სპორტული ჩანთა მძიმედ დაეცა ბარდის ბუჩქებში. ზემოდან ძველი, დაკეცილი პლედი ჩამოვარდა.
— „იცხოვრე აქ და ხელი არ შეგვიშალო!“ — ვადიმმა საბარგული დახურა და ხელები ჯინსზე შეიმშრალა, თითქოს დაბინძურდა. — „ჰაერი სუფთაა, მეზობელი ახლოს არავინ არის.
ქალაქისგან დაისვენებ. კრისტინას მშობიარობამდე სიმშვიდე სჭირდება, ჩვენთან კი ოსტატები ფილებს აწყობენ — მტვერი ჭერსაც კი აღწევს.“
მე შევხედე დახრილ ხის სახლს. ვერანდა იმდენად იყო ჩასული მიწაში, რომ ქვედა საფეხური მთლიანად დამპალი იყო. ფანჯრები ნაცრისფერი ფიცრებით იყო ამოლურსმული.
ჭიშკრიდან სახლამდე ვიწრო ბილიკი მიდიოდა, ჭინჭრით გადავსებული, კაცის სიმაღლის. უახლოესი გზა თხუთმეტ კილომეტრში იყო, გაფუჭებული გრუნტის გზით.
— „ვადიკ…“ პირი გამომიშრა, ძლივს ვლაპარაკობდი. — „ეს ხომ მე და მამაშენის ბინაა. უკვე დაგითმეთ მისაღები და ლოჯია. შემიძლია ჩემი ოთახიდან არ გამოვიდე, სანამ რემონტი მიმდინარეობს.“
ვადიმმა ღრმად ამოისუნთქა. SUV-ის ფანჯარა ჩამოიწია. კრისტინა მზის სათვალეს ასწორებდა და აშკარა ზიზღით მოიღუშა.
— „სვეტლანა იურიევნა, ეს უკვე ასჯერ განვიხილეთ. თქვენ არასდროს არაფერი გაკმაყოფილებთ. ვადიმმა სამი დღე დახარჯა ეკოლოგიური ადგილის მოძებნაზე და ყველაფრის მოწყობაზე, თქვენ კი ისევ სცენებს აწყობთ. წავიდეთ, ვად, ზურგი მტკივა.“
ვადიმმა თვალებში არ შემომხედა. მანქანას შემოუარა და საჭეს მიუჯდა. ძრავა ხანმოკლედ დაიღრინა, ბორბლებმა მაღალი ბალახი გათელეს და შავი მანქანა სწრაფად გაუჩინარდა.
მტვერი დიდხანს ეკიდა უქარო ჰაერში და ჩემს თმასა და მხრებზე ეშვებოდა. მე დავრჩი დამპალ ღობესთან. შიგნით ყველაფერი მძიმე და ნაღვლიანი იყო.
ათი წელი საკუთარ ბინაში ავეჯივით ვცხოვრობდი — დილაობით სირნიკებს ვაცხობდი, მათ ტანსაცმელს ვრეცხავდი, პენსიას საერთო ყულაბაში ვდებდი და ვცდილობდი კრისტინას სტუმრებისთვის შეუმჩნეველი ვყოფილიყავი.
როცა ვადიმს მანქანა დასჭირდა, დაჩა გავყიდე. მთლიანად დავივიწყე საკუთარი თავი, მხოლოდ იმისთვის, რომ მათთვის კარგი ყოფილიყო.
ჩანთა გავხსენი. ვადიმმა აშკარად ჩქარობს შეფუთა: გაცვეთილი ხალათი, კუპრის საპონი, ორი შეკვრა მაკარონი, ჩაის კოლოფი. ბოლოში — ჩემი ღილაკიანი ტელეფონი.
კრისტინა ყოველთვის ითხოვდა მის დამალვას, რომ მეგობრებთან არ შერცხვენილიყვნენ. მაგრამ მან ერთი რამ ვერ გაითვალისწინა: ამ ტელეფონის ბატარეა კვირა-ნახევარს ძლებდა და კონტაქტებში იყვნენ ადამიანები,
რომლებსაც ჯერ კიდევ ჩემი მეუღლის დროიდან ვიცნობდი.კავშირი არ იყო. ეკრანზე გადახაზული ანტენა ჩანდა.
