— თქვენ ჩემს პურს ჭამთ, ჩემს იატაკს თელავთ და კიდევ გგონიათ, რომ მე ჩუმად დავაკვირდები, როგორ დგას თქვენი მილიონები გამოუყენებლად ნოვოპეჩერსკის ლიპკის რაიონში?! — ყვიროდა ქალი, სახე გაწითლებული ჰქონდა, მძიმედ სუნთქავდა და ხელში ძველი ფაიფურის სერვიზის ბოლო უვნებელ საწებელის ჯამს ძლიერად ჩაჭიდებოდა.
ოჯახური სიმშვიდე უკვე რამდენიმე კვირა იყო, რაც იბზარებოდა. ის, რაც თავდაპირველად დროებით დახმარებად ჩანდა, მალე მწარე ომად გადაიქცა.
ახალგაზრდა ცოლ-ქმარი მრავალი წლის განმავლობაში აგროვებდა ფულს, რათა კიევში საკუთარი პირველი ბინა შეეძინათ. მათ ყველა დანაზოგი ჩადეს და კიდევ დიდი სესხიც აიღეს, რათა სახლი სრულად გაერემონტებინათ.
მაგრამ რემონტი კოშმარად იქცა.
ხელოსნები მუდმივად აგვიანებდნენ, აბაზანა მთლიანად დაშალეს, ბინა კი თვეების განმავლობაში საცხოვრებლად უვარგისი დარჩა.
სწორედ მაშინ შესთავაზა ცოლის დედამ თბილი ღიმილით:
— ჩემთან გადმოდით ირპინში! სახლი დიდია, თავისუფლად დაეტევით. რატომ უნდა გადაიხადოთ ქირა? ერთმანეთს დავეხმარებით.
იმ დროს ახალგაზრდები მადლიერნი იყვნენ. მათ ეგონათ, რომ გაუმართლათ, რადგან ოჯახზე დაყრდნობა შეეძლოთ.
ვერ წარმოედგინათ, რომ ეს გადაწყვეტილება მალე მათ ერთ-ერთ ყველაზე დიდ კონფლიქტამდე მიიყვანდა.
დედამთილი კი ისეთი ადამიანი იყო, რომელსაც მიჩვეული ჰქონდა, რომ ყველა მისი წესებით ცხოვრობდა. რამდენიმე დღეშივე დაიწყო შენიშვნები.
— რატომ დატოვე ჭიქა ასე?
— რატომ იყიდეთ ასეთი ძვირი საწმენდი საშუალება?
— თვეში ამდენი ელექტროენერგიის დახარჯვა ზედმეტია!
ქალიშვილი ცდილობდა მშვიდობის შენარჩუნებას, მაგრამ დღე დღეზე უფრო რთული ხდებოდა. მისი ქმარი გაცილებით მეტს გამოიმუშავებდა, ვიდრე დედამისს ადრე ეგონა, და ამან მასში ნელ-ნელა შური გააჩინა.
მეოცე დღის დილას კი ყველაფერი შეიცვალა.
ქალმა ისინი სამზარეულოს მაგიდასთან დასვა და შემდეგ ფრთხილად შევსებული ფურცელი ამოიღო.
— ყველაფერი დავთვალე — თქვა თავდაჯერებულად. — თქვენი ბინა მალე დასრულდება. გააქირავებთ, ქირის ფულს კი მე მომცემთ.
კაცი გაოცებული შეხედა.
— რომელ ფულს?
— თვეში ორმოცი ათას გრივნას. ამ ფულით სახურავს შევაკეთებ და თან აანაზღაურებთ იმასაც, რომ აქ ცხოვრობთ. თქვენ კი კიდევ ნახევარი წელი დარჩებით. ეს სამართლიანია.
რამდენიმე წამით სრული სიჩუმე ჩამოწვა.
— დედა, ბინაში ჯერ კიდევ არ არის კარები, იატაკი დასრულებული არ არის და აბაზანაც ბოლომდე მზად არ არის. ვინ იქირავებს ასეთ მდგომარეობაში? — მშვიდად იკითხა კაცმა.
მაგრამ ქალს უკვე აღარ სურდა მოსმენა.
— ნუ თამაშობ ჭკვიანს! სტუდენტებზე, მუშებზე, ნებისმიერზე შეიძლება გაქირავება! შენ კარგად გამოიმუშავებ, საკუთარი კომპანია გაქვს და მაინც არ გინდა ცოლის დედას დაეხმარო?
