რეკომენდირებული წერილი შეცდომით მოვიდა. ფოსტალიონმა ის პირდაპირ კსენიას ჩააბარა და მისი მეუღლე, რომანი, შეეშალა ნამდვილ ადრესატად.
კონვერტში ბანკის მოთხოვნა იდო: დიდი ხნის ვადაგადაცილებული სამომხმარებლო სესხის სრულად დაფარვა. თანხა იმდენად უზარმაზარი იყო, რომ ნულები თითქოს თვალწინ იშლებოდა.
კსენია ნელა ჩამოჯდა სარკის წინ მდგომ პატარა სკამზე. როგორც უფროსი აუდიტორი, ის მხოლოდ ციფრებს ენდობოდა — და ციფრები არასდროს ცრუობენ.
მაგრამ ეს ციფრები ყვიროდნენ სიმართლეს: რომანმა, რომელიც ბოლო ერთი წელი მუდმივად წუწუნებდა დაგვიანებულ ხელფასებზე და ყველაფერზე ზოგავდა, ფარულად აიღო რამდენიმე დიდი სესხი.
კარის საკეტში გასაღები გადატრიალდა.კსენია სწრაფად ჩუმად შეინახა წერილი სახლში ჩაცმული კარდიგანის ჯიბეში.
რომანი შემოვიდა, გასაღებები მაგიდაზე დააგდო და ჩვეულებრივად სამზარეულოსკენ წავიდა, თითქოს არაფერი ხდებოდა. მის უკან ციტრუსის უცხო, მკვეთრი სუნი მოჰყვებოდა.
ადრე კსენია ამას სამსახურს აბრალებდა. ახლა ეს სუნი უსიამოვნოდ უცხო ჩანდა.
— კსიუშა, პარასკევს ისევ რეგიონში მივდივარ, — თქვა მან ჩაიდნის ჩართვისას. — მშენებლები აგვიანებენ, შაბათ-კვირასაც იქ უნდა ვიყო. შენ კი იუბილეს ვახშამი მოაწესრიგე. ყველაფერი იდეალურად უნდა იყოს.
იღიმოდა, მაგრამ თვალებში არ უყურებდა.კსენია ჩუმად დაეთანხმა, ხოლო წერილი ჯიბეში თითქოს იწვოდა.
იმ ღამეს არ ეძინა. დაახლოებით ორ საათზე საწოლი ოდნავ შეირხა — რომანი ადგა, ჩუმად გავიდა ოთახიდან და კარი ფრთხილად მიხურა.
კსენია უხმაუროდ გაჰყვა.სამზარეულოში ის ფანჯარასთან იდგა და ტელეფონზე ლაპარაკობდა.— დედა, ყველაფერი მზად არის, — ჩურჩულებდა. — იურისტმა დოკუმენტები გაამზადა.
მეორე მხარეს ინესა ვალერიევნას მკაცრი ხმა ისმოდა.— სკანდალი არ იქნება, — თქვა რომანმა გაღიზიანებით. — კსენია არაფერს იზამს. ხელს მოაწერს ყველაფერს, რომ საჯაროდ არ დაიმციროს თავი. ბინა კი ჩემი გახდება.
კსენია კედელს მიეყრდნო. საკუთარი სახელი მის ხმაში თითქოს განაჩენივით ჟღერდა.მეორე დილით სამსახურში არ წავიდა. მეგობარ იულიასთან მივიდა, რომელიც კონსალტინგში მუშაობდა და სწრაფად იღებდა ფინანსურ მონაცემებს.
ერთ საათში მაგიდაზე საბუთები ეყარა.— სამი დიდი სესხია, — თქვა იულიამ. — და ნახე სად წავიდა ფული.
კსენია კითხულობდა: ეგზოტიკური მოგზაურობა ორზე, ძვირადღირებული სამკაულები, გადარიცხვები ვიღაც იანა სერგეევნასთვის, ასევე ძვირადღირებული მანქანის ქირაობა.
