ნატაშა სამზარეულოს მაგიდასთან იდგა და ხელში ცარიელ ფეხსაცმლის ყუთს ატრიალებდა. შიგ იხედებოდა, თითქოს ფული ისევ შეიძლებოდა მუყაოზე მიბმულიყო.
ოთხი ათასი. ექვსი თვე. პატარა თანხები, რომლებიც ჩუმად გროვდებოდა — საკუთარი თავისთვის ყველაფერზე უარის თქმით.ოთხი ათასი რუბლი. გაქრა.
ეს მისი დაბადების დღის ფული იყო. ერთი პატარა საჩუქარი საკუთარი თავისთვის იმ ცხოვრებაში, სადაც ყველაფერი უკვე სხვებს ეკუთვნოდა.
— კოსტია — დაუძახა მისაღებისკენ.ის დივანზე იჯდა. არ შემოტრიალებულა.— ნატაშა, დედას წამლები სჭირდებოდა. დაგიბრუნებ. უარს ვერ ვეტყოდი.
ნატაშამ ნელა დადო ყუთი მაგიდაზე.— ზედა თაროზე აძვერი და ჩემი ნივთები გადაატრიალე.— პირველადი დახმარების ყუთს ვეძებდი… და ეგ ვნახე.— ის სააბაზანოშია. ყოველთვის იქ იყო.
სიჩუმე.შემდეგ კოსტიამ ამოიოხრა.— რა უნდა გამეკეთებინა? დედაჩემია. წნევა აქვს.ნატაშამ აღარაფერი თქვა. ტელეფონი აიღო და სიდედრს დაურეკა.
ქალმა მაშინვე უპასუხა, მხიარულად.— ოჰ, ნატაშკა, მადლობა! აფთიაქშიც ვიყავი, კრემიც ვიყიდე და ვიტამინებიც. კოსტიკმა თქვა, რომ უბრალოდ ხურდა ფული იყო, არც შეგამჩნევ.
ნატაშამ გათიშა.ყუთი ისევ მაგიდაზე დადო. ცარიელი. სწორი. როგორც მტკიცებულება.ბინა ბეზიმიანკაში არც კარგი იყო, არც ცუდი.
ორი ოთახი, იაფი ქირა, აივანი ხმაურიან გზაზე. ცხელი წყალი ხან მოდიოდა, ხან არა. მაგრამ კოსტია ამას „მოსახერხებელს“ ეძახდა — რადგან დედამისი ახლოს ცხოვრობდა.
ძალიან ახლოს.პირველ თვეშივე მისცა დედას გასაღები.„თუ რამე იქნება“, თქვა მან.
ამის შემდეგ ქალი მოდიოდა როცა უნდოდა. ჩუსტებით შედიოდა, მაცივარს ამოწმებდა, თაროებზე თითს უსვამდა და შენიშვნებს ტოვებდა.
— მესამე სართულის ოლია ყოველდღე ამზადებს ქმრისთვის… მაგრამ მას განათლება მაინც აქვს.ნატაშა თავიდან პასუხობდა. მერე ხსნიდა. ბოლოს გაჩუმდა.
ის 28 ათასს იღებდა, კოსტია 34 ათასს. ქირა, საჭმელი, საბავშვო ბაღი, გადასახადები — ყველაფერი მუდმივ მათემატიკად იქცა, სადაც ნატაშა ყოველთვის „აკლებული ნაწილი“ იყო.
ლანჩზე ჭამა შეწყვიტა. სახლიდან მოჰქონდა წიწიბურა კონტეინერით. საკუთარ თავზე ხარჯვა შეწყვიტა.ასე შეიკრა ოთხი ათასი.სამსახურში — ქოლცენტრში — ყველაფერი ხმაური და გამეორება იყო. ყურსასმენები, ჩივილები, დაზღვევა.
რინატი მის წინ იჯდა. დაახლოებით ორმოცდაათი წლის, ყოფილი ინჟინერი. ყოველ დილით წყლის ჭიქას უდებდა მაგიდაზე.— სვამს დაგავიწყდება და თავი გეტკინება.
