— ჩემი დედა ჩვენთან გადმოდის, გაათავისუფლე ოთახი! — განაცხადა კატეგორიულად ჩემი ქმარმა.დენისი გასაღებებს შესასვლელის კარადაზე ფანტავდა, ფეხი აიძრო შუშმებიდან და სამზარეულოში გავიდა. მე მაგიდასთან ვჯექი და შეკვეთებს ვგეგმავდი. საპნის ბლოკების ნაჭრები,
ეთერზეთების ბოთლები და სილიკონის ფორმები ქაოტური სიბინძურის ილუზიას ქმნიდნენ, თუმცა ეს პატარა ჰობი თანდათან შემოსავალსაც მატებდა.როცა მისი სიტყვები გავიგე, ვაჩერე კაუჩუკის ლენტის ჭრა. რულონი სკრუი გაიჭედა ჰაერში.
— რას თქვი? — მივდე თოკი გვერდზე, თითქმის ჭიკჭიკით.— იმას, რასაც მოისმინე, რიტა. თამარა ილინიჩნე შაბათს გადმოდის. ქვაბები, ყუთები დღეს ჩაალაგე, თარო კი საძინებლის კუთხეში ჩავდგამთ. პატარა ზეწოლის გარეშე არაფერი მოხდება.
დენისი ერთ ამოსუნთქვაში დალევდა ჭიქა წვენს და ხმაურით დაბლა დადო ავზზე.გრძნობდი, როგორ მკუმს გული. ეს პატარა ოთახი, ვიწრო ფანჯრით, რომელიც მეზობლის კედელს უყურებდა, იყო ერთადერთი ადგილი, რასაც ნამდვილად ჩემ საკუთრებად ვთვლიდი.
აქ შემეძლო საქმეში ჩაძირვა ან მშვიდად ჯდომა, როცა ექვსი წლის ვაჟი, ილია, კარტუნს უყურებდა. ახლა კი ყველაფერი წამში შეიცვალა.— დენის, გვქონდა შეთანხმება, რომ ასეთ საკითხებზე ერთად ვსაუბრობდით — ვუყურებდი მის ზურგს დამტვრეულ პერანგში.
— სად უნდა დავდგა თარო? საძინებელში ადგილის აღარაა, აქ ხალათიც კი ძნელად ჯდება.— ჩუმად იყავი, ნუ ნერვიულობ! — გაბრაზებულმა უპასუხა. — ადამიანს ზრუნვა სჭირდება. მარტოაა. შენ კი შენი საპნით პრობლემას ქმნი. დამთავრდა.
ის ვალიში შევიდა, სპორტული კომენტატორების ხმა მალე ავსებდა სივრცეს.მე ღია ყუთებთან ვიჯექი და ლავანდა-სინამდვილეანი ნარინჯის სურნელით ვღელავდი. პრობლემა არა დედამთილთან მქონდა, არამედ იმაში, როგორ მარტივად ვადექი უკან, უბრალოდ ფაქტების წინაშე მდგარად.
მე ყუთის ნარჩენებს ზურგით გავწმინდე, ხელები შევიწმინდე და ტელეფონი გავხსენი.— გამარჯობა, დედა? არ გძინავს? — ვკითხე, ყური მივაპყარი ზარის ხმას.— არა, რიტუშკა — მხიარულად უპასუხა ანტონინა სერგეევნამ, ფონად ტელევიზორის ბურუსი გასხივა. — ვკერვი. როგორ ხართ? ილიუსკა ხველებს?
— არა, არ ხველებს. დედა, მაქვს იდეა — ხმის ტონი დავწიე, ფარულად ვიხედებოდი მისაღების კარებისკენ. — მოდი ჩვენთან ცხოვრობ. ახლავე, ზამთრამდე. მარტო სოფლოში, სიცივეში, თოვლის თრევა… ქალაქში სითბოა, მაღაზიები ახლოს, ილია ბედნიერი იქნება.
ტელეფონში გრძელი სიჩუმე. მხოლოდ კერვის ძაფების ჟღერადობა ისმოდა.— რიტა, რაღაც მოხდა? დენისი გაბრაზდა?— არავის არაფერი სჭირს. უბრალოდ პატარა ოთახი გავათავისუფლეთ. ბევრი ადგილი გვაქვს. ხვალ დილით პირველი ტრამვაითი მოდი.
