— შენი ქვაბები შეაგროვე, დაშა. ხვალ საღამოს ეს ადგილი ცარიელი უნდა იყოს. თუ თავად არ წახვალ, ჩემი ბიჭები შენს ღუმელებს პირდაპირ თოვლში გადაყრიან.
არკადი ბორისოვიჩის ხმა უხეშად გაჭრა პატარა საცხობის თბილი სივრცე და გადაფარა ძველი მაცივრის ზუზუნი.
ის არც კი შეჩერდა, რომ ფეხები კარის წინ მოემშრალებინა — იატაკზე თეთრ ფილებზე ნელა იშლებოდა ტალახიანი, დნობის თოვლის გუბეები.
დაშა გაყინულივით გაჩერდა სამუშაო მაგიდასთან. მის ხელებში თბილი, ელასტიკური ცომი ჯერ კიდევ „ცოცხლობდა“, თითქოს ვერ გრძნობდა იმ საფრთხეს, რაც გარეთ ხდებოდა.
ჰაერი სავსე იყო გამდნარი კარაქის, დარიჩინისა და ვანილის ტკბილი სუნით. ეს პატარა საცხობი მისი თავშესაფარი იყო — მთელი მისი ცხოვრება, რომელიც სამი წლის შრომით და ტკივილით ააგო.
— არკადი ბორისოვიჩ, ჩვენ სამშაბათს ყველაფერზე ვილაპარაკეთ — ცდილობდა მშვიდად ეთქვა, მაგრამ ხელები მაინც უცახცახებდა.
— მეხუთემდე გთხოვეთ ლოდინი. ცომის მანქანა გამიფუჭდა, განვადებით ახალი ვიყიდე. თქვენ თვითონ დამთანხმდით.
— მე უბრალოდ კისერი მოვატრიალე, არ დამითანხმებია არაფერი — ირონიულად ჩაიცინა მან. მძიმე სუნამოს სუნმა თითქმის მთლიანად ჩაახშო ახალი პურის არომატი.
— სიტყვები არაფერს ნიშნავს. ციფრები ქაღალდზეა მთავარი. შემდეგი თვიდან ქირა სამჯერ იზრდება.დაშამ იგრძნო, როგორ ჩამოეშალა მიწა ფეხქვეშ.
— სამჯერ? ხუმრობთ? ეს ხომ ქალაქის განაპირაა! მე ძლივს დავიწყე მოგებაზე გასვლა…
— ჩემი პრობლემა არ არის — მხრები აიჩეჩა მან. — ეს ადგილი ახლა მოთხოვნადია. ქსელი შემოდის. ნახევარ წელს წინასწარ იხდიან. შენ კი შენი ფუნთუშებით უბრალოდ ხელს მიშლი. ასე რომ არჩევანი მარტივია: ან იხდიდი, ან მიდიხარ.
— გარეთ თოვლის ქარიშხალია! სად წავიდე ამ ყველაფრით? ერთი თვე მაინც მომეცით!— ხვალ, რვა საათზე. არც ერთი წუთით გვიან.
ის შემოტრიალდა და გავიდა. ცივი ჰაერის ნაკადი შემოიჭრა შიგნით და თოვლის ფანტელები იატაკზე მიმოფანტა.დაშა სკამზე ჩამოჯდა. ყველაფერი, რაც შექმნა, თვალწინ ეშლებოდა.
ორი საათის შემდეგ ქარიშხალი გაძლიერდა. კარი ნელა გაიღო.
პატარა ბიჭი, დაახლოებით ცხრა წლის, ზღურბლზე იდგა. ძვირიანი ქურთუკი სველი ჰქონდა, ერთი ფეხსაცმლის თასმა იატაკზე ეშვებოდა. კანკალებდა.
— გამარჯობა… შეიძლება უბრალოდ ცოტა ხნით აქ ვიდგე? ძალიან თბილია…დაშა დაუყოვნებლივ მივიდა.— შემოდი სწრაფად!
