შევკერე კაბა ჩემი ქალიშვილის გამოსაშვები ცერემონიისთვის ჩემი გარდაცვლილი მეუღლის აბრეშუმის შარფებისგან — და ერთი ირონიული კომენტარი, სავსე დარბაზში ნათქვამი, სამუდამოდ შეცვალა ჩვენი ცხოვრება.
ორი წლის წინ ჩემი ცოლი დავკარგე.მას შემდეგ დრო ორად გაიყო: მანამდე და მას შემდეგ.მას ჯენა ერქვა. ის ისეთი ადამიანი იყო, რომელიც ყოველდღიურობას ჯადოსნობად აქცევდა. ჩუმად მღეროდა სამზარეულოში, ყველაზე უბრალო ხუმრობებზე იცინოდა და უბრალო გასეირნებას თავგადასავლად აქცევდა.
ჩვენ გვქონდა ოცნებები. უბრალო, ყოველდღიური ოცნებები.ვკამათობდით კარადების ფერზე — მას ლურჯი უნდოდა, მე თეთრი. მაშინ ეს მნიშვნელოვანი ჩანდა. ახლა კი ყველაფერს დავთმობდი კიდევ ერთი ასეთი კამათისთვის.
და მერე… ყველაფერი შეწყდა.დაავადება მოულოდნელად მოვიდა. გაფრთხილების გარეშე. მოსამზადებლად დროის გარეშე.მახსოვს, როგორ ვიჯექი მის გვერდით საავადმყოფოში, ხელს ვუჭერდი, აპარატების რიტმულ ხმას ვუსმენდი… და სასწაულს ველოდებოდი.
სასწაული არ მოვიდა.ამის შემდეგ სახლი შეიცვალა.სიჩუმე მძიმე გახდა. თითქმის აუტანელი.ყოველი ნივთი მას მახსენებდა — მისი ჭიქა, მისი შარფი, მუსიკა, რომელიც დასაკრავ სიაში დარჩა.ხანდახან მეგონა, რომ დერეფანში მის ნაბიჯებს გავიგონებდი.
მაგრამ ჩემი ყველაზე დიდი შიში მარტოობა არ იყო.შიში იყო, რომ დავინგრეოდი.რადგან მყავდა მელისა.როცა ჯენა წავიდა, ჩვენი შვილი მხოლოდ ოთხი წლის იყო.ახლა ექვსისაა. ნათელი, მხიარული ბავშვია. როცა იღიმის, დედას ვხედავ — და გული ერთდროულად მევსება და მტკივა.
ჩვენ ორნი ვცხოვრობთ.ვმუშაობ ბევრს, მაგრამ ფული არასდროს ჰყოფნის. გადასახადები უფრო სწრაფად მოდის, ვიდრე მათი გადახდა შემიძლია.და მაინც… მელისა არასდროს ჩივის.ერთ დღეს სახლში სირბილით შემოვარდა, სიხარულით სავსე.
— მამა! გამოსაშვები ზეიმი გვექნება!გამეღიმა.— და ლამაზი ტანსაცმელი უნდა ჩავიცვათ… ყველა გოგოს კაბა ექნება.ეს უფრო ჩუმად თქვა. თითქოს ეშინოდა.იმ ღამით ჩემს ანგარიშს შევხედე.კაბის ყიდვის საშუალება არ მქონდა.
და მაშინ… ყუთი გამახსენდა.ჯენას აბრეშუმის შარფები.პირველად გავხსენი მისი გარდაცვალების შემდეგ.რბილი, ფერადი, მოგონებებით სავსე.და მაშინ იდეა გამიჩნდა.ძველი საკერავი მანქანა გამოვიღე. არასდროს შემიკერავს.მაგრამ ვცადე.
სამი ღამე უძილოდ.შეცდომები. დაშლა. თავიდან დაწყება.და ნელ-ნელა… ქსოვილმა ფორმა მიიღო.კაბა.არა სრულყოფილი.მაგრამ სიყვარულით სავსე.როცა მელისამ ნახა, თვალები გაუნათდა.— პრინცესას ვგავარ!— ეს შენი დედის შარფებისგანაა, ვუთხარი.
ჩამეხუტა.— მაშინ… მანაც შენთან ერთად გააკეთა.იმ მომენტში ყველაფერი ღირდა.ზეიმის დღეს დარბაზი სავსე იყო.სიცილი, ხმაური, ფერადი ტანსაცმელი.მელისას ჩემი ხელი ეჭირა.და მაშინ… ეს მოხდა.ქალი ძვირადღირებული სათვალით ჩვენს წინ გაჩერდა.
მელისას შეხედა… და გაიცინა.— ეს კაბა თვითონ შეკერეთ?— დიახ, ვუპასუხე.მისი ღიმილი მკვეთრი გახდა.— ზოგი ადამიანი ელემენტარულსაც ვერ უზრუნველყოფს. იქნებ ჯობდა ბავშვი გასაშვილებლად მიგეცათ.სიჩუმე.
ვიგრძენი, როგორ მომიჭირა მელისამ ხელი.სანამ პასუხს ვიტყოდი, მისმა შვილმა თქვა:— დედა… ეს იმ შარფებს ჰგავს, რომლებსაც მამა ყიდულობს ქალბატონ ტამისთვის…ყველა გაიყინა.და მაშინ… დარბაზში კიდევ ერთი ქალი შემოვიდა.
— აი, ქალბატონი ტამი! — თქვა ბავშვმა.და რამდენიმე წამში ირონია უკანვე დაუბრუნდა.ჩურჩული. დაძაბულობა. სიმართლეები, რომლებიც არ უნდა თქმულიყო… მაგრამ ითქვა.ქალი სწრაფად წავიდა.და ცხოვრება გაგრძელდა.
ცოტა ხანში მელისა სცენაზე ავიდა.— მელისას კაბა მამამისმა შეკერა, თქვა მასწავლებელმა.და მაშინ… ტაში.ძლიერი. თბილი. ნამდვილი.მელისა იღიმოდა.და მე რაღაც გავაცნობიერე, რაც არასდროს დამავიწყდება:
სიყვარული უფრო ძვირფასია, ვიდრე ყველაფერი, რასაც ყიდვა შეუძლია.მეორე დღეს ფოტო გავრცელდა.და რამდენიმე დღეში… შემოთავაზება მივიღე.ატელიეს მფლობელისგან.დავთანხმდი.დღეს საკუთარი პატარა სახელოსნო მაქვს.
კედელზე ის ფოტო კიდია.და ვიტრინაში… კაბა.ჩემი პირველი.ყველაზე მნიშვნელოვანი.ხანდახან მელისა უყურებს და ამბობს:— ისევ ჩემი საყვარელია.და მაშინ ვხვდები:ყველაზე პატარა ქმედებებსაც კი, როცა სიყვარულით კეთდება… შეუძლია მთელი ცხოვრების შეცვლა.
