ნადიამ ფრთხილად გადაისვა ხელით საგულდაგულოდ გაკეთებულ კულულებზე და დერეფნის სარკეში დიდხანს უყურებდა საკუთარ თავს. ორმოცი წელი. ზღვარი, რომელსაც ყველა სხვადასხვანაირად ეძახის: კრიზისს, დღესასწაულს ან უბრალოდ კიდევ ერთ დღეს, როცა ადამიანი ჯერ კიდევ ცდილობს ყველას ასიამოვნოს.
სამზარეულოდან შემწვარი ხორცისა და კარტოფილის სუნი გამოდიოდა — ჟენიას საყვარელი სუნი. იმ კაცის, რომელიც ახლა მისაღებში ისე ნერვიულად ასწორებდა ჭიქებს, თითქოს ცუდად წასული დიპლომატიური მოლაპარაკების წინ იდგა.
— ნადიუშკა… ლიფტში არიან უკვე — გასძახა მან, ხმა დაძაბული ჰქონდა. — ახლავე მოვლენ. გავუძლებთ. ერთად.
კარის ზარი ისე გაისმა, თითქოს სტუმრები კი არ მოდიოდნენ, არამედ განაჩენს აცხადებდნენ.
და მართლაც მოვიდა „ოჯახური კომისია“.
ლარისა ივანოვნა, სიდედრი, ზედმეტად მორთული, მოძველებული ქუდით, რომელიც ისე გამოიყურებოდა, თითქოს საკუთარ მოსაზრებას ატარებდა მთელ სამყაროზე. გაია, რძალი, უკვე კარიდანვე ისე ათვალიერებდა ყველაფერს, თითქოს იმედგაცრუებული იყო, რომ პენტჰაუსში არ მოხვდა. და ანტოსკა, „ოჯახის საოცრება“, რომელიც შემოსვლისთანავე ნადიას საყვარელ ფეხსაცმელს დააბიჯა, თითქოს ეს იყო სახლის წესი.
— გილოცავ ორმოცს, ძვირფასო! — დაიძახა გაიამ და უკვე ფეხსაცმლით შევიდა. — უი, რა პატარაა აქ ყველაფერი… ჟენია, ისევ არ იყიდე უფრო დიდი ბინა?
— გამარჯობა, გაია — მშვიდად გაუღიმა ნადიამ, იმ სიმშვიდით, რომელიც მხოლოდ წლების გამოცდილებას მოაქვს. — ჩუსტები მარჯვნივაა.
— ანტოსკას ჩუსტები არ სჭირდება! — ჩაერია ლარისა ივანოვნა. — ბავშვს ბრტყელტერფიანობა აქვს, ციხეში ხომ არ არის!
„ბავშვი“ ამ დროს უკვე მისაღებისკენ მიდიოდა, როგორც პატარა ბუნებრივი კატასტროფა.
ამ დროს ოთახიდან ანია გამოვიდა. ხელში ნახატებით სავსე საქაღალდე ეჭირა, თვალებში იმ ბავშვების სიფრთხილე ედგა, რომლებსაც უკვე ბევრჯერ გაუგიათ: „პრობლემა არ შექმნა“.
— საღამო მშვიდობისა — ჩუმად თქვა მან.
— ჰმ. გახდი გამხდარი — შეათვალიერა სიდედრმა. — ანტოსკა კი ხარია, როგორც ხარი.
ამ სიტყვამ თითქოს ყველაფერი თავის ადგილზე დააყენა: ჩვეულებრივი იერარქია, ჩვეულებრივი შეურაცხყოფები, ჩვეულებრივი სადღესასწაულო დაძაბულობა.
მაგიდა გაშლილი იყო. ზედმეტად ლამაზად. ზედმეტად ფრთხილად — თითქოს ნადია ამით ამტკიცებდა, რომ ყველაფერი რიგზე იყო.
— ხიზილალა სად არის? — მაშინვე დაესხა გაია. — აქ შიმშილით დავიხოცებით.
— ყველაფერი მაგიდაზეა — მშვიდად უპასუხა ნადიამ. — თუ მხოლოდ იმას ეძებ, რაც არ არის, იმასაც დაინახავ, რაც არის.
