მძიმე სპორტული ჩანთა ლითონის კიბის უჯრედის ბეტონის იატაკზე მკვახედ დაეცა. რამდენიმე წამში უკან კიდევ ერთი პაკეტი ჩამოცურდა, ძვირადღირებული პერანგებით სავსე, და მოაჯირთან გაჩერდა.
— დაშა, საერთოდ გაგიჟდი?! — ოლეგის ხმა მკვეთრად გაისმა ვიწრო სივრცეში. ის ძალით ექაჩებოდა კარის სახელურს, მაგრამ კარი არ იძვროდა. — ახლავე გააღე! ეს რა საცირკო წარმოდგენაა?!
შიგნით სიჩუმე იდგა.დაშამ ცხელ შუბლს ცივი მეტალის კარზე მიადო. მასში არც პანიკა იყო, არც ცრემლი. მხოლოდ უცნაური სიცარიელე… და ყინულივით მკაფიო შეგრძნება, თითქოს ყველაფერი ერთბაშად დალაგდა.
ნელა ამოისუნთქა, ჩუსტები გაიხადა და ფეხშიშველი შევიდა სამზარეულოში. მაგიდასთან დაჯდა და ოლეგის დატოვებულ ყავის ფინჯანს შეხედა. ყავა გაცივებული იყო, ზედ თხელი ფენა იდგა.
ისინი მხოლოდ ერთი წელია იცნობდნენ ერთმანეთს.დაშა მცირე სახელოსნოში რესტავრატორად მუშაობდა. ძველ ავეჯს ახალ სიცოცხლეს სძენდა — გაცვეთილ კომოდებს, ჭრაჭუნა ვენის სკამებს, დაბზარულ კარადებს. მას თავისი საქმე უყვარდა. თითოეულ ნივთს თავისი ისტორია ჰქონდა.
ოლეგი ერთხელ სრულიად შემთხვევით შევიდა. ველური სტილის სარკეს ეძებდა კლიენტის ბინისთვის. ელეგანტური, თავდაჯერებული, მოწესრიგებული მეტყველებით — მან მაშინვე მოხიბლა დაშა.
შემდეგ ყველაფერი სწრაფად განვითარდა. მას თერმოსით ჩაი მოჰქონდა. სამუშაოს შემდეგ ელოდებოდა. ღამითაც რჩებოდა. მისი კბილის ჯაგრისი გაჩნდა მის აბაზანაში. შემდეგ ტანსაცმელი. ბოლოს — თვითონ ის.
პირველი ბზარი თითქმის შეუმჩნეველი იყო.ახალ წლამდე რამდენიმე დღით ადრე.
— დედამ დამირეკა, — თქვა ოლეგმა და ტელეფონი სამზარეულოს ზედაპირზე გაღიზიანებით დააგდო. — ოცდათერთმეტში მასთან მივდივართ. მთელი ოჯახი იქნება, შენი გაცნობა უნდათ.
— მაგრამ… ჩვენ ხომ შევთანხმდით, რომ მარტო დავრჩებოდით, — დაბნეულმა უპასუხა დაშამ. — უკვე ყველაფერი ვიყიდე…— გზაში ტორტს ვიყიდით, — ხელის აქნევით უპასუხა მან. — ნუ ქმნი პრობლემას იქ, სადაც არ არის.
იმ საღამოს ატმოსფერო ცივი იყო. ოლეგის დედამ დაშა თავიდან ფეხებამდე შეათვალიერა, თითქოს აფასებდა. მისი ხელნაკეთი საჩუქარი გვერდზე გადადო, არც კი გაუხსნია.
შემდეგ დარეკეს.ოლეგის ბებია საავადმყოფოდან გაწერეს. ახალ წელს. სრულიად მარტო.— აქ ვერ მოვა, — ცივად თქვა დედამ. — თვითონ მიხედოს.
