ოქსანა გატეხილი თერმოსის პლასტმასს უყურებდა, თითქოს ის პასუხს გასცემდა კითხვაზე — როგორ მივიდა აქამდე ყველაფერი. მუქი, ტკბილი ჩაი ნელა ეშვებოდა ნაცრისფერ ასფალტზე, ბზარებში იჟონებოდა და თითქოს ქრება უნდოდა.
გოგონა არც კი ინძრეოდა ნამსხვრევების ასაღებად. თავში მძიმე, სქელი ნისლი ედო თოთხმეტსაათიანი ღამის ცვლის შემდეგ.
ფეხები ისე სტკიოდა, თითქოს მძიმე ტვირთი ჰქონდა მიბმული. სახლში დაბრუნების ფიქრი თითქმის ფიზიკურ ზიზღს იწვევდა. იქ მას დახვდებოდა ჩაკეტილი ფანჯრებით დამძიმებული ჰაერი, დენის მუდმივი
უკმაყოფილო ოხვრა და სიდედრის გაუთავებელი თხოვნები. ყოველთვის რაღაც: ჩაი, წვნიანი, წამალი, ყურადღება. ოქსანა გასცემდა და გასცემდა, სანამ თითქმის აღარაფერი რჩებოდა საკუთარი თავისგან.
უეცრად, მის ხელს უხეში, ნესტიანი შეხება შეეხო.შეკრთა და დაბლა დაიხედა. დიდი, ბეწვიანი ძაღლი — სენბერნარისა და გერმანული ნაგაზის მსგავსი — ინტერესით ყნოსავდა დაღვრილ ჩაის.
— ბალუ, არა! მიწიდან არ ჭამო! — გაისმა ხრინწიანი მამაკაცის ხმა.მახლობლად თბილი ქურთუკით გამოწყობილი მამაკაცი მივიდა. მისგან ნესტიანი მიწისა და ხის ქერქის სუნი მოდიოდა.
მან საბელი აიღო და ბოდიშის თვალებით შეხედა ოქსანას. ხელები უხეში ჰქონდა, მზერა კი მშვიდი და ყურადღებიანი.
— მაპატიეთ, ნამდვილი მტვერსასრუტია, — ოდნავ გაიღიმა. — არ დავაკვირდი. ახლოს კიოსკია, ახალ სასმელს გიყიდით. გლები მქვია.
ოქსანას ავტომატურად უნდოდა უარი ეთქვა. ეთქვა „არაფერია“ და წასულიყო. მაგრამ უცებ ყელში ბურთი გაეჩხირა.— ეს ჩაის არ ეხება… — ჩუმად თქვა. — უბრალოდ… ძალიან დავიღალე.
და რაღაც გატყდა. სიტყვები თავისით წამოვიდა. უთხრა ღამის ცვლებზე, დამიბუჟებულ ხელებზე, დაღლილ სხეულზე. დენისზე, რომელიც თავს კრიპტოინვესტორს ეძახდა,
მაგრამ ფული არასდროს მოჰქონდა. ბინაზე, სადაც ხმაურიანი კომპიუტერები მუდმივად ზუზუნებდნენ. და სიდედრზე, რომელიც თითქოს ავად იყო, მაგრამ მთელი ოჯახი მის გარშემო ტრიალებდა.
გლები არ აჩერებდა. არ სიბრალულობდა ზედმეტად. უბრალოდ უსმენდა.— ასეთი ადამიანები, — თქვა ბოლოს მშვიდად, — ვინც ყველაფერს ზურგზე იკიდებს… ხშირად ავიწყდებათ, რომ საკუთარი ზღვარიც აქვთ.
ოქსანამ მწარედ ჩაიცინა.— მგონი, უკვე გადავაბიჯე.მეორე დილით სახლში ჩვეულებრივ დაბრუნდა. ჰაერი მძიმე იყო, კომპიუტერების ზუზუნით სავსე. სიდედრი საწოლში იწვა და სუსტად წყალს ითხოვდა, როგორც ყოველთვის.
ყველაფერი ჩვეულებრივად ჩანდა.მაგრამ ოქსანამ ხმამაღლა თქვა:— სამდღიან მივლინებაში მივდივარ. ახლა გავდივარ.დენისმა ოთახიდან მხოლოდ გულგრილად უპასუხა.
მან კარი გაიხურა.მაგრამ შორს არ წასულა.გლები უკვე ელოდებოდა. გეგმა მარტივი იყო: ის დენისს მიწერდა, ვითომ მდიდარი მყიდველი იყო, რომელსაც ძვირადღირებული კომპიუტერის ნაწილი სურდა.
ერთ საათში უკან დაბრუნდნენ.ოქსანამ ხელის კანკალით გააღო კარი.— დედა, იჩქარე! — ისმოდა დენისის ხმა. — შეწყვიტე თამაში! სპონსორი წავიდა! სუფრა გაშალე წესიერად!
და სიდედრის ხმა — მკაფიო, ენერგიული:— მოვდივარ! წითელი ხიზილალაც კი გამოვიტანე!ოქსანა შევიდა.სურათი არარეალური იყო. სიდედრი სწრაფად და მსუბუქად მოძრაობდა,
მძიმე ლანგარს ატარებდა, მოწესრიგებული და ენერგიული ჩანდა. არც ავადმყოფობა, არც სისუსტე.დენისი გაფითრდა.— ოქსანა… შენ…— ჰო, მე, — მშვიდად თქვა მან. ზედმეტად მშვიდად. — საოცარი გამოჯანმრთელებაა. ხიზილალა აშკარად კურნავს ყველაფერს.
გლები უკან იდგა, ჩუმად.— ორი საათი გაქვთ, — განაგრძო ოქსანამ. — ეს ბინა ჩემია.
დავამ ხანმოკლე, მაგრამ ხმაურიანი იყო. ბრალდებები, ყვირილი, შეურაცხყოფა. მაგრამ ოქსანა აღარ იხევდა უკან. ყოველი სიტყვა მხოლოდ ამტკიცებდა მის გადაწყვეტილებას.
ორი საათის შემდეგ მათი ნივთები უკვე გარეთ იყო.დენისი გაბრაზებული დადიოდა. სიდედრი კი, საოცრად ენერგიული, ნივთებს ალაგებდა.
ოქსანა ჩუმად ჩაუარა გვერდით.ბინაში სიჩუმე იდგა. უჩვეულო სიჩუმე. აღარ იყო ზუზუნი, არც წუწუნი.მან ფანჯარა ფართოდ გააღო. სუფთა ჰაერი შემოვარდა და თითქოს წლების სიმძიმე გააქრო.
დაჯდა სამზარეულოში. ხელები ოდნავ ისევ უცახცახებდა, მაგრამ არა დაღლილობისგან — რაღაც სხვაგვარისგან.შვება.თავისუფლება.
ადგა და ჩაი დაისხა.ამჯერად არ ეჩქარებოდა. არავისზე ფიქრობდა.დაჯდა და ნელა სვამდა.და ყოველი ყლუპით უფრო ნათლად ხვდებოდა—ეს მშვიდი, უბრალო მომენტი ბევრად ძვირი ღირდა, ვიდრე ყველაფერი, რაც ოდესმე დაუთმო.