შემდეგ მუშტი მაგიდაზე დაარტყა.
— თუ საღამომდე განცხადება არ იქნება გამოქვეყნებული, ჩაალაგებთ ნივთებს და აქედან წახვალთ!
ქალიშვილი გაოგნებული უყურებდა.
— დედა, ჩვენ ვიხდით მთელი სახლის კომუნალურ გადასახადებს. ჩვენ მოგვაქვს საჭმელი. ყველაფერში ვცდილობთ დახმარებას.
მაგრამ ქალი შეუვალი დარჩა.
მომდევნო წამს კი მის ხელში არსებული ფაიფურის ჯამი იატაკზე დაეცა და დაიმსხვრა.
კაცს არაფერი უთქვამს.
მან ცოლის ხელი აიღო და მხოლოდ ეს თქვა:
— ჩავალაგოთ.
დედამთილი კმაყოფილი უყურებდა მათ. დარწმუნებული იყო, რომ ბოლოს და ბოლოს ასწავლა მათ პატივისცემა.
მაგრამ მან არ იცოდა, რომ სიძეს ჰქონდა ისეთი დოკუმენტი, რომელიც მთელ სიტუაციას თავდაყირა დააყენებდა.
ნახევარი წლის წინ სწორედ მან სთხოვა დახმარება.
ქალს სერიოზული პრობლემები ჰქონდა სახლის საკუთრებასთან და ძველ ვალთან დაკავშირებით. კაცმა მას არა მხოლოდ ფულით დაეხმარა, არამედ ყველა იურიდიული საკითხიც მოუგვარა.
პრობლემის გადაწყვეტისას მან გამოისყიდა ქალის ძმის მემკვიდრეობით მიღებული წილი, რომლის გამოყენებაც წლების განმავლობაში ვერ ხერხდებოდა.
ასე რომ, სახლის ნახევარი ოფიციალურად სიძის საკუთრებაში გადავიდა.
როდესაც ჩემოდნები უკვე კართან იდგა, დედამთილმა ირონიულად გაიღიმა.
— თქვენი ნივთები ჭიშკართან დატოვეთ. უკან მანამდე არ დაბრუნდეთ, სანამ ქირავნობის ხელშეკრულებას და ფულს არ ვნახავ.
მაგრამ კაცმა მშვიდად ამოიღო ლურჯი საქაღალდე.
მაგიდაზე დადო.
— ჩვენ წავალთ. ამაში მართალი ხართ. სასტუმროში დავრჩებით, სანამ ჩვენი ბინა დასრულდება.
შემდეგ საბუთებზე მიუთითა.
— მაგრამ ამის წაკითხვა ნამდვილად ღირს.
ქალმა დოკუმენტები გახსნა.
როგორც კი ოფიციალური ჩანაწერები წაიკითხა, მისი თავდაჯერებულობა ნელ-ნელა გაქრა.
— ეს არის უძრავი ქონების რეესტრის ამონაწერი — თქვა კაცმა. — სახლის ორმოცდაათი პროცენტი მე მეკუთვნის.
ქალი უბრალოდ უყურებდა დოკუმენტს.
— ხვალ კი აქ ჩემი დამქირავებლები გადმოვლენ — განაგრძო მან. — ექვსკაციანი სამშენებლო ჯგუფი, რომელიც ახლომახლო მუშაობს და საცხოვრებელს ეძებს.
— მშვიდი, მშრომელი ადამიანები არიან. წესიერად გადაიხდიან.
კაცი კარისკენ წავიდა.
— მეორე სართულზე სამი ოთახი მათ ექნებათ. სამზარეულო და აბაზანა კი საერთო იქნება.
ქალს სახე გაუფითრდა.
გეგმა, რომელშიც მას საკუთარი ოჯახი ფინანსურ წყაროდ ჰქონდა წარმოდგენილი, ერთ წამში დაინგრა.
ახლა მას უნდა შეგუებოდა იმ ფაქტს, რომ იგივე სახლი, რომელშიც სხვების კონტროლი სურდა, თავადაც უნდა გაეზიარებინა უცხო ადამიანებთან.
თქვენ რას გააკეთებდით სიძის ადგილას?
მისცემდით ასეთ მკაცრ გაკვეთილს, თუ ასეთ სიტუაციაშიც კი შეეცდებოდით ოჯახური კონფლიქტის მშვიდობიანად მოგვარებას?
