ჩემი ქმარი, ჰენრი, სიბრაზისგან აფეთქდა და სამზარეულოში ამტაცა. თავდაპირველად მხოლოდ სიტყვებმა გამოიწვიეს მისი გაღიზიანება, შემდეგ კი მისი მოძრაობები სულ უფრო და უფრო აგრესიული გახდა. ვგრძნობდი, როგორ მკერდზე მჭიდროდ ჩაჭერდა ხელები,
ჩემი სხეული ირხეოდა, ხოლო ვცდილობდი, რკინის სამზარეულოს ვიწრო სივრცეში ფეხზე დავრჩე. საბოლოო მომენტში, თითქოს ყველაფერი კონტროლი დაკარგა, სამზარეულოს მაცივარს მიაქანა, და იმდენი ძალით მირტყა მუხლი, რომ ცხვირის ქვეშ ყველაფერი ჩაიჭრა.
წვა, თითქმის ნემსივით მტკივნეული ტკივილი ჩამესხა სხეულში, თითქოს შიგნიდან ცეცხლი აინთო, რომელიც ერთდროულად დამბლა და შეაგონიებს. ფეხები ძლივს მეკავებოდა, სხეული ირხეოდა, და სამყაროს ერთი წამით მხოლოდ ტკივილი და შოკი შემოიღო.
მე მივწვდი ტელეფონს, რადგან ვიცოდი, რომ დახმარება მჭირდებოდა. მაგრამ თითები აღარ მემორჩილებოდნენ, ირხეოდნენ და ურიგოდ მოძრაობდნენ. სწორედ ამ მომენტში გამოჩნდა მონიკი, ჩემი მამამთილი. მან ისეთი სწრაფად და მოულოდნელად მიახტო,
თითქოს მტაცებელი ცხოველის ინსტინქტით მოქმედებდა. უხეშად ჩამიტაცა მოწყობილობა ხელიდან, თითქოს ის არაფრად ღირებული ნივთი ყოფილიყო ჩემს ხელში.– შეწყვიტე დრამა, – დაცინვით თქვა, – ეს არაფერია.
არ მჯეროდა, რომ ეს მესმოდა. მისი ხმა არა მხოლოდ სიტყვებში, არამედ მის მოძრაობებში, მთელი პოზაში, რომელიც ჩემს ზემოთ იდგა, უსასტიკო იყო. მეგონა, რომ მამამთილი მაინც გონივრულად მოიქცეოდა, მაგრამ არა. არაფერს მნიშვნელობა არ ჰქონდა,
გარდა კონტროლისა და შერცხვობის შეგრძნებისა. მამამ, ბერნარდი, ოთახის კუთხეში იჯდა, თითქოს ეს მთელი სამყაროსთვის სრულიად ნორმალური ამბავი ყოფილიყო, თვალი არ აუწევია.– ისევ გადააჭარბე, – მორგა. მის ხმაში არ იყო თანაგრძნობა,
მხოლოდ გაღიზიანებული მოთმინება, თითქოს ჩემი ტკივილი მხოლოდ არასასურველი ფაქტორი იყო მისი ცხოვრებისთვის.მივდიოდი კუთხეში, დაღლილი. ისინი ფიქრობდნენ, რომ საბოლოოდ უძლური ვიყავი, რომ ჩემი ნების გატეხილი იყო. მაგრამ ისინი ვერ ხედავდნენ,
რა ხდებოდა ჩემში. მომენტი, როცა ცხვირის ქვეშ ყველაფერი ჩაიჭრა, გამარჯვების მომენტი არ იყო. პირიქით: სწორედ ამ მომენტში, ტკივილის მწვერვალზე, მე გადაწყვეტილება მივიღე. გადაწყვეტილება, რომელიც მათ წარუმატებლობისკენ მიიყვანდა.
ჩაკბეჩილი ხმა, როცა ცხვირის ქვეშ ყველაფერი ჩაიჭრა, ჯერაც ჭყიტავდა ჩემს გონებაში. თვალისმომჭრელი ტკივილი თან ახლდა, რომელიც თითქმის მატლავდა ემოციებს, მაგრამ ამავდროულად გაამკაცრებდა კიდეც. ცივი ფილები ჩემს მუხლებში,
სხეულის ირხევა და ამ დამძაბველი სიჩუმე… სიჩუმე, რომელიც დაფარავდა, რომ მათ ყველაფერი ნახეს, ყველაფერი მოისმინეს, მაგრამ არაფერი გააკეთეს. სწორედ ამ სიჩუმეში გავიგე: ოჯახი, რომელშიც ნდობით და დაცვით ვცხოვრობდი, მყისიერად მიგვიღო ღალატში.
