სიენა ნაბიჯ-ნაბიჯ გადაჰყავდა მარმარილოს იატაკს, ყოველი მოძრაობა განსაკუთრებულად მორგებული, რომ არ დაეშინებინა პატარა სხეული, რომელიც კუთხეში გდო შეკუმშული. მან ჩაუჯდა, ხელები გაშლილი, როგორც სიჩუმის, სიმშვიდისა და უსაფრთხოების შეთავაზება.
— გამარჯობა, — უთხრა სიენამ ნაზად. — დაიკარგე?პატარა გოგონამ ქვითინი შეკუმშა და თავი დაუქნია, თითქოს თვითონ მოძრაობაც კი ერთ ტონად იწონიდა.— ჩემი მამა აქ ახლახანს იყო, — ჩურჩულით თქვა მან. — მითხრა, დაველოდო… მაგრამ ის აღარ დაბრუნდება.
სიენას ყელი გაჩერდა. — რა გქვია, პატარავ?— ანა.— კარგია, ანა, — თქვა სიენამ ნაზად, ხმაში სიმშვიდით, თითქოს მისი სიტყვებით მთელი მსოფლიო უდგებოდა თავზე. — გინდა, ჩემს გვერდით დაჯდე, სანამ შენი მამა დაბრუნდება? შეიძლება დავაკვირდეთ ხალხს გარეთ და შევქმნათ ისტორიები მათ შესახებ.
ანა დალოდებას ტანჯული მორცხვობით დაუქნია თავი, თითქოს სწავლობდა არა ენდო პირობით დაპირებებს.რამდენიმე წუთში მისი ცრემლები უკვე გაშრეს. სიენამ ისროლა ხელი ფანჯრისკენ, სადაც უნიკალური ყვითელი წვიმის ქურთუკით მამაკაცი გაირბოდა.
— ეს კაცი? აბსოლუტურად საიდუმლო აგენტი ბანანის კოსტიუმში, — განაცხადა სიენამ.ანას სიცილი აფეთქდა – ახალი, სუფთა, ჭეშმარიტი სიხარული.სიენა შუა გზაში იყო თავისი მოთხრობისა, ბანანმან-სპიონის პოვნა ხვეულობდა, როდესაც საცხობის კარი ხმაურით გაიღო.
მამაკაცი შევარდა, მაღალი, იდეალურად ჩაცმული, წვიმა ეცვებოდა მუქი ქურთუკიდან. ის გამოიყურებოდა როგორც ვინმე ჟურნალის ყდიდან, არა პატარა ცენტრიდან ბეიკერიიდან. მკვეთრი შუბლი. მუქი, წაკითხვად მძიმე თვალები. ტიპი, ვისაც კონტროლი ბუნებრივად მოსდიოდა.
— ანა! — იყვირა მან.გოგონა ახტა წინ. — მამა!სამი გრძელი ნაბიჯით აიღო ის თავის მკლავებში. წამიერი წამს, მისი სერიოზული სახე გაბზარული იყო, შემსუბუქება მის შტრიხებს დაუბრუნდა.
— ორმაგი წამით გადავბრუნდი, — ჩურჩულით თქვა მან, ხმა სავსე თვითდაპირისპირებით.ის დაუკვირდა სიენას და მკაცრად დაუქნია თავი. — მადლობა.— ყველაფერი რიგზეა, — თქვა სიენამ, წამოდგა. — უბრალოდ შიში ჰქონდა.
მან კიდევ ერთხელ დაუქნია თავი, ფორმალურად და დაშორებულად, და გავიდა წვიმაში, ანას პატარა ხელები კისერზე შემოხვეული.სიენა დარჩა, კარი უყურებდა, ხოლო გარეთ მსოფლიო შტორმთან ვაჭრობდა.
სამი დღის შემდეგ, კარებზე კაკუნი გაისმა მისი ბინაში.კარის გაღებისას, იგივე მამაკაცი დადგა იქ, იდეალური კოსტუმით, ხელში ქოლგა, თითქოს პატარა წვიმის ნაჭერი მიჰყვებოდა მას.— იმედია არ შემაწუხებ, — თქვა მან. კონტროლირებული, ზუსტი, მაგრამ არა ცივი. მისი ხმა იყო ჯავშანი, რომელიც მან დიდი ხნის განმავლობაში ატარებდა.
