— გაიწიე გვერდზე. შუქს ფარავ. შენ აქ იატაკის საწმენდად ხარ მოსული და არა გრაფიკების საყურებლად.ბორისის ხმა, უზარმაზარი საინჟინრო ჰოლდინგის მფლობელის, ოთახში მათრახივით გაისმა.
ცივი LED განათება მთელ საკონფერენციო დარბაზს ავსებდა. ჰაერში ოზონის, ძველი ყავისა და სველი ქურთუკების სუნი ირეოდა. ვიღაცამ სველი პალტო ტყავის სკამზე ისე მიაგდო, თითქოს აქ ადამიანებიც კი ერთჯერადი ნივთები იყვნენ.
ვერა გაიყინა.ორმოცდაორი წლის იყო და დიდი ხანია ისწავლა როგორ გამხდარიყო უხილავი. გაცვეთილ ლურჯ სამუშაო ფორმაში, ვედროთი ხელში, ოთახის კუთხეში იდგა, თითქოს ინტერიერის ნაწილი ყოფილიყო.
ფანჯრის რაფის წმენდისას შემთხვევით თვალი დიდ მინის დაფაზე გაექცა: წითელი და შავი ხაზები, რთული ფორმულები, ბირთვული ყინულმჭრელის გაგრილების სისტემა.
მასში რაღაც გაიღვიძა.— მაპატიეთ… უბრალოდ… — ჩაიჩურჩულა და თავი დახარა.— უბრალოდ რა? — ბორისი ირონიული ღიმილით შეტრიალდა.
— ხედავთ, ბატონებო? ჩვენი დამლაგებელიც კი სამასმილიონიანი პროექტით ინტერესდება. იქნებ საერთოდ მას მივანდოთ ხელმძღვანელობა?
მსუბუქი სიცილი გაისმა. ინჟინრები ეკრანებს მიაჩერდნენ, თითქოს ვერაფერი გაეგონათ. მხოლოდ ერთი კაცი არ იღიმოდა — ლეონიდ სოკოლოვი, მოწვეული ექსპერტი. ის ვერას თვალს არ აშორებდა.
ატმოსფერო გამძაფრდა.— მესამე კვანძში კრიტიკული გადახურებაა — თქვა ლეონიდმა მშვიდად. — მოდელი არ კონვერგირდება. თუ დილამდე ვერ გადავწყვეტთ, კომისია პროექტს გააჩერებს.
ბორისი გაფითრდა.— იპოვეთ შეცდომა! საუკეთესო გონებები გყავთ აქ!მაგრამ მის ხმაში უკვე შიში ჟღერდა.ვერა გასვლას აპირებდა, მაგრამ შეჩერდა. თვალი ისევ დაფას მიაბჯინა. თითქოს დიდი ხნის დავიწყებული ნაწილი ამუშავდა.
ნაკადები. წნევა. სიბლანტე.და ერთი აშკარა შეცდომა.— გაფართოების დროს სიბლანტის ცვლილება არ გაითვალისწინეთ — თქვა ჩუმად.სიჩუმე ჩამოწვა.
— რა თქვი? — ბორისი ნელა შეტრიალდა.ვერას ხელი ოდნავ აუკანკალდა, მაგრამ სიტყვები უკვე გამოსული იყო.— ნაკადი ტურბულენტურია.
თქვენ ხაზოვან მოდელს იყენებთ, მაგრამ ეს არასტაბილურია. სიბლანტე წნევასთან ერთად იცვლება და ამას იგნორირებთ. ეს მოძველებული გამოთვლებია.
ოთახი გაიყინა.ბორისი წამოდგა.— შენ დამლაგებელი ხარ და ჩემთან ლექციებს კითხულობ?— მოპი არ ფეთქდება — მშვიდად თქვა ვერამ. — მაგრამ თქვენი სისტემა კი — სამ საათში.
დაძაბულობა ხელშესახები გახდა. ბორისმა დაცვას ანიშნა, მაგრამ ლეონიდი წინ გადაუდგა.— მოიცადეთ. ვერა… სმირნოვა?ეს სახელი ოთახში თითქოს ელექტროდენივით გაისმა.