ნელ-ნელა ბნელდებოდა. კარის ფიცრები ძალით მოვხსენი — ჟანგიანი ლურსმნებით ძლივს იყო დამაგრებული. შიგნით დამხვდა დახშული, მტვრითა და თაგვების სუნით გაჟღენთილი ჰაერი.
კუთხეში ვიპოვე ჩამჯდარი რკინის საწოლი შიშველი მატრასით. მასზე მივიკუნტე და პლედი გადავიფარე. ღამით ტემპერატურა მკვეთრად დაეცა.
ვიწექი, ჭერს ვუყურებდი და იატაკქვეშ თაგვების ფხაჭუნს ვუსმენდი. სწორედ იმ გრძელ, ცივ საათებში მივხვდი ნათლად: თუ ახლა დავნებდები, აქ სამუდამოდ დამტოვებენ, ამ ჭინჭრის ქვეშ.
დილით ეზოში გავედი ვედრით, რომელიც ფარდულში ვიპოვე. ღობესთან ფიცრები აჭრიალდა. ბუჩქებიდან მაღალი, გამხდარი მოხუცი გამოვიდა რეზინის ჩექმებით და საწვიმარით.
— „ახალი მობინადრეები?“ — ყურადღებით შემომხედა და ვედრს დახედა. — „ილია კუზმიჩი ვარ. ჭიდან მესამე სახლი. მომეცი, ჯაჭვი გაწყვეტილია — შენ ვერ ამოიღებ.“
ვედრი წაიღო, წავიდა და ათ წუთში ბოლომდე წყლით სავსე მოიტანა და ვერანდაზე დადგა.— „შენმა შვილმა გუშინ მოგიყვანა? ჯიპით?“
— „დიახ…“ — თავი დავხარე.მან მეტი აღარ იკითხა. ჯიბიდან ასანთის კოლოფი ამოიღო და ფანჯრის რაფაზე დადო.
— „ღუმელი აქ კარგია. კარგად ქაჩავს. თუ ცეცხლის დანთება გინდა, ფარდულში მშრალი შეშაა.“
მადლობა გადავუხადე. ყინულივით ცივი წყლით დავიბანე, ტელეფონი ჯიბეში ჩავიდე და ბაღებს იქით წავედი. იქ პატარა გორა იყო, იშვიათი ფიჭვებით.
ავძვერი, ტოტებს ვეჭიდებოდი და მძიმედ ვსუნთქავდი. ზემოთ ტელეფონმა უცბად დაიპიიპა — ერთი ზოლი გაჩნდა.ნომერი ავკრიფე.
— „გისმენთ,“ — გაისმა ბორის ედუარდოვიჩის დაბალი ხმა, ბანკის დირექტორისა და ჩემი გარდაცვლილი მეუღლის ძველი მეგობრის.
— „ბორის ედუარდოვიჩ, გამარჯობა. სვეტლანა ვარ. ახლავე მჭირდება დახმარება. გააუქმე ვადიმის სახელზე გაცემული ყველა მინდობილობა.
დაბლოკე ყველა დამატებითი ბარათი. ჩემი პენსია და ყველა თანხა გადაიტანე იმ ანგარიშზე, რომელიც ადრე გითხარი. წვდომა მხოლოდ ჩემი პირადობით უნდა იყოს შესაძლებელი.“
— „სვეტლანა?“ — შეყოვნდა. — „დარწმუნებული ხარ? ის ვერც ერთ კაპიკს ვერ გაიტანს და ონლაინ ბანკშიც ვერ შევა.“— „ბოლო მოუღე ყველაფერს, ბორის.“
შემდეგ ნიკიტას დავურეკე — ახალგაზრდა, ზედმიწევნითი იურისტი, ვისთანაც მემკვიდრეობას ვაგვარებდი.— „ნიკიტა, გამარჯობა. გადაამოწმე ჩემი ბინა რეესტრში. და დააწესე აკრძალვა ნებისმიერი გარიგებისთვის ჩემი პირადი დასწრების გარეშე.“
მეორე მხარეს კლავიშების ხმა გაისმა.— „სვეტლანა იურიევნა…“ — ხმა გაუმკაცრდა. — „თქვენს ბინაზე იპოთეკაა. კომერციული სესხი რვა თვის წინ არის აღებული. უკვე ორი კვირაა ვადაგადაცილებაა. ბანკმა სრული დაფარვის მოთხოვნა გაგზავნა.“
ხის ჩამოვარდნილ მორაზე ჩამოვჯექი. რვა თვის წინ. მაშინ ძლიერ ავად ვიყავი. კრისტინა უცებ ზედმეტად მზრუნველი გახდა, სასმელები მომიტანა, ჩაიები დამიმზადა.