— ანა ვერ მიგატოვებს შენს შესახებ კითხვა. ვცადე ყველა გზა შენამდე მისვლის. საცხობმა გაიხსენა შენი ბარათი. შემიძლია შემოვიდე? — თვალები შეხედეს ერთმანეთს.სიენა თვალები აციმციმა. — ეჰ… კი, რა თქმა უნდა.
მან შევიდა, თბილი, მაცხოვრებელი სივრცის ათვალიერება: სკიჩბუქები ჩაის მაგიდაზე, ნახევრად დასრულებული მოდის დაფა კედელზე, მცენარე, რომელიც არსებობდა მხოლოდ შემტევი წინააღმდეგობის გამო.
— დაჯექი, — შესთავაზა მან, მაგიდისკენ მიუთითა.მან ჩაფიქრდა, ხელი შეზღუდა, როგორც გენერალი მომზადებისას.— მოკლედ ვილაპარაკებ, — თქვა მან. — ანას დაბადების დღე შემდეგ კვირასაა. მას არ გაუზიარა ზეიმი დედის გარდაცვალების შემდეგ.
სიენას გულმა შეკუმშა.— ყველაფერს ვცადე, — განაგრძო მან. — პარტიის ორგანიზატორები, თერაპევტები… თუნდაც მსახიობები.— მსახიობები?— ის უარს ამბობს, — თქვა მან, ხმა ცოტა აკლდა. — სანამ დედა არ არის. მხოლოდ შენ გენდობა.
სიენას თავი სწრაფად აწია. — მე?მან დაუღლელი. — მან მითხრა. შენ გრძნობს თავს დაცულად.ბეკერიაში მომხდარი მომენტის სიმძიმე დაეცა სიენას ზურგზე – ანას ტალღოვანი თვალები, თავისუფალი სიცილი, ნდობის ნელი ზრდა.
— მაპატიე, — ჩურჩულით თქვა მან. — მე ვერ გავაკეთებ ამას.ის კართან წავიდა, თითქოს წასვლა აადვილებდა გადაწყვეტილებას.მისი ხმა დარბილდა, თითქმის თხოვნად. — არ ვიცი, რას გავაკეთო სხვა გზით.ეს არ იყო თეატრი. არც დრამატული თხოვნა. ეს იყო უბრალო, ადამიანის უბედურება.
სიენას თითები კარის სახელურზე დაისვენა, გული გახლეჩილი გონებასა და ემპატიას შორის.დროის ბოლოს, მან დაითანხმა. — ერთი კვირა. მხოლოდ ეს. არც შენთავს არავინ უნდა ილუსტრაციაზე. მხოლოდ ანას.მან თავი დაუქნია, თვალებში დაღლილობა. — გავიგე.— შენს სახელ? — ჰკითხა სიენამ.
— ლიამ კროსი, — თქვა მან. ფოლადი და დაღლილობა თანაბრად.ისინი მაშინ არ იცოდნენ, რომ ერთი კვირა საკმარისი იქნებოდა მათი ყველა გეგმის განადგურებისთვის.ტაქსი შეჩერდა კროსების საგანძურში. სასახლე ანათებდა, როგორც ლუქსჰოტელი, რომელიც ცდილობდა სახლის სახით წარმოჩენილიყო: ცივი, ზუსტი, მშვენიერი, მაგრამ ცარიელი.
პირველ კარში წაკაკუნებამდე კარი მოულოდნელად გაიღო.— დედა!ანა გაქანდა, ვარდისფერი კაბა ყოველ ნაბიჯზე დაბალი და ეკოლოგიური, და გადაეშვა სიენას მკლავებში, თითქოს თვეების განმავლობაში სუნთქვას იჭერდა.სიენა ჩაუჯდა, ბავშვს ჩაეხუტა. — გამარჯობა, პატარავ.
ლიამი მიჰყვა, სახე გაუტეხელი, მაგრამ მხრები პირველი ჯერ დაისვენა შტორმის შემდეგ.
