ბავშვის ტირილი იყო პირველი ხმა, რომელიც გავიგონე ლიფტიდან გამოსვლისას.
არა ტელევიზორის ხმა.
არა წყლის დინების შრიალი.
არა ოქსანას ხმა, რომელიც ჩვეულებრივ კართან მაინც დაღლილი „უკვე მოხვედი?“ სიტყვებით მხვდებოდა, მიუხედავად იმისა, რამდენად გადაღლილი იყო.
მხოლოდ ჩემი შვილის ტირილი.
ეს ხმა კარის მიღმა გავარღვიე დერეფანს და პირდაპირ გულში ჩამარტყა. ის არ იყო ჩვეულებრივი ტირილი. ის იყო მკვეთრი, ხრინწიანი, სასოწარკვეთილი. ისეთი ხმა, რომელიც მაშინვე ბავშვის მშობელს მუცელს უჭერს.
გავჩერდი ერთ წამს.
რაღაც არ იყო რიგზე.
ბოლო ორი კვირის განმავლობაში, რაც საავადმყოფოდან სახლში მოვიყვანეთ, უკვე ვისწავლე მისი ტირილების გარჩევა.
იყო შიმშილის ტირილი — მოუთმენელი და მომთხოვნი.
იყო საფენის დისკომფორტის ტირილი.
და იყო ტკივილის ტირილი, როდესაც მუცელი სტკიოდა, და ოქსანა საათობით ატარებდა ხელში, ოთახში დადიოდა და იმავე დამამშვიდებელ სიტყვებს ჩურჩულებდა, მიუხედავად იმისა, რომ თვითონ ძლივს იდგა ფეხზე.
მაგრამ ეს სხვა იყო.
ამ ხმაში შიში იდო.
მარტოობა.
სასოწარკვეთა.
ის ჰგავდა ტირილს, რომელსაც დიდხანს ეძახდნენ დახმარებას და აღარ სჯეროდათ, რომ ვინმე მოვიდოდა.
ჯიბეში ხელი ჩავიდე გასაღებებისთვის.
მაგრამ თითები არ მემორჩილებოდა.
გასაღებები ხელიდან გამივარდა და მეტალის ხმაურით იატაკზე დაეცა.
ჩუმად შევიგინე და დავიხარე ასაღებად.
ხელი მიკანკალებდა.
ტირილი შიგნით არ ჩერდებოდა.
ბოლოს კარი გავაღე და სახლში შევედი.
მაშინვე მომხვდა სუნი.
გადმოსული რძე, რომელიც უკვე დამჟავებას იწყებდა.
დამწვარი ფაფა.
ბორშჩის მძიმე სუნი, რომელიც დიდ ქვაბში უკვე დიდი ხნის გადმოსული იყო.
ჰაერი იყო მძიმე, ჩახუთული, უყურადღებო.
სამზარეულოში სინათლე ენთო, მიუხედავად იმისა, რომ გარეთ ჯერ კიდევ დღე იყო.
მისი ყვითელი შუქი ეცემოდა სველ ხელსახოცებს, გვერდზე გადმოვარდნილ ბოთლს და გამჭვირვალე საქაღალდეს, რომელიც ნახევრად ღია იდო მაგიდაზე.
მაშინვე ვიცანი.
ეს იყო ოქსანას საავადმყოფოს დოკუმენტები.
რატომღაც ეს საქაღალდე დღემდე ყველაზე მკაფიოდ მახსოვს.
არა იმიტომ, რომ მაშინ მისი მნიშვნელობა ვიცოდი.
არამედ იმიტომ, რომ მახსოვდა, როგორ ფრთხილად ალაგებდა მასში ყველაფერს გაწერის წინა ღამეს.
ანალიზები.
დასკვნები.
დანიშნულებები.
დაზღვევის ფურცლები.
და პატარა ფურცელი ოჯახის ექიმის ნომრით.
ასეთი იყო ის.
თუნდაც დაღლილი და ძალაგამოცლილი, მაინც ცდილობდა ჩვენი ცხოვრების მოწესრიგებას.
სხვები მას ზედმეტად მგრძნობიარეს ეძახდნენ.
მაგრამ სინამდვილეში ის იყო ადამიანი, რომელიც ყველაფერს ჩუმად ინარჩუნებდა ერთად.
შევედი მისაღებში.
პირველი, რაც დავინახე, იყო აკვანი.
