ვერონიკა გაიყინა სამზარეულოს ოდნავ შეღებული კარის გვერდით, თითქოს მისი სხეული ერთბაშად აღარ ეკუთვნოდა საკუთარ თავს. თითები უნებურად ჩაეჭიდა სველ, ვაფლისებრ სამზარეულოს ტილოს,
რომლის უხეში ქსოვილი მტკივნეულად ებჯინებოდა კანს. ოთახში მძიმე, ჩახუთული ჰაერი იდგა. მაგიდაზე, გაცრეცილი მზესუმზირებით დაფარული ზეთის ტილოს ქვეშ, ტელეფონი იდო ჩართული ხმამაღალ რეჟიმზე და მისი დინამიკიდან ხმა გამოდიოდა, რომელიც მთელ სივრცეს თითქოს წამლავდა.
ტამარა ილინიჩნა.მისი ხმა ცივი, მკვეთრი და შეუბრალებელი იყო—ყოველი სიტყვა წინასწარ გათვლილი სისასტიკით იყო წარმოთქმული.
— მოიშორე ეგ უნაყოფო ქალი. ის შენ არასოდეს გაგიჩენს შვილს.სტანისლავი დერეფანში იჯდა, ზურგით სამზარეულოსკენ. მხრები წინ ჰქონდა მოხრილი, დაძაბული, თითქოს საკუთარ თავს ამცირებდა,
რომ ნაკლებად ჩანდეს. სკამის ფეხიდან აცლილ საღებავს მექანიკურად ფხეკდა, პატარა თეთრ ნაფცქვენებს აყრიდა იატაკზე. არ შემობრუნებულა. არ ჩარეულა. თითქმის არაფერი უთქვამს—მხოლოდ გაურკვეველი, ჩახლეჩილი ბურტყუნი, თითქოს ეს საუბარი საერთოდ მას არ ეხებოდა.
მისი სიჩუმე უარესიც კი იყო, ვიდრე უარყოფა. ეს იყო მიტოვება.ქურაზე ძველ ემალირებულ ქვაბში წყალი ნელა ბუყბუყებდა. ეს მშვიდი ხმა აბსურდულად ეწინააღმდეგებოდა ოთახში დაგროვილ დაძაბულობას, თითქოს სახლი ვერ ხვდებოდა, რა ხდებოდა შიგნით.
ვერონიკას მკერდი შეეკუმშა. ეს არ იყო მოულოდნელი ტკივილი—ეს იყო დიდი ხნის განმავლობაში დაგროვილი რაღაც, რომელიც ახლა საბოლოოდ ფორმას იღებდა. იმედი, რომ სტანისლავი ერთხელ მაინც დაიცავდა, ჩუმად ჩამოინგრა.
ის ოცდაცამეტი წლის იყო. პატარა ქალაქის საცხობში მუშაობდა, სადაც მისი დღეები გამთენიის წინ იწყებოდა. ბნელი ბინა, სწრაფი ჩაი და ცივი ავტობუსი დაღლილი ადამიანებით სავსე. მაგრამ საცხობში ყველაფერი იცვლებოდა.
იქ სითბო იყო.კარაქის, ვანილის და ახალი ცომის სურნელი მთლიანად ფარავდა ყველაფერს. მისი ხელები მუდმივად ფქვილში იყო, მაგრამ იქ ეს ნიშნავდა, რომ საჭირო იყო. რომ ღირდა.
სახლში კი ყველაფერი ნელ-ნელა ცარიელდებოდა.ბავშვის სურვილი მასში ჩუმად, მაგრამ დაჟინებით ცხოვრობდა. ყოველ თვე იმედით იწყებოდა და ერთსა და იმავე შედეგით სრულდებოდა—ერთი ხაზი ტესტზე.
ერთხელ, ფრთხილად შესთავაზა, ორივეს გაევლო გამოკვლევა. ეს არ იყო ბრალდება—ეს იყო მცდელობა გაეგოთ სიმართლე.სტანისლავის პასუხი მყისიერი და ცივი იყო.
— ჩემთან ყველაფერი რიგზეა.ამით ყველა საუბარი დასრულდა.ამის შემდეგ სიჩუმე გახდა მათი ურთიერთობის ენა.ნოემბერში, თამარასთან სტუმრობისას, ატმოსფერო თავიდანვე მძიმე იყო.
ირონიული შენიშვნები ნელ-ნელა პირდაპირ შეურაცხყოფაში გადაიზარდა. თამარა ღიად აყენებდა ეჭვქვეშ ვერონიკას, როგორც დედის უნარს.
და სტანისლავი ისევ დუმდა.იმ სიჩუმემ ყველაფერი გადაწყვიტა.მოგვიანებით, როცა ვერონიკამ ტელეფონით საუბარი მოისმინა, მასში რაღაც საბოლოოდ გატყდა. ეჭვი აღარ დარჩა.
როცა ზარი დასრულდა, იგი ნელა შევიდა სამზარეულოში.— ყველაფერი გავიგონე, — მშვიდად თქვა მან.ჩხუბი მოკლე იყო, მაგრამ მძიმე—წლების უთქმელი ტკივილით სავსე.
შემდეგ მან გადაწყვეტილება მიიღო.— უნდა წახვიდე.სტანისლავი წავიდა.კარის დახურვის შემდეგ დარჩა ახალი სიჩუმე—არა დამთრგუნველი, არამედ ცარიელი.
და ამ სიცარიელეში ვერონიკამ რაღაც მოულოდნელი იგრძნო.შვება.ორი დღის შემდეგ მან განქორწინება მოითხოვა.ახალ ქალაქში ახალი ცხოვრება დაიწყო. მისი ბინა ნათელი იყო, მზის შუქით სავსე.
მუშაობდა ელეგანტურ საკონდიტროში, სადაც მას პატივისცემით ეპყრობოდნენ. ნელ-ნელა შინაგანი სიმშვიდე დაუბრუნდა.იქ გაიცნო კონსტანტინი.
ის მშვიდი, სტაბილური და თბილი ადამიანი იყო. მის გვერდით ვერონიკას აღარ სჭირდებოდა თავის დაცვა.მათი ურთიერთობა ნელა და ბუნებრივად განვითარდა. წელიწადნახევრის შემდეგ დაქორწინდნენ.
ცოტა ხანში ვერონიკა სააბაზანოში იდგა და ხელებში კანკალით უყურებდა ორსულობის ტესტს.ორი ხაზი.მკაფიო და უტყუარი.ის ტიროდა—არა ტკივილისგან, არამედ ბედნიერებისგან.
წლები გავიდა.ერთ დღეს სტანისლავმა ის შემთხვევით დაინახა საავადმყოფოს წინ.ვერონიკა.ის შეცვლილი იყო. არა მხოლოდ ლამაზი—არამედ მთლიანად სრულყოფილი. მის გვერდით კონსტანტინი იდგა და ხელში ახალშობილი ეჭირა.
სტანისლავში ყველაფერი შეიკუმშა.წარსული დაბრუნდა, მაგრამ უკვე ძალა აღარ ჰქონდა.და მან საბოლოოდ გააცნობიერა.ვერონიკა არასოდეს ყოფილა უნაყოფო.
უბრალოდ მათი ერთად ცხოვრება იყო გატეხილი.და ეს შეცდომა აღარასოდეს გამოსწორდებოდა.
