— ტანია, გააღე კარი! მოვედი… სამუდამოდ!
როგორც კი მისი ხმა გავიგონე, მაშინვე მივხვდი — პრობლემები უკვე კართან იდგა.
კარი ნელა გავაღე.
იქ იდგა ჩემი სიდედრი, გალინა სემიონოვნა — ორი უზარმაზარი კუბოკრული ჩანთით, ძველი ჩემოდნით და ყვითელი ქრიზანთემების თაიგულით. მის უკან კი ჩემი ქმარი, ანდრეი, დამნაშავე ღიმილით, თითქოს ყველაფერს მარტივად უნდა გაევლო.
— გალინა სემიონოვნა… რა მოხდა?
მან ბინაში ისე შეაბიჯა, თითქოს უკვე მისი იყო.
— ოჰ, ტანია, ნუ შეშინდი ასე! ბინა გავყიდე და ფული ლენოჩკას მივეცი იპოთეკისთვის. მას ორი ბავშვი ჰყავს, გაჭირვებულია. ახლა თქვენთან ვიცხოვრებ. ხომ არ გამაგდებთ ქმრის დედას ქუჩაში?
„დედის“ სიტყვაზე ანდრეის შევხედე.
მან უბრალოდ მხრები აიჩეჩა.
— ტანია, დედაა მაინც. ორსაძინებლიანი ბინა გვაქვს, დავეტევით.
„გვაქვს“.
საინტერესო სიტყვაა.
რადგან ეს ბინა ჩვენი არ იყო.
ის ჩემი იყო.
ყოველთვის ჩემი.
ღიმილით დავეთანხმე.
— რა თქმა უნდა, შემოდით. ანდრეი, დაეხმარე დედას ჩანთებით. მე ჩაი გავაკეთებ.
ჩემი სიდედრი ბედნიერად ტრიალებდა.
— ვიცოდი, რომ ოქროს გული გაქვს! ლენოჩკასაც ვუთხარი: „ტანია შეიძლება ცივი ჩანდეს, მაგრამ ოჯახს არასდროს მიატოვებს!“
ცივი.
ეს სიტყვა გონებაში ჩავიბეჭდე.
სამზარეულოში გავედი, ჩაიდანი დავდგი და ტელეფონი ავიღე.
— დედა? შეგიძლია ბინის დოკუმენტები მოიტანო?
მან მაშინვე იგრძნო, რომ რაღაც რიგზე არ იყო.
— რა მოხდა?
— გრძელი ამბავია. შეგიძლია მოხვიდე?
— ორმოც წუთში იქ ვიქნები.
ეს ბინა რვა წლის წინ ვიყიდე. მაშინ 27 წლის ვიყავი და თითოეულ კაპიკს ვშრომობდი. ვსწავლობდი, ვმუშაობდი, ვაგროვებდი ფულს. შემდეგ ბებიის პატარა ოთახი გავყიდე კომუნალურ ბინაში და იმით შევიტანე წინასწარი გადასახადი.
ბინა მთლიანად ჩემი იყო.
ქორწინებამდე ვიყიდე.
ქორწილის წინ დედამ სამზარეულოში დამსვა.
— ტანია, კარგად მომისმინე. ეს ქორწინებამდე შეძენილი ქონებაა. იურიდიულად მხოლოდ შენია. ორიგინალი დოკუმენტები ჩემთან იქნება. თუ შენი მომავალი ქმარი ოდესმე დაიწყებს ლაპარაკს საერთო საკუთრებაზე — პირველად მე დამირეკავ.
მაშინ მეცინებოდა.
მეგონა, ზედმეტად ფრთხილი იყო.
ახლა მივხვდი — უბრალოდ გამოცდილება ჰქონდა.
ანდრეისთან ცხოვრება თავიდან მარტივი ჩანდა. ის მშვიდი იყო, კონფლიქტებს გაურბოდა. მე ონლაინ ჟურნალში რედაქტორად ვმუშაობდი, ის გაყიდვებში. ნორმალურად ვცხოვრობდით.
