„დენისკა, შვილო, შეჭამე ეგ სუპი, მალე გაცივდება!“ — თამარა ვასილიევნას ხმა ისე ავსებდა სამზარეულოს, თითქოს სამხედრო ბრძანება ყოფილიყო, რომელიც მზრუნველობის ნიღბით იყო შეფუთული.
დენისმა ამოიოხრა, ტელეფონი გვერდზე გადადო და მორჩილად აიღო ოჯახის ვერცხლის კოვზი.
იმ დღეს ოცდათვრამეტი წლის გახდა.
ოცდათვრამეტის.
და მაინც, იმავე ბინაში იჯდა, იმავე მაგიდასთან, და იმავე სუპს მიირთმევდა, რომელსაც დედა უკვე ოცდაათი წელია უმზადებდა.
თამარა ვასილიევნას სიყვარული სქელ ფუმფულა საბანს ჰგავდა. თბილი იყო, უსაფრთხო… და ზოგჯერ კაცი მის ქვეშ თითქმის იხუთებოდა.
სამზარეულოში ყველაფერი ძველებურად იყო. ვიტრინაში მბზინავი ბროლის ჭიქები, ჭრიალა პარკეტი, კედელზე ჩამოკიდებული ძველი საათი, რომელიც ზუსტად ისე ტიკტიკებდა, როგორც ოცი წლის წინ.
თითქოს დრო საერთოდ გაჩერდა.
— ისევ დივნის ქვეშ დაყარე წინდები? — ჰკითხა თამარამ და თან ავტომატურად გაუსწორა შუბლზე ჩამოვარდნილი თმის ღერი.
— დედა, ავიღებ მერე.
— ჰო, ზუსტად ისე, როგორც გასულ კვირას.
— გასულ კვირას ავიღე.
— კი, მას შემდეგ, რაც მე ვიპოვე.
დენისს გაეღიმა.
ალბათ ეს დიალოგი უკვე ათასჯერ ჰქონდათ გამეორებული.
შემდეგ ღრმად ჩაისუნთქა.
— დედა… ვქორწინდები.
ჩამჩა ჰაერში გაშეშდა.
თამარა ვასილიევნას სახე დაეძაბა.
მომდევნო წამს ჩამჩა ხმაურით ჩავარდა ცხელ სუპში.
— რა?!
— ვქორწინდები.
რამდენიმე წამის სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ კი ქარიშხალი დაიწყო.
— ვისზე?!
— ნასტიაზე.
— რომელ ნასტიაზე?
— იმ ერთადერთ ნასტიაზე, ვისთანაც ურთიერთობა მაქვს.
— რამდენი ხანია?
— ნახევარი წელია.
— ნახევარი წელი?!
თამარამ ისე შეხედა, თითქოს ახლახან ეთქვა, რომ ფარულად მარსზე გადასახლდა.
— და ამას ახლა მეუბნები?!
— შემთხვევა არ ყოფილა…
— ექვსი თვის განმავლობაში შემთხვევა არ ყოფილა?!
დაკითხვა მაშინვე დაიწყო.
ასაკი.
სამსახური.
ხელფასი.
მშობლები.
ბებია-ბაბუები.
ჯანმრთელობის მდგომარეობა.
სისხლის ჯგუფი.
კინაღამ საბავშვო ბაღის სიმბოლოც კი ჰკითხა.
როდესაც გაიგო, რომ ნასტია ბანკში მუშაობდა, თამარამ ეჭვით მოჭუტა თვალები.
— ბანკში?
— დიახ.
— გასაგებია…
არაფერი გაეგო.
მაგრამ უკვე არ მოსწონდა.
მომდევნო შაბათს ნასტია პირადად მივიდა.
ელეგანტურად იყო ჩაცმული, ხელში ლამაზი ტორტი და ძვირადღირებული ღვინო ეჭირა.
იღიმოდა.
თამარა ვასილიევნა — არა.
კართან ფეხიდან თავამდე შეათვალიერა.
ჯერ ნასტია.
შემდეგ ტორტი.
შემდეგ ღვინო.
მერე ისევ ნასტია.
და უსიტყვოდ ხელში უზარმაზარი, მოუხერხებელი ჩუსტები შეაჩეჩა.
ნასტიამ მაშინვე მიხვდა, რომ ეს მხოლოდ დასაწყისი იყო.
არ შემცდარა.
