ყინულივით ცივი წყალი ისე უეცრად დამეცა ზემოდან, რომ სუნთქვა შემეკრა. შოკისგან წამოვახველე, როცა ცივი ნაკადები სახეზე გადმომედინა, თვალებში შემიჭრა და მძიმე,
თბილი ზედა ტანსაცმელი წამებში დამისველა. ინსტინქტურად ხელები ავწიე და ყველაზე მნიშვნელოვანს — სამუშაო ლეპტოპს — დავფარე. წამწამებზე დაგროვილი მღვრიე წვეთები ეკრანზე ეშვებოდა, სადაც ორმოცი ადამიანი გაშეშებული უყურებდა ყველაფერს.
— შვილო, შეხედე ამ ზარმაცს! — ტრიუმფით იყვირა თამარა ვასილიევნამ.მის ხელში წითელი პლასტმასის ვედრო ირხეოდა, და ბოლო წვეთები ღია ლამინატის იატაკზე ეცემოდა, სადაც ბნელი, ნელა ფართოვდებოდა გუბე.
მაშინვე შემოვარდა ილია, ჯერ კიდევ ნახევრად მძინარე. მას გაცვეთილი სპორტული შარვალი ეცვა, ხოლო სახეზე აშკარა აღშფოთება ეწერა.
— ნატალია, ჭკუიდან ხომ არ შეიშალე?! — იყვირა მან და თითი გამომიშვირა. — დედაჩემი დილიდან სამზარეულოში ტრიალებს, ამზადებს და ალაგებს, შენ კი აქ წევხარ! როდის აპირებ ჩემი ოჯახის პატივისცემას?!
მე დივანზე ვიჯექი და მკერდთან მჭიდროდ მეკავა ჯერ კიდევ მომუშავე მაკბუკი. სველი თმა ლოყებზე მქონდა მიკრული, კისრიდან წყალი ჩამომდიოდა, ტანსაცმელი კი მძიმე და უსიამოვნოდ ცივი იყო. ნელა ავწიე მზერა ეკრანისკენ.
ათობით პატარა ფანჯარა. სახეები. ფილიალების მენეჯერები, ანალიტიკოსები, ლოგისტები. და ჩემი გენერალური დირექტორი, სტანისლავ იურიევიჩი, ისეთი გამომეტყველებით მიყურებდა,
თითქოს რაღაც სრულიად დაუჯერებელი დაენახა. ვიღაცამ სწრაფად გამორთო მიკროფონი. ჩვენი წლიური კონფერენციის ჩანაწერი შეუჩერებლად გრძელდებოდა.
ყველაფერი რვა თვის წინ დაიწყო.მაშინ ილიამ გადაწყვიტა, რომ ჩვეულებრივი ოფისური სამუშაო „მის დონეზე“ არ იყო. მან განცხადება მაგიდაზე დააგდო, სახლში მოვიდა და განაცხადა,
რომ ახლა საკუთარ თავს მოძებნიდა. ეს ძიება ჩვეულებრივ შუადღიდან იწყებოდა — ყავით ხელში, ახალი ამბების სკროლვით და წუწუნით, რომ ნორმალური სამუშაო აღარ არსებობდა.
ამ დროს მე უკვე ორი წელია ლოგისტიკის განყოფილებას ვმართავდი. სახლიდან. ვაკონტროლებდი მიწოდების რთულ ჯაჭვებს, ვკოორდინირებდი საწყობებს და
ვაგვარებდი მომწოდებლებთან პრობლემებს. ჩემი შემოსავალი სრულიად საკმარისი იყო ფართო ბინის ქირისთვის, საკვები პროდუქტებისთვის და ილიას ავტოკრედიტისთვისაც კი.
მაგრამ მისთვის ჩემი საქმე არასდროს იყო „ნამდვილი“. თუ სახლში ვიყავი, ეს ნიშნავდა, რომ თითქოს არაფერს ვაკეთებდი.
სიტუაცია კიდევ უფრო გამწვავდა, როდესაც ერთი თვის წინ მისი დედა ჩვენთან გადმოვიდა საცხოვრებლად. ოფიციალურად — დასახმარებლად. რეალურად კი მან კონტროლი აიღო.
ყოველ დილით ხმაურით აჯახუნებდა კარადებს, ტაფების თავსახურებს აცემინებდა და დემონსტრაციულად ოხრავდა, როცა ჩემს სამუშაო სივრცეს ჩაუვლიდა.
იმ გადამწყვეტ ხუთშაბათს წლის ყველაზე მნიშვნელოვანი შეხვედრა გვქონდა. წინა დღეს ზურგი ისე ამტკივდა, რომ დიდხანს ჯდომა არ შემეძლო, ამიტომ დივანზე გადავწექი,
ბალიში დავიდე და ლეპტოპი მუხლებზე დავიდე. კამერის კუთხე იდეალური იყო — მხოლოდ ჩემი სახე ჩანდა.დილით ორივეს მკაფიოდ ვუთხარი, რომ არ შევეწუხებინე.
ჩემი პრეზენტაციის დაწყებიდან ორმოცი წუთის შემდეგ, ალბათ, ჩემს მშვიდ ხმას სხვანაირი მნიშვნელობა მიანიჭეს.— ნახე, როგორ წევს, როგორც დედოფალი! — აგრძელებდა თამარა.