მაგრამ მისი ოჯახი სხვა სამყარო იყო.
მისი დედისთვის ლენა ყოველთვის მთავარი იყო.
„ლენოჩკა დაიღალა.“
„ლენოჩკას უჭირს.“
„ლენოჩკას დახმარება სჭირდება.“
სამი ქორწინება, ორი შვილი და მუდმივი ფინანსური პრობლემები.
ოჯახის ყველა შეკრება ერთნაირად მთავრდებოდა.
— თქვენ მარტივად ცხოვრობთ, შვილები არ გყავთ.
ის კი არ იცოდა — ან არ უნდოდა სცოდნოდა — რომ ჩვენ ოთხი წარუმატებელი IVF-ის პროცედურა და ერთი დაკარგული ორსულობა გადავიტანეთ.
ანდრეი ყოველთვის აძლევდა ფულს დას.
ჩვენი ფულიდან.
ლენა კი არასდროს ამბობდა მადლობას.
მე ვჩუმდებოდი.
რვა წელი.
ერთ დღეს სიდედრმა დამირეკა.
— ტანია, ვფიქრობ ბინის გაყიდვას და ლენოსთან გადასვლას. ბავშვებს დავეხმარები.
— თქვენი გადაწყვეტილებაა — ვუპასუხე.
სექტემბერში ბინა გაყიდა.
ფულის თითქმის ყველაფერი ლენას მისცა. თავად თითქმის არაფერი დაიტოვა.
ნოემბერში კი ლენამ უბრალოდ გარეთ გამოუშვა.
და ასე აღმოჩნდნენ ჩემთან ჩემოდნებით.
როცა დედა მოვიდა დოკუმენტებით, უკვე ვიცოდი რა უნდა გამეკეთებინა.
ანდრეი ოთახში შევიყვანე.
— დაჯექი. უნდა ვილაპარაკოთ.
ის დაიძაბა.
— ტანია…
— ახლა შენ მისმენ. დედაშენმა ბინა გაყიდა და მთელი ფული შენს დას მისცა. ახლა აქ უნდა ცხოვრება სამუდამოდ. ეს ნორმალურია?
ის ნერვიულად იფშვნეტდა ხელებს.
— დედაა მაინც…
— და მე ვინ ვარ?
სიჩუმე.
— შეგიძლია შენს დას უთხრა, რომ ფულის ნაწილი დააბრუნოს და დედას პატარა ბინა იყიდოს.
— ლენა არაფერს დააბრუნებს.
— მაშინ ლენამ თვითონ მოაგვაროს პრობლემა.
მან ამოიოხრა.
— ტანია, სასტიკი ხარ.
ამ დროს დოკუმენტები წინ დავუდე.
— ნახე. ბინა მხოლოდ ჩემი საკუთრებაა. იურიდიულად ნებისმიერ დროს შეგიძლია წახვიდე.
გაფითრდა.
— მაშ მაძევ?
— არა. არჩევანს გაძლევ.
ხანგრძლივი სიჩუმე იყო.
მერე ჩუმად თქვა:
— მაგრამ ის ხომ დედაა…
და ამით ყველაფერი დასრულდა.
ორი საათის შემდეგ ისინი ტაქსიში ჩასხდნენ.
კარის დახურვისას ბინა უცებ სიჩუმეში ჩავარდა — ისეთში, როგორიც წლები არ მახსოვდა.
დედამ ჩაი დამიდგა.
— როგორ ხარ?
მეგონა ვიტირებდი.
მეგონა გატეხვა მომიწევდა.
მაგრამ მხოლოდ ერთი რამ ვიგრძენი.
შვება.
ღრმა, მძიმე, საბოლოო შვება.
— კარგად ვარ, დედა — ჩუმად ვუთხარი. — პირველად ძალიან დიდი ხნის შემდეგ… მართლა კარგად ვარ.