ერთ საღამოს, როცა ძალიან ცუდად ვიყავი, საბუთები მომცა. „აქ მოაწერეთ ხელი, შემოწმებაა, თორემ ჯარიმა დაგვედება.“ არ წამიკითხავს — უბრალოდ ხელი მოვაწერე, რომ დაეტოვებინა და დამესვენა.
მათ ჩემი ჯანმრთელობა არ აინტერესებდათ. ჩემი ერთადერთი ქონება დააგირავეს, ფული თავიანთ რემონტებსა და ახირებებს მოახმარეს, ხოლო როცა ბანკის მოთხოვნა მოვიდა, აქ გამამწესეს, რომ სამართალდამცავებისთვის არ მიმემართა.
— „ნიკიტა,“ — ყელში გაჩხერილი ბურთი გადავყლაპე. — „გონივრულ მდგომარეობაში არ ვიყავი. ნოემბრის სამედიცინო დოკუმენტები ამოიღე. მოამზადე განცხადება თაღლითობაზე. ხელშეკრულებას გავასაჩივრებთ.“
მეორე დღეს ტელეფონი გაცოცხლდა. ეკრანზე ვადიმის სახელი აინთო. სამჯერ ვაცადე დარეკვა და მერე ვუპასუხე.— „დედა! სად ხარ?!“— „სუფთა ჰაერს ვსუნთქავ.“
— „კრისტინა ნახევარი საათია სალაროსთან დგას! ბარათი არ მუშაობს! აპლიკაცია უარყოფს გადახდას! რა გააკეთე? ბანკს დაურეკე ახლავე!“
ფონზე კრისტინა ყვიროდა: „უთხარი, თავი დაანებოს! ნერვიულობა არ შეიძლება ახლა!“— „არავის ვურეკავ, ვადიმ,“ — მშვიდად ვუპასუხე.— „გინდა რომ დაგვაქციო?!“
— „თქვენ თვითონ დაიქციეთ თავი. რვა თვის წინ გაყალბებული ხელმოწერებით აღებული სესხი ახლა თქვენი პრობლემაა.“სიჩუმე ჩამოვარდა. გავთიშე.
ხუთ დღეში მოვიდნენ. ორი მანქანა. ვადიმი გაფითრებული გადმოვიდა, კრისტინა მუცელზე ხელდადებული მოჰყვა. მეორე მანქანიდან ჩემი და და ჩემი ძმისშვილი გადმოვიდნენ.
გეგმა მარტივი იყო: უნარ-ჩამორთმეულად გამომეცხადებინათ და კონტროლი აეღოთ.— „შეხედეთ მის მდგომარეობას,“ — დაიწყო ვადიმმა თეატრალურად.
— „საკმარისია.“ილია კუზმიჩი ჭიშკარში შემოვიდა, ხელში ცული ეჭირა. მშვიდად დადო შეშის კუნძზე და წინ წამოვიდა.— „ხმა დააწიეთ. ერთი კვირაა ვაკვირდები. მუშაობს, სახლს უვლის. ასეთი ადამიანი დაბნეული არ იქცევა.“
სპექტაკლი ჩამოიშალა. ისინი ერთმანეთს გადახედეს და ბოლოს ჩუმად წავიდნენ.წელიწად-ნახევრის შემდეგ სასამართლომ იპოთეკა გააუქმა. თაღლითობა დადასტურდა. ბინა გავყიდე და სახლი სრულად აღვადგინე.
ახლა მყარ ვერანდაზე ვზივარ. მზე ფიჭვნარს მიღმა ჩადის. ილია კუზმიჩი ჩაის მომიტანს, გვერდით კი დიდი ზოლიანი კატა ხვნეშით იწვა.
და პირველად დიდი ხნის შემდეგ ვგრძნობ: საკუთარი თავის პატივისცემა მაშინ იწყება, როცა აღარ გეშინია დაკარგო ისინი, ვინც უკვე დაკარგეს სინდისი.