ჩემი შვილი იქ იწვა, წითელი სახით, ტირილისგან დასველებული. პატარა მუშტები ხან იხსნებოდა, ხან იკუმშებოდა, თითქოს ვიღაცას ეძებდა, ვისაც ჩაეჭიდებოდა.
აკვანს გვერდით საფენების კალათა გადაბრუნებული იდო.
საფენები იატაკზე იყო მიმოფანტული.
პატარა ხელნაკეთი თოჯინა, რომელიც ოქსანამ რამდენიმე დღის წინ თაროზე დადო, იატაკზე პირით დაეცა.
შემდეგ ის დავინახე.
ოქსანა დივანზე იწვა.
გავქვავდი.
მისი სახე ფერმკრთალი იყო.
არა დაღლილი ფერმკრთალი.
არა გადაღლილი ფერმკრთალი.
ის იყო ნაცრისფერი.
ერთი ხელი უსიცოცხლოდ ეკიდა დივნის კიდეზე.
თითები უჩვეულოდ მოდუნებული ჰქონდა.
თმა შუბლზე მიკრობილი.
ტუჩები გამომშრალი და უფერული.
მხოლოდ მკერდის სუსტი მოძრაობა აჩვენებდა, რომ სუნთქავდა.
მაგრამ ეს სუნთქვაც ბრძოლას ჰგავდა.
თითოეული ჩასუნთქვა თითქოს ძალას ართმევდა.
გულში ყინული ჩამეღვარა.
გული ისე ძლიერად მიცემდა, თითქოს ყურებში მესმოდა.
და მაშინ დავინახე დედაჩემი.
ლარისა პეტროვნა კოვალჩუკი სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა.
ის სადილს მიირთმევდა.
მშვიდად.
დამშვიდებულად.
როგორც რესტორანში, სადაც შემდეგ კერძს ელოდება.
როგორც ადამიანი, რომელიც რამდენიმე ნაბიჯშია უსიცოცხლო ქალისა და მტირალი ახალშობილისგან.
მის წინ იდო ქათამი, წიწიბურა და ბოსტნეული.
გვერდით პური, ოქსანას ნაქარგ სუფრაზე, რომელსაც მხოლოდ სტუმრებისთვის ხსნიდა.
ქვაბის სახურავი ოდნავ კაკუნებდა.
ჩანგალი თეფშს ეხებოდა.
ეს ხმები არანორმალურად ხმამაღალი ჩანდა.
დედაჩემმა ნელა ასწია თავი.
შემომხედა.
შემდეგ ოქსანას შეხედა.
და სრულიად ცივად თქვა:
— დრამების დედოფალი.
სამყარო გაჩერდა.
არა მხოლოდ სიტყვების გამო.
არამედ იმ ტონის გამო, როგორითაც თქვა.
არანაირი შეშფოთება.
არანაირი შიში.
არანაირი თანაგრძნობა.
როგორც თითქოს დივანზე მყოფი ქალი მხოლოდ შემაწუხებელი დეტალი იყო.
მხოლოდ ერთ წამს არაფერი ვიგრძენი.
არც ბრაზი.
არც ყვირილის სურვილი.
მხოლოდ სიცარიელე.
ცივი, მძიმე სიცარიელე.
ხშირად ამბობენ, რომ სიყვარული ნელა ქრება.
მაგრამ ზოგჯერ ასე არ ხდება.
ზოგჯერ არსებობს ერთი წამი, როცა ყველაფერი შიგნით უბრალოდ წყდება.
და ეს წამი სწორედ ის იყო.
არ მიყვირია.
არ გავქცეულვარ.
არ გადამიბრუნებია მაგიდა, თუმცა წამით ეს სურათი მკაფიოდ დავინახე.
მაგრამ არაფერი გამიკეთებია.
აკვანს მივუახლოვდი.
ჩემი შვილი ავიყვანე.
მაშინვე ჩაებღაუჭა ჩემს მაისურს პატარა თითებით.
მისი ტირილი ნელა გადაიქცა დაღლილ სლუკუნად.
სახე ჩემს კისერში ჩარგო და ჩაეჭიდა, თითქოს ეშინოდა, მეც არ დავკარგო.
მჭიდროდ მივიხუტე.
შემდეგ ისევ შევხედე ოქსანას.
და მაშინ ზუსტად ვიცოდი — რაც არ უნდა მომხდარიყო შემდეგ, ერთი რამ უკვე ცხადი იყო.
აღარაფერი იქნებოდა ისე, როგორც ადრე.
