კაფეში სუფრებდა გამწვარი რძისა და სველობის სუნი. გარეთ შემოდიოდა შემოდგომის უხვი წვიმა, სტუმრები კი მტვერსა და ბალახს ფრენისებურად სვამდნენ ფეხსაცმელებზე და ღვრიადებდნენ ფილებს იატაკზე. შესასვლელთან გაჩენილიყო გლუვი, ჭუჭყიანი ჭუჭყის ლაქა, რომელიც ბზინავდა ფხიზელი ნეონის შუქზე.
დაშა ძლივს იდგა ფეხზე. ეს მისი მეორე დუბლი იყო უკანასკნელ ორ დღეებში. ჯიბეში მისი სმარტფონი ისევ ვიბრირებდა — კიდევ ერთი შეტყობინება ბანკისგან. სასწავლო სესხი თავისით არ გადაიხდებოდა, დედის წამლები კი კიდევ უფრო გაძვირდა ამ თვეში. სიფრიფანა ნომრები დასცვივდნენ მის გონებაში, დაუნდობლად და უღონოდ.
— ქალბატონო! უკლებლივ შაქარი არ მინდოდა! — იყვირა კაცმა მესამე მაგიდასთან, მენიუ მხრით ჩაქაჩა.დაშამ წამოიკვნესა. ჭიქა ღრიალით დაუდგა მტვრიან თეფშზე, გადააბრუნდა და ყავის ლაქამ მამაკაცის თეთრ მანჟეტზე შეაღწია.
— გიჟი ხარ? — წამოხტა მამაკაცი. — ეს შარფი მეტია, ვიდრე შენ ერთი თვე მუშაობაში გამოიმუშავებ!დაშას გაუჭირდა სუნთქვა. არა სირცხვილისგან — დაღლილობისგან.— ბოდიშით… მივიტან მასპინძელს ხელსახოცს…
— თვალწინ აღარ გამოჩნდე!კაფის სიღრმიდან ორი მამაკაცი აკვირდებოდნენ სცენას. ძვირადღირებული კოსტიუმები, საათები, რომლის ფასი კაფეს მთვარი ხელფასის ტოლფასი იქნებოდა, და უმსუბუქესი, მოწყენილი გამომეტყველება — თითქოს სხვა სამყაროდან იყვნენ.
— სერიოზულად, რუსლან, ეს ადგილი? — ფუშფუშა კირილმა. — შეგვეძლო სხვაგან წასულიყავით.— აქ არის ყველაზე ძლიერი ყავა უბანში, — მშვიდად უპასუხა რუსლანმა, მაგიდაზე ნერვულად აკაკუნებდა თითებით. — ორ საათში არკადი სემიონოვიჩთან შეხვედრა მაქვს.
თუ ვერ მოვაწერთ ხელმოწერას ლოგისტიკური ცენტრის კონტრაქტზე, კონკურენტები გამჭმუნებენ. და ბაბუა მაინც ამბობს: „უკანონო კაცს ნდობა არ ექნება. ვისაც ოჯახი არ შეუძლია, ბიზნესის მართვა არ შეუძლია.“ ალბათ, მსახიობსაც ვიქირავებ.
კირილი გაიღიმა, როცა დაშა, მუხლებზე ქრება, იწმინდავს იატაკს.— აი, იდეა. ცოლი გჭირდება? აი, ზუსტად ის. მოვწესრიგებთ, მოვამზადებთ. ჯდება… მორჩილი ჩანს. იდეალური პატრიოტული არკადისათვის.
რუსლანმა ყბა შეკრა:— ბებური ამბები.— დავაბან? — თვალები კირილის აინთო. — ჩემი ახალი მოტოციკლი შენს გოლფკლუბის აბონემენტზე. ვერ მოახერხებ მის დარწმუნებას.რუსლანმა კიდევ ერთხელ შეხედა გოგოს. თხელი მაჯები. ფერმკრთალი სახე. წითელი თვალები. დაღლილი — მაგრამ ცარიელი არა.
— გასაგებია, — თქვა მან მკაცრად. — გასამზადებელი.საწყობის ოთახი ვიწრო იყო, სავსე ბოსტნეულის ყუთებითა და ფქვილის პაკეტებით. დაშა ქუდის ყუთზე იჯდა, ხელების კაკვნას ცდილობდა.— ქიმწმენდა ჩემს ხელფასში ჩამოეჭრება… — ჩურჩულით თქვა მან, როცა კარი გაიღო.
— მე არ ვარ შარფის გამო, — მშვიდი ხმა გამოდიოდა რუსლანიდან.დაშამ შეხედა მას. მზერა შეფასებითი, ბაზრის მსგავსი.— მაქვს ბიზნეს-შეთავაზება. 50 000 სამ საათზე.— მე არ ვასრულებ ასეთ მომსახურებებს, — უპასუხა მან დაუყოვნებლივ.
