ხრეში ხმაურიანად ჭრიალებდა ჩემი ბეჟი ფეხსაცმლის ქვეშ, როცა ელიტური საგარეუბნო კლუბის მოხვეულ ბილიკზე მივდიოდი. ყოველი ნაბიჯი თითქოს ჩემს შიგნითაც ირეკლებოდა.
ფინეთის ყურიდან ცივი, ნესტიანი ქარი უბერავდა, მარილიანი სუნით გაჯერებული, რომელიც ერწყმოდა შემწვარი თევზის არომატს და ვიღაცის მძიმე, ტკბილ, ძვირადღირებულ სუნამოს, რესტორნის ხის ვერანდიდან რომ მოედინებოდა.
ზუსტად იქ, მოწესრიგებულად გაკრეჭილი თუჯების ცოცხალი ღობის მიღმა, ჩემი ყოფილი ქმარი რომანი დიდი პომპით აღნიშნავდა თავის ნიშნობას.
სიცილი, ჭიქების წკრიალი, მსუბუქი ჯაზის მელოდია — ისეთი თავისუფალი და ზედაპირული ბედნიერება, რომელიც ყოველთვის უცხო იყო ჩემთვის.
წამით გავჩერდი და ჩანთის სამაგრი გავისწორე. შიგნით მძიმე, მუყაოს საქაღალდე მედო. ოფიციალური დოკუმენტები, ნოტარიულად დამოწმებული.
მხოლოდ რამდენიმე აბზაცი იურიდიული ტექსტისა, რომლებიც რომანმა ერთ დროს იმდენად მოსაწყენად მიიჩნია, რომ ბოლომდე წაკითხვაც არ იკადრა. მაშინ მას ეგონა, რომ ამას მნიშვნელობა არ ჰქონდა.
ახლა კი სწორედ ეს რამდენიმე სტრიქონი შეეძლო მისი იდეალურად აწყობილი ცხოვრება მთლიანად დაენგრია. მაგრამ იმის გასაგებად, როგორ მოვედით აქამდე, უნდა დავბრუნდეთ ოთხი თვით ადრე.
იმ ცივ ნოემბრის საღამოს გულწრფელად მჯეროდა, რომ ჩემი ცხოვრება მყარი, სტაბილური და უსაფრთხო იყო. რომანთან ყველაფერი წუთობრივად იყო დაგეგმილი.
ის ხელმძღვანელობდა დიდ სამშენებლო კომპანიას, რომელიც მამამისმა დააფუძნა, და იგივე წესრიგს ითხოვდა სახლშიც.ჩვენი ბინა ყოველთვის უნაკლო იყო. ჩვენი ცხოვრება — თითქოს იდეალური.
იმ ხუთშაბათს მისი საყვარელი კერძი მოვამზადე — ზღვის პროდუქტების პასტა, ნიორითა და ზეითუნის ზეთით. სამზარეულო სავსე იყო თბილი სუნებით, ორთქლი ფანჯრებს მსუბუქად აბინდავდა.
ახალი ბაზილიკი ვჭრიდი, როცა შესასვლელი კარი ძლიერად გაიჯახუნა.რომანი ყოველთვის ზუსტად 20:15-ზე ბრუნდებოდა სახლში. მაგრამ იმ დღეს ერთი საათით დააგვიანა.
— რომა, ვახშამი თითქმის მზად არის, — დავუძახე.როცა კარის ზღურბლზე გამოჩნდა, ქურთუკიც კი არ მოუხდია.
და მაშინვე შევნიშნე სუნი — ნაცვლად იმ ნაცნობი ხის არომატისა, რომელსაც წლებია ვუყიდდი, მისგან მკვეთრი, ციტრუსის სუნი მოდიოდა.
— ვახშამს არ შევჭამ, ვერა, — თქვა მშვიდად. — ყველაზე საჭირო ნივთები ჩავალაგე. დანარჩენს კურიერი წაიღებს.
გავშეშდი. ონკანიდან წვეთების ხმა აუტანლად ხმამაღალი გახდა.
— სად მიდიხარ?— მივდივარ, ვერა. ყველაფერი დასრულდა. ხვალ ჩემი იურისტი საბუთებს გამოგიგზავნის.მის ხმაში არც სიბრაზე იყო, არც სინანული. მხოლოდ სიცივე. თითქოს საქმიანი გადაწყვეტილება გამოაცხადა.
