საღამო?ბორისმა, სიძის მამამ — მსუქანმა, წითელსახიანმა კაცმა — ხითხითი დაიწყო.— რა პრობლემაა ამაში? — ჩაიბურტყუნა მან. — ტამარას მართალი აქვს. ჩვენ ამოვიყვანეთ თქვენი ოჯახი არაფრიდან.
შემდეგ ილიას მიუბრუნდა.— მაინც შეიძლებოდა ნორმალური ქურთუკის ჩაცმა. ეს აქ ბაზარი კი არაა, ელიტური ღონისძიებაა.ილია მშვიდად დადო ჩანგალი, პირი მოიწმინდა და შეხედა.— ჩემთვის ეს კომფორტულია. ტანსაცმელი არაა მთავარი. მთავარი ადამიანია.
ტამარამ ჩაიცინა.— აქ? ამ წრეში? ადამიანი გარეგნობით ფასობს. თქვენ კი, ილია, აშკარად არასწორ კარში შემოხვედით.ამ დროს მაგიდაზე ორმოცდაათი ათასის ბანკნოტი დაედო.— ტაქსი — ცივად თქვა მან. — სახლში წადით.სიჩუმე ჩამოვარდა.დაშა ნელა წამოდგა.
— საკმარისია.— დაშა, ნუ დადგამ სცენებს! — სტასმა ხელი ჩაავლო.— გამიშვი — უპასუხა გოგონამ ყინულივით ცივად.— ჩემს მამას ამცირებენ, შენ კი ჭამ?და მან საქორწინო ბეჭედი მოიხსნა. მაგიდის შუაგულში დადო.— თქვენ ჩემი ოჯახი არ ხართ.
დარბაზი გაიყინა. ტამარამ იკივლა, ბორისმა მაგიდას ხელი დაარტყა.ამ დროს ილიამ ხელი ასწია.კარი გაიღო და რესტორნის დირექტორი შემოვიდა.— ილია სტეპანოვიჩ — პატივისცემით თავი დახარა მან. — ჰოლდინგის უსაფრთხოების განყოფილებამ სასწრაფო დოკუმენტები გამოგზავნა…
ბორისს სახეზე ფერი დაეკარგა.— რომელი ილია სტეპანოვიჩი?! — ამოილუღლუღა მან.დირექტორმა არც კი შეხედა.— ის ამ რესტორნის მფლობელია.სიჩუმე ახლა უკვე მძიმე, დამთრგუნველი გახდა.— შენ… მფლობელი ხარ? — ჩურჩულით თქვა სტასმა.
— დიახ — მშვიდად უპასუხა ილიამ. — ეს ადგილი ჩემს კომპანიას ეკუთვნის.ბორისი უკან დაიხია.დირექტორმა განაგრძო:— ბანკეტის ხარჯების მნიშვნელოვანი ნაწილი დაუფარავია.— ხვალ დავფარავთ! — აჩქარდა ბორისი.— ხვალ უკვე გვიან იქნება — თქვა ილიამ ჩუმად.
მისი მზერა მათზე გადაიარა.— თქვენი კომპანია ჩვენს წინაშე ვალშია. ანგარიშები დავბლოკეთ.სტასის სახე დაემანჭა.— დაშა… გთხოვ…— გვიანია — თქვა გოგონამ. — ეს თქვენ გადაწყვიტეთ.მიტრიალდა და გასასვლელისკენ წავიდა.
ილია გაჰყვა. სტუმრები ჩუმად განზე გაიწიეს, თითქოს ტალღა გაიყო.გარეთ ცივი ჰაერი სახეზე გამათავისუფლებლად დაეცა. შესასვლელთან შავი მანქანა იდგა.— სად მივდივართ? — ჰკითხა ილიამ.დაშამ ოდნავ გაიღიმა.— სახლში, მამა.
მანქანის კარი დაიხურა, ძრავა ჩუმად ამუშავდა.შიგნით ტამარა გენადიევნა უძრავად იჯდა, ბორისი კი უსასრულო ანგარიშს უყურებდა.და ყველაფერი, რაც მანამდე ფუფუნებად ჩანდა, იმ წამში მტვრად იქცა — ძალაუფლებისა და ნიღბების ჩუმი შეჯახებისას.