— გინდა ჩემი ცოლის როლი. მხოლოდ სადილი. იღიმე, მოიქეცი თავაზიანად. მეტი არაფერი.— რატომ მე?— იმიტომ, რომ დრო არ მაქვს. და იმიტომ, რომ შენ გჭირდება ფული.დაშას გული უკანასკნელად გაოცდა. სესხი. წამლები. საკვები.— წინასწარი გადახდა. და ხელმოწერილი ხელშეკრულება.
— შეთანხმებულია.საათით მოგვიანებით, დაშა მჯდომარე იყო მანქანაში, ღრმა მწვანე კაბით, რომელიც ზუსტად მოერგო. ფეხსაცმელები კი სასტიკად ეჯახებოდა.— შენს სახელია დარია. ვცოლები ვართ სამი წელი. ჯერ ბავშვები არა, მაგრამ ვგეგმავთ. შენ არ მუშაობ. შენს ჰობი… სიმშვიდე.
— მე არ ვიცი სიმშვიდე, — ჩურჩულით თქვა მან.— ამას მნიშვნელობა არ აქვს. მთავარია სილამაზე.— სილამაზე… — თქვა მან ნაზად.რესტორანი შეეგება მათ კრისტალის ჟღერით და ძვირადღირებული ღვინის სუნით. არკადი სემიონოვიჩი გრძელი, მწვავე თვალებით. მისი მეუღლე, ვერა პავლოვნა — რბილი და ღიმილიანი.
— ოთხი წუთი დაგვიანდით, — აღნიშნა ინვესტორმა.სადილი რთულად მიმდინარეობდა. არკადი კრიტიკულად აკრიტიკებდა პროექტს.— ჩრდილოეთი შესასვლელი ზამთარში ვერ გამოვიყენება. ზედმეტად ვაკე, საცხოვრებელი. ფულს არ დავდებ.
რუსლანი ჩუმად იყო. ჰაერი სავსე იყო მარცხით.დაშამ მოულოდნელად ხმა აიღო:— ჩრდილოეთი შესასვლელი მძიმე მანქანებისთვის არაა.ყველა მისკენ მიაპყრო მზერა.
— ტვირთები სამხრეთით უნდა შეიდნენ, ინდუსტრიულ ზონაში. იქ არის მიტოვებული რკინიგზის გზა. თუ მიწას დაიქირავებთ, პირდაპირი წვდომა ექნებათ საწყობებზე. არც საცხოვრებელი, არც ვაკე. მოძრაობის გამყოფი არხები 15% გაზრდის წარმოუდგენელ შესაძლებლობას.
სიჩუმე.— ლოგისტიკოსი ხართ? — ჰკითხა არკადიმ.რუსლანმა სწრაფად უპასუხა:— ის ჩემი მთავარი კონსულტანტია.ინვესტორმა ნელა მოირგო სათვალე, გადახედა რუკას და ნელ-ნელა დაიქნია თავი.
— დოკუმენტები მოამზადეთ. თუ მიწა სუფთაა — ხელს მოვაწერთ.წვიმა დასრულდა, როცა მათ დაშას ბლოკთან მივიდნენ. ასფალტი ბზინავდა შუქნიშნის ქვეშ.— შენ შემიშვირე, — ნაზად თქვა რუსლანმა. — საიდან იცი ამდენი?
— ვამთავრებ მაგისტრატურას სატრანსპორტო ლოგისტიკაში. ჩემი თემა — გზისა და რკინიგზის მოძრაობის ოპტიმიზაცია ქალაქში.მან გაუწოდა კონვერტი:— 50 000. და კიდევ 50 000 იდეისთვის.დაშამ ჩაჭიდა ხელში. ეს მეტს ნიშნავდა, ვიდრე ფული. სუნთქვა. დრო.
— შეთანხმება შესრულებულია?— შესრულებულია.დაშამ შემობრუნდა.— დაშა!დაკავდა.— მჭირდება ანალიტიკური დეპარტამენტის უფროსი. ხვალ 10-ზე. ეს არ არის თხოვნა. ეს შეთავაზებაა.
— და „ფონი“?მან ახლოს გადადგა ნაბიჯი.— ვცადე. დავინახე შეცდომა.მხოლოდ მსუბუქი ღიმილი გამოჩნდა მის ტუჩებზე.— გავიფიქრე. თუ ყავა უკეთესი იქნება.რუსლანი პირველად საღამოს ნამდვილი ღიმილით უპასუხა.
— მანქანა შენ ირჩევ.დაშა გაქრა ბნელ კიბეებში, კონვერტი მჭიდროდ ხელში — ახალი დასაწყისის აღსანიშნავად.რუსლანმა დარეკა კირილს:— გამოდის? — ძილიანად ისმოდა ხმა. — ხელი მოაწერა?
რუსლანმა მანქანა აამუშავა:— მოტოციკლის გასაღებები მოამზადე. და იცოდე… ეს იყო საუკეთესო ხუმრობა შენს ცხოვრებაში.