ილიამ ჩემ ზემოთ ხელებგადაჯვარედინებული იდგა და ელოდა, რომ თავის მართლებას დავიწყებდი.— სრული სიჩუმე.სახე მოვიწმინდე, ლეპტოპი ფრთხილად დავდე მაგიდის მშრალ ნაწილზე და პირდაპირ კამერაში ჩავიხედე.
— კოლეგებო… ბოდიშს გიხდით. მოულოდნელი სიტუაცია შეიქმნა. ანგარიშს ხვალ გავაგრძელებთ.— დიახ… ნატალია… რა თქმა უნდა, — თქვა გენერალურმა დირექტორმა გაუბედავად.
ზარი გავთიშე.და სწორედ მაშინ დავიწყე კანკალი.— ხვდებით მაინც, რა ჩაიდინეთ? — ჩუმად ვკითხე.— ოჰ, ნუ გადამრიე! — ხელი აიქნია ილიამ. — წყალია, გაშრება. რა დრამაა ეს?
— მე წლიური ანგარიში წარვადგინე ორმოცი ადამიანის წინ. და ეს ჩაიწერა.თამარა გაფითრდა. ვედრო ხელიდან გაუვარდა და ხმაურით დაეცა.
— სისულელეებს ნუ იგონებ…— მე სახლიდან ვმუშაობ და ყველას ვარჩენ, — მშვიდად ვთქვი. — მე ვიხდი ამ ბინის ქირას. საკვებს. შენს მანქანას, ილია.
ის წინ წამოიწია, სახე გაწითლდა, ხელები მუშტებად შეიკრა. ერთი წამით ჩანდა, რომ აფეთქდებოდა.მაგრამ გაჩერდა, როცა ჩემი მზერა დაინახა — ცივი და ცარიელი.
მე აბაზანაში შევედი, კარი ჩავკეტე. სველი ტანსაცმელი გავიხადე, ცხელი წყალი ჩავრთე და აბაზანის კიდეზე ჩამოვჯექი, ხელები საკუთარ თავს შემოვხვიე. წყლის ხმა ჩემს ტირილს ახშობდა. სირცხვილი და ტკივილი ერთდროულად მაწვებოდა — და გაცნობიერება.
მე ყველაფერს ვატარებდი. და მაინც ასე მექცეოდნენ.ოცი წუთის შემდეგ გამოვედი.მშრალი ჯინსი. თბილი სვიტერი. სამზარეულოში კვერცხის სუნი ტრიალებდა. თამარა ფუსფუსებდა, ილია კი ტელეფონში იყო ჩაფლული.
— ნატაშ, დაჯექი, ისაუზმე, — მშვიდად თქვა მან, თითქოს არაფერი მომხდარა. — ყველაფერი გავასუფთავეთ. მოდი, დავივიწყოთ.არაფერი ვუპასუხე.
პლასტმასის ნაგვის პარკები ავიღე და საძინებელში შევედი. მისი კარადა გავხსენი და მისი ტანსაცმლის ჩაყრა დავიწყე. მაისურები, სვიტერები, ჯინსები.
— ნატაშა, რას აკეთებ?! — იყვირა მან.— საღამომდე გაქვთ დრო, რომ დატოვოთ ჩემი ბინა.— სად წავიდეთ?! — ატირდა დედამისი.— ეს ჩემი პრობლემა აღარ არის.
ისინი საღამომდე კამათობდნენ. ილია ხან ყვიროდა, ხან ცდილობდა ჩემი დარწმუნებას. თამარა ჩალაგებას აგრძელებდა და წუწუნებდა. მე სამზარეულოში ვიჯექი ჩაით და ფანჯრიდან ვიყურებოდი.
შიგნით აღარაფერი იყო. არც ბრაზი, არც ეჭვი.მხოლოდ სიჩუმე.როცა კარი საბოლოოდ დაიხურა, ბინა უჩვეულოდ ჩუმი გახდა.მეორე დილით ლეპტოპი ავხსენი და შეტყობინება დამხვდა სტანისლავ იურიევიჩისგან:
„ნატალია, გუშინდელ სიტუაციაში თქვენი სიმშვიდე დიდ პატივისცემას იმსახურებს. ვიწყებთ ახალ პროექტს. მჭირდება ძლიერი ლიდერი. მზად ხართ განვიხილოთ პოზიცია?“
რამდენჯერმე გადავიკითხე.და მივხვდი ერთ მარტივ რამეს.ზოგჯერ საჭიროა არასწორი ადამიანები შენი ცხოვრებიდან გააძევო, რომ საბოლოოდ თავისუფლად ამოისუნთქო.
ილიას ბოლოს მხოლოდ ერთხელ შევხვდი — სასამართლოს შენობასთან. ის გამხდარი იყო, დაღლილი. მის გვერდით დედა იდგა.— ნატაშა… იქნებ თავიდან დავიწყოთ?
მე მას შევხედე.და ვერაფერი ვიგრძენი.— წარმატებებს გისურვებ, ილია.შემოვბრუნდი და მანქანისკენ წავედი. შემოდგომის ქარი თმაში მეფინებოდა. წინ ახალი ცხოვრება მელოდა.
და პირველად —ის ნამდვილად ჩემი იყო.