ფართოდ დავეცი, სასოწარკვეთით ვეძებდი ტელეფონს, ყველა ძალა მოვიკრიბე, რათა მტკიცებულება მეჭირა. ხელები ძლივს მოძრაობდნენ, გული სწრაფად და არარეგულარულად სცემდა, მაგრამ შინაგანი ძალა წინ წაწევდა.
– მომეცი! – გაიძახა მონიკიმ, და მომენტალურად შეტია. მან ჩამართვა მოწყობილობა, ჯიბეში შეინახა და გამომესხა.– შეწყვიტე ეს ყველაფერი – თქვა.ჰენრი გაბრაზებით ხარხარებდა, თვალებში შურის და იმედგაცრუების ნარევი ჩანდა.
– ნახე, რა მიგვატირე, სოფია. ოჯახი გალახა.ვგრძნობდი ტკივილს, მაგრამ არ მივეცი მას ძალაუფლება. მუშტებში შეკრული ხელების ქვეშ ნათელი აზრები წარმოიშვა. ტკივილის მიუხედავად, ვიცოდი, რომ იმ საღამოს ყველაფერი შეიცვლებოდა. მე აღარ ვიყავი მსხვერპლი.
ისინი აღარ მართავდნენ ჩემს სხეულს და სულს. მე ვიღებდი გადაწყვეტილებას. მე ვიყავი მოქმედი. გადარჩენილი, რომელიც არ აძლევდა სხვას, რომ ძალაუფლებისა და ძალადობის გზით ჩემი რეალობა გამოეცვალა.
როგორც კი ტელეფონი უკან მივიღე, ხელები მაინც ირხეოდა, მაგრამ ვიცოდი, რომ ახლა ყველაფერი ჩემს ხელშია – სიტყვასიტყვით. მშვიდად დავიწყე ყველაფრის ჩაწერა, ყველა სიტყვის, მოძრაობის, მუქარის. ყოველი ჩანაწერი,
ყოველი ხმა და სურათი ჩემი თავისუფლებისა და თვითნებობის გარანტია იყო. ამ მომენტში არა შიში, არამედ ნათელი გადაწყვეტილება მმართავდა: აღარ შევუშვებ.იმ საღამოს გავიგე ძირითადი რამ: ძალაუფლება მათი არაა, ხოლო შიში ჩემი არაა. აღარ დავნებდები ბრძანებებს,
მუქარებს, ოჯახის „მოლოდინებს“. აღარ ვითმენ. ახლა მე ვიღებ გადაწყვეტილებას ჩემს ცხოვრებაზე. ახლა მე ვარ მოქმედი, გადარჩენილი, რომელიც არ აძლევს სხვას, რომ ძალაუფლებისა და ძალადობის გზით შექმნას ჩემი რეალობა.
სამზარეულოს ცივი ფილები, ირხეოდა თითები, ყოველი ტკივილის წვეთი – ყველაფერი უფრო მყარად აძლიერებდა ჩემს განზრახვას. და ჰენრი გაბრაზებული, მონიკი დაცინვით და ბერნარდი უყურადღებოდ მიყურებდნენ, ვიცოდი, რომ შემდეგი ნაბიჯი ჩემი იყო.
კონტროლი, ძალაუფლება და მტკიცებულება ყველა ჩემს ხელში იყო. იმ საღამოს მე მივიღე გადაწყვეტილება: აღარ ვარ მსხვერპლი. ისინი არიან ისინი, ვისაც პასუხი უნდა აგონ ქმედებებზე.და ასე, ტკივილისა და სიბრაზის შუაგულში,
ახალი გზა დაიწყო. გზა, რომელსაც აღარ შიში აწარმოებდა, არამედ მამაცი, თვითნებობა და სიმართლე. ვგრძნობდი, რომ ყოველი ჩაჭრა, ყოველი დარტყმა, ყოველი დაცინვა მხოლოდ უფრო ძლიერად გამხდიდა. რადგან თავისუფლება იწყება არა მაშინ,
როცა ტკივილი არ არის, არამედ მაშინ, როცა ჯერ კიდევ ტკივილის დროსაც კი იმ გადაწყვეტილებას იღებ საკუთარი ცხოვრებისთვის.