ის ბევრს არ ეკითხებოდა. უბრალოდ იქ იყო — მშვიდი და სტაბილური.ერთ ორშაბათს ხელმძღვანელი აფეთქდა შეხვედრაზე.— კრავცოვა! ნული გაყიდვები! საერთოდ რას აკეთებ აქ?
ნატაშამ თავი დახარა.რინატმა ხელი ასწია.— CRM-ში შეხედეთ. კლიენტმა მოგვიანებით გააუმჯობესა პაკეტი.მართალი იყო.შეხვედრის შემდეგ ნატაშამ მხოლოდ თქვა:
— მადლობა.— რის გამო? უბრალოდ მონაცემებს გადავხედე.ის არ უყურებდა.
მაგრამ ნატაშამ მისი შემჩნევა დაიწყო. რომ ყოველ შაბათ-კვირას ბრმა დედასთან მიდიოდა და უკითხავდა. რომ მოთმინება ჰქონდა — უხმაურო, შეუმჩნეველი.
და რომ მასთან საუბარი უფრო მარტივი იყო, ვიდრე სახლში ნებისმიერი სიტყვა.სახლში ყველაფერი „ნორმალური“ იყო.დაბადების დღემდე სამი დღით ადრე სიდედრმა გამოაცხადა:— „ნაპოლეონს“ გამოვაცხობ. მაინც არსად მიდიხარ.
და გასაღებით შევიდა.— ექვსზე მოვალ. სამი სანთელი საკმარისია. ზედმეტი არაა საჭირო.ნატაშამ იგრძნო, როგორ შეეკუმშა შიგნით ყველაფერი.
— ეს ჩემი დაბადების დღეა.— და რა? ოჯახი ერთად აღნიშნავს.კოსტია არც კი ამოიხედა.— დედა უბრალოდ კარგი რაღაცის გაკეთებას ცდილობს.
იმ ღამეს ნატაშა შვილის ოთახში დაიძინა.მეორე დღეს რინატმა თეთრი კონვერტი დაუდო მაგიდაზე.— დაბადების დღისთვის.— ეს რა არის?
— რესტორნის ვაუჩერი. ნორმალურად ჭამე.სამი ათასი რუბლი.ნატაშამ ვერაფერი თქვა.საღამოს სიდედრმა დარეკა:— ექვსზე ყველაფერი მზად იქნება!ნატაშამ თქვა „კარგი“.
მაგრამ სახლში არ წავიდა.პატარა რესტორანში შევიდა — „ტიფანი“. მშვიდი, თითქმის ცარიელი.ტირამისუ და პროსეკო შეუკვეთა.— დაბადების დღეა? — ჰკითხა ოფიციანტმა.
— ჰო.სანთელი მოუტანეს. ჩააქრო და სურვილი არ ჩაუთქვამს.ნელა ჭამდა, თითქოს ისევ სწავლობდა, როგორ უნდა ეარსება.18:12-ზე კოსტია დარეკა.
— სად ხარ? დედა გელოდება!— რესტორანში.— რა ფულით?— ჩემი ფულით.სიჩუმე.შემდეგ სიდედრის ხმა ფონზე:— გიჟია ეს ქალი!ნატაშამ გათიშა.
სახლში ნამცხვარი მაგიდაზე იდო. სანთლები იწვოდა. სამი სკამი იყო გაწყობილი. ერთი ადგილი ცარიელი.კოსტია მექანიკურად ჭამდა. დედა ლაპარაკობდა.
— შენ უკეთესს იმსახურებდი.კოსტია არ პასუხობდა.ნატაშა ავტობუსში იჯდა და ჩანთას ძლიერად ეჭიდებოდა. შიგნით ცარიელი კონტეინერი ედო. ამოიღო, შეხედა და ისევ ჩადო.
არ გადააგდო.ჯერ არა.მაგრამ პირველად დიდი ხნის შემდეგ, ის სრულად აღარ გამქრალა საკუთარი ცხოვრებიდან.