ვერა დაიძაბა.— ის მოკვდა — სწრაფად თქვა ბორისმა. — სიბირის ინციდენტის შემდეგ.— მე არ მოვმკვდარვარ — თქვა ვერამ. — უბრალოდ გავქრი. როცა მივხვდი, რომ შეცდომა კი არა, ის აინტერესებთ, ვის დააბრალებენ.
ლეონიდმა მარკერი გაუწოდა.— დაამტკიცეთ.ვერა დიდხანს უყურებდა.შემდეგ აიღო.მინის დაფასთან მივიდა.და დაიწყო წერა.
ჯერ ნელა.
მერე სწრაფად. თითქოს ხელები თვითონ იხსენებდნენ დავიწყებულ ენას. ფორმულები, კორექციები, მთელი სისტემები ხელახლა იბადებოდა მის მოძრაობებში.
ერთი ინჟინერი წამოდგა.მერე მეორე.ოთახი სუნთქვას იკავებდა.ორ წუთში გაჩერდა.— გაუშვით სიმულაცია.კლავიშები აკანკალებული თითებით აჭერეს.ეკრანზე წითელი ზონა ნელა გაყვითლდა. შემდეგ — გამწვანდა.
— სტაბილურია… — ჩურჩულით თქვა ვიღაცამ. — ეფექტიანობა თორმეტ პროცენტით გაიზარდა…სიჩუმე.შემდეგ ტაში.ბორისი არ ინძრეოდა. თითქოს რაღაც შიგნით ჩამოენგრა.
— ქალბატონო… სმირნოვა… გაუგებრობაა… შეგვიძლია მაღალი თანამდებობა შემოგთავაზოთ…ვერა უყურებდა ცივად.— მეორე სართულის დასუფთავება მირჩიეთ — მშვიდად თქვა. — მგონი დავიწყებ იქიდან.ვედრო აიღო და გავიდა.
ნელა. უკითხავად.მეორე დღეს ლეონიდმა დაურეკა.— დოკუმენტები ვიპოვე. მართალი იყავი. ბორისმა მონაცემები გააყალბა. შენ განტევების ვაცი გაგხადეს.
ვერა ფანჯრიდან ქალაქს უყურებდა.— რატომ მეუბნები ახლა?— იმიტომ, რომ სიმართლე არ უნდა იმალებოდეს.სიჩუმე.— მოდი, ასწავლე ჩემთან — თქვა ლეონიდმა. — გვჭირდება ადამიანები, ვინც შეცდომას იქ ხედავენ, სადაც სხვები კედელს ხედავენ.
ვერამ მაშინვე არ უპასუხა.იმ საღამოს პატარა ჩანთა ჩაალაგა.გარეთ ჰაერი ცივი და სუფთა იყო.კომპანიის შენობასთან პოლიციის მანქანები იდგა. ბორისს ხელბორკილებით გამოჰყავდათ, მისი ძვირადღირებული კოსტიუმი დაჭმუჭნული იყო.
მათი თვალები ერთი წამით შეხვდა ერთმანეთს.ვერა არ შეჩერებულა.უბრალოდ წავიდა.რამდენიმე თვის შემდეგ ყინულმჭრელმა არქტიკის ყინულები ზუსტად და მშვიდად გაჭრა.მართვის პანელზე პატარა სიმბოლო იყო ამოტვიფრული:
გადახაზული სამკუთხედი.ვერა ახლა საკლასო ოთახში იდგა — გარშემო ქალები, რომლებიც ოდესღაც ისევე უხილავები იყვნენ, როგორც თვითონ.
— დავიწყებთ საფუძვლებიდან — თქვა მან. — რადგან ნებისმიერი სისტემა იმდენად ძლიერია, რამდენადაც მისი სიმართლე.
და პირველად დიდი ხნის შემდეგ, მას აღარ სჭირდებოდა გაქრობა იმისთვის, რომ არსებულიყო.