ვახშამი ორ მტრულად განწყობილ სახელმწიფოს შორის დიპლომატიურ სამიტს ჰგავდა.
ყველა იღიმოდა.
არავინ მოდუნებულა.
— ჩვენი სუპი გასინჯეთ, — ტკბილი ხმით თქვა თამარამ. — ალბათ თქვენ ახალგაზრდები ახლა მხოლოდ სწრაფ საკვებს მიირთმევთ.
— მე მიყვარს საჭმლის მომზადება, — მშვიდად უპასუხა ნასტიამ.
— მართლა?
— დიახ.
— და რას ამზადებთ?
— მსუბუქ ბულიონებს.
თამარა კინაღამ გაიყინა.
— ბულიონებს?
— დიახ.
— ეგ საჭმელი არაა. ეგ დიეტაა.
დენისი გრძნობდა, რომ მალე სასწრაფოს გამოძახება მოუწევდა რომელიმე მათგანისთვის.
შემდეგ საუბარი დაავადებებს შეეხო.
მემკვიდრეობას.
ოჯახურ ფონს.
წარსულს.
მომავალს.
ბინას.
ბავშვებს.
ფულს.
ნასტიამ საოცრად კარგად გაუძლო.
ყველა შეტევას სიმშვიდით იგერიებდა.
ზოგჯერ კი საპასუხო დარტყმასაც აყენებდა.
თამარას ეს სულ უფრო მეტად აღიზიანებდა.
თუმცა სიტუაცია მართლაც საშიში მაშინ გახდა, როდესაც ნასტიას დედა მოვიდა.
ნინა პავლოვნა.
მტკიცე ქალი.
მტკიცე შეხედულებებით.
და ნულოვანი შიშით.
ორი ქალი ერთმანეთის პირისპირ იჯდა სამზარეულოში.
დენისი მოგვიანებით ამბობდა, ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს ორი ბირთვული სახელმწიფო მსოფლიოს ბედს წყვეტდაო.
თავდაპირველად ყველაფერზე კამათობდნენ.
სუპზე.
ხორცზე.
ვაშლის ჯიშებზე.
წამლებზე.
აღზრდაზე.
ქორწინებაზე.
იმაზეც კი, როგორ უნდა გაიფცქვნას სწორად კარტოფილი.
შემდეგ კი რაღაც მოულოდნელი მოხდა.
კამათი ნელ-ნელა საუბრად გადაიქცა.
საუბარი — გულახდილ აღსარებად.
აღმოჩნდა, რომ მთელი ცხოვრება ორივე ერთსა და იმავეს აკეთებდა.
ზედმეტად უფრთხილდებოდნენ შვილებს.
ერეოდნენ მათ ურთიერთობებში.
ცდილობდნენ ყველა იმედგაცრუებისგან დაეცვათ.
და ამით ზოგჯერ ცხოვრებას ურთულებდნენ.
რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ ნინა პავლოვნამ გადაიხარხარა.
თამარამაც მიჰბაძა.
სიცილი სულ უფრო ხმამაღალი ხდებოდა.
რამდენიმე წუთში უკვე ისე საუბრობდნენ, თითქოს ოცი წლის მეგობრები ყოფილიყვნენ.
დენისი და ნასტია გაოცებულები გაიპარნენ ოთახში.
სამზარეულოდან ღვინის ჭიქების წკარუნი და მხიარული სიცილი ისმოდა.
— დენის… — ჩურჩულით თქვა ნასტიამ. — ხომ ხვდები, რომ ამ ორმა ახლა ალიანსი შექმნა?
— ვხვდები.
— და მგონი ეს ბევრად უარესია, ვიდრე მაშინ, როცა ერთმანეთს ებრძოდნენ.
დენისმა კარისკენ გაიხედა.
მეორე მხრიდან ისევ სიცილი გაისმა.
— როგორ ფიქრობ, უნდა გადავიდეთ?
— სასურველია სხვა კონტინენტზე.
— არ გვიშველის.
— მართალი ხარ.
ამ დროს სამზარეულოდან თამარას ხმა გაისმა:
— დასვენებას ჩვენ ერთად დავუგეგმავთ!
— და ბინის მოწყობაშიც დავეხმარებით! — დაუმატა ნინამ.
დენისმა თვალები დახუჭა.
ნასტიას გაეცინა.
ორი დედა ბოლოს და ბოლოს შერიგდა.
უბრალოდ… საკუთარი შვილების ხარჯზე.