მან ქურთუკი გაახდევინა, დასვა მაგიდასთან და წინ ცხელი კაკაო და ახალი ფუნთუშა დაუდგა. ბიჭი საჭმელს ისე უყურებდა, თითქოს დღეებია არ ეჭამა.
— მაკარი მქვია — თქვა ჩუმად.ნელ-ნელა მოყვა: დედა გარდაეცვალა, მამა სულ მუშაობს, დიდ სახლში ცხოვრობს, სადაც არავინ აქცევს ყურადღებას.
დაშამ მეტი აღარ გამოჰკითხა. უბრალოდ სითბო მისცა.მეორე დღეს მაკარი ისევ მოვიდა.მერე კიდევ ერთხელ.და ისევ.
პატარ-პატარა საქმეებში ეხმარებოდა: მაგიდებს წმენდდა, ხელსახოცებს აწყობდა, აკვირდებოდა როგორ ცხვებოდა პური. საცხობი მისთვის უსაფრთხო ადგილად იქცა.
მაგრამ დრო იწურებოდა.დაშამ ყველაფერი სცადა. ბანკებმა უარი უთხრეს. გამოსავალი არ არსებობდა.პარასკევს უკვე ყუთებს ალაგებდა.საცხობი ცივი და ცარიელი იყო. ღუმელები ჩაქრა.
ზუსტად რვაზე კარი ძლიერად გაიღო.არკადი დაბრუნდა ორ კაცთან ერთად.— დაიწყეთ! — უბრძანა მან.— არაფერს შეეხოთ! — წინ გადაუდგა დაშა.
— გაიწიე.— არ შეეხოთ მას! — დაიყვირა მაკარმა.არკადიმ გაიცინა.— წადი სახლში, ბიჭო.— არა.და მაშინ გაისმა სხვა ხმა — მშვიდი, ღრმა, მტკიცე.— ის არსად წავა.
კართან მაღალი მამაკაცი იდგა. მისი ყოფნა მთელ ოთახს ავსებდა.არკადი გაფითრდა.— ტ… ტიმურ იგორევიჩ…მამაკაცი არც კი შეხედა მას, პირდაპირ მაკართან მივიდა.
— ისევ გაექეცი დაცვას?— მამა, ის დაშას აწყენინებს!ტიმურმა ნელა ასწია მზერა არკადისკენ.— ხალხს ქარბუქში ყრით?— ეს გაუგებრობაა! მხოლოდ ბიზნესი…
— ხვალ, მშვიდად შეაწყვეტინა ტიმურმა, ამ ადგილს მის სახელზე გადააფორმებ. საჩუქრად.სიჩუმე.— გასაგებია?არკადიმ სწრაფად დაუქნია თავი, შეშინებულმა.
როცა წავიდნენ, სიჩუმე დაბრუნდა.ტიმური დაშას შეხედა.— მადლობა. ჩემი შვილი ბევრს არ ენდობა.დაშამ ძლივს ამოისუნთქა.— ეს… ზედმეტია…
— არა. ეს სწორია.მაკარი მივიდა მასთან.— ახლა რჩები, ხომ?დაშამ ცრემლიანი ღიმილით უპასუხა.— დიახ. ვრჩები.შემდეგ ტიმურს შეხედა.
— ყავას დალევთ?მამაკაცს ოდნავ გაეღიმა.— ორს. და თუ გაქვთ, ნამცხვარსაც.
დაშამ ყავის აპარატი ჩართო. მისი ნაცნობი ზუზუნი კვლავ ავსებდა სივრცეს, ხოლო ახალი დაფქვილი ყავის სუნი ჰაერში გავრცელდა.
გარეთ ქარიშხალი კვლავ მძვინვარებდა.მაგრამ შიგნით სითბო დაბრუნდა — არა მხოლოდ ღუმელებიდან, არამედ რაღაც ბევრად ძლიერი ძალით: ნამდვილი ადამიანურობით.