— ის რაღაცას ამზადებს იუბილეზე, — ჩუმად თქვა კსენია. — საჯაროდ დამამცირებს.— მაგრამ ერთი რამ დაავიწყდა, — თქვა იულიამ. — ბინა შენმა ბაბუამ გაჩუქა. ქორწინებამდე. ეს მხოლოდ შენი საკუთრებაა.
ეს სიტყვები ყველაფერს ცვლიდა.შემდეგ დღეებში კსენია იდეალური მეუღლის როლს თამაშობდა. მშვიდი, მომღიმარი, ყურადღებიანი. პარალელურად კი ფულს უსაფრთხო ანგარიშებზე გადარიცხავდა და მტკიცებულებებს აგროვებდა.
იუბილეს დღე დადგა.ძვირადღირებული რესტორანი სავსე იყო. დაახლოებით სამოცი სტუმარი — ნათესავები, კოლეგები, უფროსები. რომანი თავდაჯერებული იყო.
შემდეგ წამოდგა.— ოცი წელი ერთად, — დაიწყო მან. — მაგრამ ადამიანები იცვლებიან.სიჩუმე ჩამოვარდა.— მე სხვა ქალი შევხვდი, — თქვა და ახალგაზრდა ქალისკენ მიუთითა კუთხეში. — ის ჩემთვის მომავალს ქმნის.
ჩურჩული გავრცელდა დარბაზში.— ვშორდებით, — დაასრულა. — და კსენია ახლა ხელს მოაწერს დოკუმენტებს.მან ფურცლები და კალამი მის წინ დადო.
მაგრამ კსენია წამოდგა.მშვიდად აიღო მიკროფონი.— კარგი გამოსვლა იყო, — თქვა მშვიდად. — მაგრამ მნიშვნელოვანი დეტალები გამოგრჩა.
მან კონვერტი გახსნა.— ბინით დავიწყოთ. ეს ქონება არ არის საერთო. ეს ბაბუაჩემის საჩუქარია ქორწინებამდე. შენ მასზე უფლება არ გაქვს.დარბაზში ხმაური გავრცელდა.
რომანის სახე გაიყინა.— ახლა სესხები, — განაგრძო კსენია.მან ბანკის ამონაწერები ასწია.— სამი დიდი ვალი, რომელიც არა ოჯახისთვის, არამედ მოგზაურობებისთვის, სამკაულებისთვის და ვიღაც იანასთვის დაიხარჯა.
კუთხეში ახალგაზრდა ქალი გაფითრდა.რომანის უფროსი ნელა წამოდგა.— ხვალ სამსახურში აღარ მოხვიდე, — თქვა ცივად.დარბაზი აჟრიამულდა.
რომანი გაშეშდა, თითქოს ყველაფერი ერთ წამში ჩამოინგრა.კსენია მიკროფონი დააბრუნა.— ნივთები ხვალ ათიდან თორმეტამდე წაიღე, — თქვა მშვიდად. — შემდეგ საკეტებს შევცვლი.და გავიდა.
გარეთ ცივი ჰაერი სახეში მოხვდა, მაგრამ პირველად არ გრძნობდა შიშს — მხოლოდ სიცხადეს.
ერთი წლის შემდეგ სასამართლომ დაადგინა: სესხები მხოლოდ რომანის პასუხისმგებლობა იყო. ბინა კსენია დარჩა. რომანმა სამსახური, შემდეგ რეპუტაცია დაკარგა და საბოლოოდ საწყობში დაიწყო მუშაობა.
იენა გაქრა.კსენია უფროსი აუდიტორი გახდა დიდ კომპანიაში. მისი ცხოვრება ისევ წესრიგში მოვიდა — ზუსტი, სტაბილური, კონტროლირებადი.
ერთ საღამოს ტელეფონი დარეკა.რომანი იყო.— კსენია… შევცდი, — თქვა ხმადაბლა.მან ქალაქის განათებებს გახედა.— დრო უკან არ ბრუნდება, — მშვიდად უპასუხა. — წარმატებები.
გათიშა და ნომერი დაბლოკა.და პირველად იგრძნო, რომ ყველაფერი საბოლოოდ თავის ადგილზე დადგა.