მითხრა, რომ ბინა და ჩვენი დანაზოგის ნახევარი დამრჩებოდა. თითქოს თორმეტი წელი ასე მარტივად შეიძლებოდა გაყოფილიყო.
მომდევნო დღეებში მისი ნივთები გაქრა.
კარადები დაცარიელდა, თაროები დაიცალა. ბინა უცებ უზარმაზარი და უცხო გახდა.და ყველაფერი, რასაც ბოლო დროს ვაიგნორებდი, ერთ მთლიან სურათად შეიკრა:
მისი ხშირი არყოფნა, პაროლით დაცული ტელეფონი, უცნობი რესტორნების ქვითრები.სიმართლე ერთ ფოტოში დავინახე. ახალგაზრდა გოგო — დიანა — დიდი ბრილიანტის ბეჭდით. ფონზე კი რომანის პიჯაკის მკლავი ჩანდა.
„ახალი თავი ჩემს იდეალურ მამაკაცთან ერთად.“დიდი ფულის სამყაროში ყოფილი ცოლი სწრაფად უხილავი ხდება. მეგობრები აღარ მპასუხობდნენ. ნაცნობები თავს მარიდებდნენ.
ერთადერთი ადამიანი, ვინც არ მომცილდა, იყო მისი მამა — კონსტანტინ ედუარდოვიჩი.მან თავის აგარაკზე დამიბარა.მის კაბინეტში ძველი ქაღალდისა და ძლიერი ჩაის სუნი იდგა.
დაღლილი ჩანდა, თითქოს დრო ერთბაშად დამძიმებოდა.— ჩემმა შვილმა ყველაზე დიდი შეცდომა დაუშვა, — თქვა ცივად. — და ამას ასე არ დავტოვებ.
წინ საქაღალდე დამიდო.შიგნით იყო ანდერძი და ტრასტის ხელშეკრულება. ტექსტში ეწერა, რომ თუ რომანი განქორწინებას დაიწყებდა მტკიცებულების გარეშე,
რომ ცოლმა უღალატა, ის მთლიანად დაკარგავდა მემკვიდრეობას — აქციებს, უძრავ ქონებას, ყველაფერს.— არ წაუკითხავს, — თქვა მამამისმა მწარედ. — ზედმეტად თავდაჯერებული იყო.
შემდეგ მთხოვა, ნიშნობის საღამოზე წავსულიყავი და ეს დოკუმენტები პირადად გადამეცა.და აი, ახლა იქ ვიდექი, ზღვის ნაპირზე.
მუსიკა უკრავდა, სტუმრები იცინოდნენ, მაგრამ ჰაერში რაღაც უკვე შეცვლილიყო. პირველად დიანამ შემამჩნია. სახე შეეცვალა.
რომანი შემოტრიალდა, და ღიმილი მაშინვე გაუქრა.
— ვერა… აქ რას აკეთებ?— რაღაც მოგიტანე, რაც წაკითხვა დაგავიწყდა.საქაღალდე გავუწოდე.როგორც კი გახსნა, დავინახე, როგორ დაენგრა თავდაჯერება. ხელები აუკანკალდა.
მძიმე სიჩუმე ჩამოვარდა.დიანამ პანიკა დაიწყო, ყვიროდა, რომ ეს ყველაფერი ტყუილი იყო, შემდეგ კი ფეხშიშველი გაიქცა, ქუსლი რომ მოტყდა, ხოლო მაკიაჟი სახეზე ჩამოეღვენთა.
რომანი მარტო დარჩა.პირველად ვხედავდი არა ძლიერ კაცს, არამედ ადამიანს, რომელმაც გვიან გაიგო, რომ ამპარტავნებაზე აგებული ძალა ერთ წამში ქრება.
რამდენიმე თვის შემდეგ შემთხვევით შევხვდით იაფი სუპერმარკეტის ავტოსადგომზე.აღარ ჰქონდა ძვირადღირებული მანქანა. არც ელეგანტური კოსტიუმი. მხოლოდ დაღლილი კაცი უბრალო ქურთუკში.
— ყველაფერი დავკარგე, — ჩუმად თქვა.აღარ ვგრძნობდი სიბრაზეს. მხოლოდ სიმშვიდეს.— ყველა თავისი არჩევანის მიხედვით აშენებს ცხოვრებას, — ვუპასუხე.
შემდეგ წავედი.სახლში თბილი შუქი, სიწყნარე და სიმშვიდე მელოდა. და პირველად დიდი ხნის შემდეგ, ჩემი მომავალი ისევ მხოლოდ მე მეკუთვნოდა.