ამ დროს დაშამ გადაწყვეტილება მიიღო.— ჩვენ წავიყვანთ.ბებია პატარა, სუსტი და მადლიერი იყო. იმ ღამეს ისინი სამზარეულოში საათობით საუბრობდნენ — სახლზე, ბაღზე, ცხოვრებაზე. ოლეგი კი ძირითადად ტელეფონში იყურებოდა.
ამის შემდეგ დაშა ხშირად ურეკავდა მას.ოლეგი გაღიზიანდა.— უკეთესი საქმე არ გაქვს? — ერთხელ ჰკითხა, როდესაც ჰალსტუხს იკრავდა. — მოწყენილია და შენზეა ჩამოკიდებული.
მაისში ბებიის მდგომარეობა გაუარესდა.დაშა მარტო წავიდა მასთან. დღეების, კვირების განმავლობაში მიდიოდა და ბრუნდებოდა, წამლებს მიიტანდა, მის გვერდით იჯდა, ხელს უჭერდა.
ოლეგი მხოლოდ ერთხელ მივიდა.შემდეგ ისევ გაქრა.რამდენიმე დღის შემდეგ ბებია გარდაიცვალა.დაკრძალვა მშვიდი იყო. მოკლე. ოლეგის დედა თითქმის არ გაჩერებულა.
მეორე დილით დაშა სარდაფში ჩავიდა.ბანკის ძებნა უნდოდა.და მაშინ გაიგონა მისი ხმა— ჰო, ვიცი, — ამბობდა ოლეგი ტელეფონში. — სახლი დაშას დაუტოვა. დოკუმენტები ვნახე.
დაშა კიბეზე გაშეშდა.— მე მასზე დაქორწინება მომიწევს, — განაგრძო ოლეგმა. — თუ ახლა მივატოვებ, ყველაფერს დავკარგავ. მაგრამ თუ დავქორწინდებით… სახლს გავყიდით, ფულს საერთო ბინაში ჩავდებთ… მერე განვქორწინდებით. ნახევარი ჩემი იქნება.
პაუზა.
— ვიცი, რომ მეხუთე თვეში ხარ… ცოტაც გაუძელი. ფული გვჭირდება.ამ დროს მასში რაღაც გატყდა.დაშას არ უტირია.არ უყვირია.უბრალოდ მიხვდა.
ყველაფერი.გვიანი საღამოები. ყველა გამართლება. ყველა ცივი მზერა.მან ის უბრალოდ არ უღალატია.იგი მის გამოყენებას გეგმავდა.ნელა დააბრუნა ბანკი თაროზე. უკანა კარით გავიდა. უკან არ მოუხედავს.
ორ საათში უკვე ქალაქში იყო.და ალაგებდა.ყოველგვარი ყოყმანის გარეშე. ყოველგვარი ფიქრის გარეშე.როდესაც ოლეგი დაბრუნდა, მისი ნივთები უკვე კიბის უჯრედში იდო.
— დაშა! გააღე!კარი ოდნავ გაიღო.— ყველაფერი მოვისმინე, — მშვიდად თქვა მან. — შენი გეგმა. ქალი. ბავშვი.მისი სახე წამით შეიცვალა. შემდეგ ირონიულად გაიღიმა.
— კარგი, — თქვა ჩუმად. — ასე უფრო მარტივია. სახლს მაინც მივიღებთ.კარი დაიხურა.საკეტის ხმა საბოლოო იყო.შემდეგი თვეები რთული იყო — სასამართლო, მტკიცებულებები, დაძაბულობა.
მაგრამ სიმართლე მის მხარეს იყო.სახლი მას დარჩა.შემოდგომაზე დაბრუნდა.ბაღი ყვითელი ფოთლებით იყო დაფარული. ჰაერი ცივი და სუფთა იყო. სახლი ჩუმად ელოდა.
დაშამ ღუმელი დაანთო. ცეცხლი ნელა აინთო.ფანჯარასთან მივიდა.ვაშლის ხეები მშვიდად იდგნენ.გაზაფხულზე ისევ აყვავდებოდნენ.და პირველად დიდი ხნის შემდეგ, დაშამ იცოდა:ვერავინ წაართმევდა იმას, რაც მისი იყო.
