პოლიციამ მყისიერად მიიღო შეტყობინება უკანონო ვაჭრობის შესახებ ცენტრალურ ქუჩაზე და დაუყოვნებლივ გააგზავნა პატრული. როგორც კი საპატრულო მანქანა გაჩერდა მითითებულ ადგილზე, ოფიცრებს თავში დასცხო სანახაობამ, რომელმაც მათი ენთუზიაზმი ერთი წამითვე ჩააქრო:
პატარა, მოხუცი ქალი იდგა თავის მცირე სასოფლო ბოსტნეულის ყუთთან. პომიდვარი, სტაფილო და კიტრი დალაგებული იყო ოსტატურად, თითქმის ხელოვნების ნიმუშივით, თითქოს ვიღაც სცდილობდა, რომ ეს პატარა, სუფთა ღია მაღაზიის ეფექტი ჰქონოდა.
ქალი იყო ჩაცმული დახეულ სვიტერში და გამქრალ ცისფერში, მისი ნაცრისფერი თმა რბილად ეცემოდა მხრებზე. სახეზე აისახა მრავალი წელი შეწუხების, დაღლისა და მუდმივი შრომის, ხოლო თვალები, მიუხედავად დაღლილობისა, ატარებდნენ სითბოს, თითქმის მეგობრულ სიგნალს.
— ბებო, იცით, რომ ქუჩაში ვაჭრობა აკრძალულია? — მიმართა ერთ-ერთმა პოლიციელმა, ცდილობდნენ ხმაში ჩამალონ კანონის შეზღუდვის შემზარავი შეგრძნება, რომელიც მცირე და დაუცველმა ფიგურამ გამოიწვია.
— ვიცი, ძვირფასო, — ამოისუნთქა მოხუცმა, მისი ხმა მყიფე და ყოველდღიური სირთულის მძიმე ტვირთით გაჯერებული. — მაგრამ ჩემმა ავადმყოფმა ვაჟმა უნდა მიიღოს წამლები. არავინ მეხმარება. ყველაფერი ჩემს ბაღში გავზარდე… ნამდვილად არაფერს ვნებავ.
პოლიციელები ერთმანეთს შეხედეს, მკაფიოდ გაყოფილნი მოვალეობისა და თანაგრძნობის შორის. კანონი მკაფიო და უხეში იყო, თუმცა გულები უკვე დათბა.— ამჯერად გავათავისუფლებთ, — თქვა უფროსმა ოფიცერმა, მისი ხმა მკაცრი იყო,
თუმცა ფრთხილად ნაპოვნი შვება და თანაგრძნობა ისმოდა. — მაგრამ გთხოვთ, იპოვოთ სხვა გზა შემოსავლისთვის. სხვა ოფიცრები შესაძლოა არ იყვნენ ასეთი შემწყნარებლები.— კი, კი, რა თქმა უნდა, — უპასუხა ქალმა, თვალებში გამოჩნდა შფოთვა, თითქოს ელოდა პატრულის მანქანის გასვლას და მარტო დარჩენას.
— რადგან უკვე აქ ვართ, რამდენიმე ბოსტნეული მაინც ვიყიდოთ თქვენგან, — დაამატა მეორე პოლიციელმა, ცდილობდა მოლაპარაკება დადებით ტონზე შეენარჩუნებინა. — კეთილი საქმე გავაკეთოთ.— არაა საჭირო, შვილო, — უპასუხა ქალმა სწრაფად, თავი გააქნია. — უკვე ბევრი კლიენტი მყავს.
— ბევრი კლიენტი? — გაოგნდა პოლიციელი, მიმოიხედა თითქმის ცარიელ ქუჩაზე. — მაგრამ აქ ხომ არავინ არის.— ოჰ… მოდიან დილით, — გაიღიმა მოხუცმა, თვალებში ფხიზელი შურიკი აენთო. — უბრალოდ, თქვენ მაშინ არ ყოფილხართ.
— კარგი, ცოტა პომიდვარს მაინც ავიღებთ, — დაჟინებით თქვა ოფიცერმა, ცდილობდა საუბარი მეგობრულ ტონზე შეენარჩუნებინა.— არაა საჭირო, შვილო, — კვლავ გააქნია თავი, ხმა აწრიალდა, ხელები ოდნავ ეზილებოდა, თითქოს სიცივე კანში გაირბინა. — დატოვეთ სხვებისთვის.
პატრული ცოტა ხანს დუმდა. ჰაერი სავსე იყო დილის ტენიანობით, მზის სხივები კი ჯერ კიდევ ამოდიოდა, ანათებდა ძველ ბრუსს და აჩენდა გრძელ ჩრდილებს. ერთ-ერთმა პოლიციელმა ბრინჯივით შეიმჩნია და ფრთხილად აიღო პომიდვარი.
ყურადღებით შეათვალიერა, თვალები გაფართოვდა შიშისგან, სახე კი მყისიერად დაიძაბა.— დააპატიმრეთ იგი. დაუყოვნებლივ.— რა? რა მოხდა? — გაოგნებული კოლეგა ვერ დაუჯერებდა.პოლიციელმა პომიდვარზე გაიშვირა.
ზედაპირზე დაინახა პატარა, თითქმის უხილავი წვეტები, თითქოს ვინმე ნემსით ინერგავდა ნივთიერებას. იგივე დაინახა სხვა ბოსტნეულზეც — ზუსტი, ელეგანტური, მაგრამ ერთმნიშვნელოვანი.წარმატებული გამოძიება, რომელიც დაუყოვნებლივ დაიწყო,
გამოავლინა შემაშფოთებელი სიმართლე: უძლური მოხუცის ნიღბის უკან იმალებოდა ქალი, რომელიც წლებია უკანონო ნივთიერებებს ყიდდა. მის სახლში აღმოჩენილ იქნა ვაჟი — ფიზიკურად შეზღუდული, მაგრამ წარმოუდგენლად ნიჭიერი ამ ნივთიერებების წარმოებაში.
დედა გადაადგილებდა მათ და ყიდდა, მალავდა რეალურ საფრთხეს ყვირილადი ხელებისა და ბებერ ღიმილის უკან, რომელიც ყველას შეცდიდა, ვინც ზედაპირულად შეხედავდა.მსოფლიომ მიიღო სასტიკი გაკვეთილი:
ბოროტება ყველაზე უშიშრო ფორმაში შეიძლება წარმოაჩინოს. ყველაზე ნაზი ღიმილი, მოხუცი სახე, სავსე ტანჯვით და დაღლით — ყველაფერი შეიძლება მალავდეს ბნელ და სიკვდილისმომცემ საიდუმლოს. პოლიციელები, რომლებიც თავდაპირველად სურდათ თანაგრძნობა და კეთილდღეობა აეხილათ,
იძულებულნი გახდნენ შეხედონ საშინელ ფაქტს, რომ ყველაზე ნაკლებად საეჭვო ადამიანი შეიძლება იყოს ის, ვინც საფრთხეს უქმნის საზოგადოებას.ბოლო ხმაზე, როდესაც საპატრულო მანქანები დაპატიმრებულ ქალთან ერთად წავიდა, ქუჩა დაბრუნდა თავის ჩვეულ დუმილში,
დილის მზემ კი განათლა სცენა, თითქოს არაფერი მომხდარიყო. თუმცა ოფიცერთა გულებში დარჩა შფოთვის შეგრძნება და გახსენება, რომ მსოფლიო სავსეა ილუზიებით, ხოლო უდანაშაულო გარეგნობა შესაძლოა მალავდეს წარმოუდგენელ საშიშროებას.