ეს იყო პირველი ნაპერწკალი.
მეორე — საჩუქარი.
ლარისა ივანოვნამ საზეიმოდ დადო მაგიდაზე გახეული პარკი.
— საოჯახო მემკვიდრეობა — თქვა მან.
შიგნით ძველი, გაბზარული სამოვარი იყო. გაყვითლებული, კირით დაფარული, თითქოს სხვა ცხოვრებიდან გამოქცეული.
— ვინტაჟი — ოდნავ ჩაიღიმა ნადიამ.
— პატივისცემა! — შეუბღვირა სიდედრმა. — საჩუქარ ცხენს…
— …კბილებში არ უყურებენ — ჩუმად დაამთავრა ნადიამ.
და აქ უკვე ყველაფერი აჩქარდა.
— ანტოსკას ლეპტოპი სჭირდება — განაცხადა გაიამ, თითქოს შეკვეთას აკეთებდა. — შენი ისედაც ზედმეტია, ანიასია.
სიჩუმე.
ჟენიამ პირველად არ გაჩუმდა.
— არა — თქვა უბრალოდ.
ეს სიტყვა იმაზე დიდი აღმოჩნდა, ვიდრე უნდა ყოფილიყო.
— როგორ არა?! — იკივლა ლარისა ივანოვნამ.
ანიას უნდოდა რაღაც ეთქვა, მაგრამ გაიამ გააწყვეტინა:
— ნახეთ რა ლაპარაკობს! ბავშვია!
— ეს ჩემი ლეპტოპია — ჩუმად თქვა ანიამ. — ვხატავ მასზე…
სიტყვა ვერ დაამთავრა.
და სწორედ მაშინ მოხდა ის, რაც ასეთ ოჯახურ შეხვედრებზე ყოველთვის გარდაუვალია: ვიღაც გადალახავს ზღვარს, რომლის უკან დაბრუნებაც აღარ არსებობს.
ნახატების საქაღალდე იატაკზე დაეცა.
კენკრის სოუსი ფურცლებზე გადაისხა.
ანიამ დაიკივლა.
— ჩემი ნამუშევარი…!
სიჩუმე, რომელიც ამის შემდეგ დადგა, ყვირილზე მძიმე იყო.
ჟენია წამოდგა.
— საკმარისია. წადით.
— რა გგონია შენი თავი?! — წამოხტა ლარისა ივანოვნა.
— ის, რომ ეს ჩვენი სახლია — თქვა ჟენიამ. — და ახლა მორჩა.
ნადია ნელა წამოდგა. არ ჩქარობდა. არაფერს ამტკიცებდა.
უბრალოდ კონვერტი ამოიღო.
— იცი, გაია… ორასი ათასი. ეს უნდა გვქონოდა შენთვის.
ოთახი შეიცვალა.
— მაგრამ დღეს ერთი რამ გავიგე — მშვიდად განაგრძო მან. — არის რაღაც, რაც ფულზე ძვირია.
კონვერტი ისევ კარადაში დაბრუნდა.
— და ამას სამოვარისთვის არ დავკარგავ.
სიჩუმე.
შემდეგ კარი გაიჯახუნა.
და პირველად… მათ შემდეგ აღარაფერი დარჩა, მხოლოდ ჰაერი.
ანია ფრთხილად დაბრუნდა.
— წავიდნენ?
— წავიდნენ — თქვა ნადიამ და ახლა პირველად მის ხმაში დაღლა აღარ იგრძნობოდა.
საღამოს, როცა ყველაფერი ჩაწყნარდა, ნადიამ ღვინო დაისხა.
ნანგრევებში იჯდა, დარჩენილი სადღესასწაულო მაგიდის გვერდით.
და მიხვდა, რომ რაღაც, რაც აქამდე მოვალეობად მიაჩნდა — მოთმინება, ღიმილი, „მერე უკეთ იქნება“ — საბოლოოდ დასრულდა.
ბუმერანგი ყოველთვის მაშინვე არ ბრუნდება.
მაგრამ როცა ბრუნდება, უკვე იმავე ადამიანს აღარ ხვდება.