ამღამით საპნის შეფუთვით ვიყავი დაკავებული. ფრთხილად გავკუთვნე ბუშტოვანი ფოლი, ბოთლები ყუთებში ჩავდე, ფორმები სხვაში. დენისი ერთხელ შემოვიდა, ნახა ყუთები, თავი დაუკრა და დაწვა. ეგონა, დამორჩილებული ვიყავი.
პარასკევს დილის ზარი იყო. დენისი სენდვიჩს ჭამდა, სანამ სამსახურში მიდიოდა. შესასვლელში დადგა დედაჩემი, ნაცრისფერი სტეპირებული კაბაში, ორი დიდი ქსოვილის ჩანთით.— დილა მშვიდობისა, მასპინძლებო! — გადაკვეთა ზღურბლი ანტონინა სერგეევნამ და ჩანთები ხალიჩაზე დადო.
დენისი გულიანად წამოაყენა. ჩანთებს შეხედა, მერე დედამისის სახეს, შემდეგ მე. მე კი მშვიდად კარების ჩარჩოს დავეყრდენი.— ანტონინა… სერგეევნა? რა ხდება ასე ადრე? — დაბნეულმა დაიჩურჩულა.— რიტამ დარეკა. სოფელში მარტოა.
ზამთრამდე აქ ვიქნები, პატარა შვილიშვილთან ვიქნები — თქვა, შემდეგ ჩუსტები მოიხსნა და სააბაზანოში წასულა ხელების დასაბანად.შემდეგი დღეები უცნაურად გავიდა. დედაჩემი ადრე იღვიძებდა, მშვიდად ამზადებდა ხორბლის ფაფას, ილიას თმას ფენდა, არაფერში ერეოდა.
თამარა ილინიჩნე კი მუდმივად თვლიდა, აგზავნიდა, აკრიტიკებდა, როცა დენისი და მე სჯერა ყველაფრის, რომ შევჭამდით.ორი კვირის შემდეგ დაძაბულობა ამოვარდა. თამარა ილინიჩნე ხმამაღლა აკრიტიკებდა პილაფს, სუნებს, სახლის ყველა კუთხეს.
დედაჩემი მშვიდად ჩამოჯდა, შეთავაზა ერთი ნაწილი საკვების, მაგრამ თამარა განაგრძობდა ყვირილს. დენისი თავს იფარავდა, ღრმად ამოიოხრა.ღამით მივედი მასთან.— რატომ მოიყვანე აქ? კარგი ბინა აქვს, მეგობრები, პენსია.
გრძელი ხილვა გადახედა ხელს, შემდეგ დაიძახა:— რიტა… როცა მამა გარდაიცვალა, ძალიან მარტო გახდა. ღამეებს იცავდა, დარდობდა. მამამისის ნაბიჯებს მოისმენდა დერეფანში. ვნახე, სუსტდება. მეგონა, აქ უკეთ იქნება.
დამხსოვდა ყველაფერი. ჩხუბი, ყვირილი — მარტოობიდან გამომდინარე იყო. სხვაგვარად დახმარება ვერ ითხოვდა.დილით დედამ სახლში დაბრუნდა. მაგრამ ქმარსა და ქალს შორის ურთიერთობა შეიცვალა. თამარა ილინიჩნე დაბრუნდა მშვიდად, თავის საკვებთან ერთად.
დენისი დაიწყო ჩემი აზრის გათვალისწინება შოპინგის წინ, დამეხმარა საპნის ახალი სამუშაო მაგიდის აწყობაში, დააკვირდა პატარა დეტალებს.და ვნახე, რომ თამარა ილინიჩნეც შეძლებდა სითბოთი ზრუნვას ილიაზე, მიუხედავად ჩხუბის უკან დაფარული ზრუნვის.
ადამიანები არ იბადებიან ბოროტებად. უბრალოდ ზოგჯერ ივიწყებენ, როგორ იყვნენ თბილები. მაგრამ თუ აგრესიით აგრესიას არ გვპასუხობს… ყველაფერი შეიძლება გამოსწორდეს. ყველაზე მთავარი ისაა, რომ გვსურს.
