უცნაური თეთრი ბურთულები ვიპოვე ჩემი 15 წლის შვილის ზურგჩანთაში. მან მითხრა, რომ ეს უბრალოდ კანფეტებია… მაგრამ იმ წამიდანვე მივხვდი, რომ სიმართლეს არ ამბობდა.
ეს ამბავი ბევრად უფრო უცნაური აღმოჩნდა, ვიდრე წარმოვიდგენდი. თავდაპირველად ყველაფერი თითქოს უმნიშვნელო აღმოჩენას ჰგავდა — პატარა, შეუმჩნეველი ნივთს, რომელსაც ყურადღების გარეშე გადააგდებ. მაგრამ რაც უფრო ღრმად ჩავუღრმავდი, მით უფრო ნათელი გახდა, რომ საქმე არ ეხებოდა ჩვეულებრივ ხუმრობას ან ბავშვურ საიდუმლოს. რაღაც ბევრად უფრო სერიოზული, არაპროგნოზირებადი ხდებოდა.
ბოლოს, მრავალი კითხვა-პასუხის შემდეგ, ჩემი შვილი გატყდა. მან აღიარა სიმართლე. ეს „ბურთულები“ არ იყო კანფეტები. ყველაფერი სკოლაში დაიწყო. ზოგი უბრალოდ ლაპარაკობდა მათზე, ზოგი აჩვენებდა, იყვნენ ისეთებიც, ვინც პირდაპირ ყიდდა. მოზარდების თვალში ეს იყო რაღაც განსაკუთრებული, იდუმალი თამაში — აკრძალული ცნობისმოყვარეობა, რომელიც მათთვის კიდევ უფრო მიმზიდველი გახდა.
ჩემი შვილი ამ უცნაური სამყაროს ნაწილად იქცა. თავდაპირველად აკვირდებოდა სხვებს, უსმენდა ისტორიებს, თუ რა ხდებოდა ამ „ბურთულებთან“. ნელ-ნელა კი ცნობისმოყვარეობამ სძლია სიფრთხილეს. არ უნდოდა სხვებზე ნაკლები ყოფილიყო, არ უნდოდა გარეთ დარჩენილიყო. შესაძლოა, სურდა დაეჯერებინა, რომ რაღაც განსაკუთრებულის ნაწილი გახდებოდა.
ბოლოს მანაც მოიპოვა ისინი.
შემდეგ რაც მითხრა, სიტყვასიტყვით შემაძრწუნებელი იყო. ეს უბრალოდ საგნები არ იყო — ეს კვერცხები იყო. პატარა, თეთრი, თითქმის უსიცოცხლო გარეგნობის, მაგრამ ამბობდნენ, რომ დროთა განმავლობაში მათგან სიცოცხლე უნდა გაჩენილიყო.
მან ეს დაიჯერა.
მითხრა, რომ უბრალოდ ცნობისმოყვარე იყო. უნდოდა საკუთარი თვალით ენახა, როგორ ბზარავდა ნაჭუჭი, როგორ ჩნდებოდა პატარა არსება თითქოს არაფრიდან. ის ამაზე ისეთი აღტაცებით საუბრობდა, თითქოს სასწაულზე ლაპარაკობდა — რაღაც უნიკალურსა და იშვიათზე.
მაგრამ ყველაზე შემაშფოთებელი ის იყო, რომ ეს მხოლოდ ცნობისმოყვარეობა არ იყო. მას უკვე ჰქონდა გეგმა.
ის აპირებდა ყველაფრის საიდუმლოდ გაკეთებას. კვერცხები უნდა დაემალა თავის ოთახში. უკვე ჰქონდა შერჩეული ადგილი, სადაც ვერავინ მიაგნებდა. წინასწარ შეისწავლა, როგორ შეენარჩუნებინა სითბო — ინტერნეტში ინფორმაცია მოძიებული ჰქონდა, ვიდეოები ნანახი, ფორუმებიც გაკვლეული. იცოდა, რომ ტემპერატურა გადამწყვეტი იყო. იცოდა, სად უნდა დაედო ისინი, და თუ გამოიჩეკებოდნენ, როგორ უნდა მოევლო მათ.
ეს ყველაფერი 15 წლის ბავშვისგან — ასეთი ენთუზიაზმით, თითქოს საუბარი აბსოლუტურად უსაფრთხო ექსპერიმენტზე იყო.
მაგრამ ეს ასე არ იყო.
რაც უფრო ვუსმენდი, მით უფრო მიჩნდებოდა შიში. არა მხოლოდ იმიტომ, რომ არ ვიცოდი, რა არსებები შეიძლებოდა ამ კვერცხებიდან გამოვიდნენ, არამედ იმიტომაც, რომ გავაცნობიერე, რამდენად მარტივად შეიძლება ბავშვი აღმოჩნდეს უცნობი, პოტენციურად საშიში სიტუაციაში.
ცოტაოდენი ცნობისმოყვარეობა, თანატოლების გავლენა — და უკვე ისეთი მდგომარეობაში ხარ, რომლის შედეგიც ბოლომდე ვერ გესმის.
მაგრამ ის არ შიშობდა. არა ისე, როგორც მე. მისთვის ეს თავგადასავალი იყო. საიდუმლო. აღმოჩენა. რაღაც, რაც მხოლოდ მას ეკუთვნოდა.
და სწორედ ეს იყო ყველაზე შემაშფოთებელი.
რადგან როცა ის „სასწაულზე“ ლაპარაკობდა, მე მხოლოდ შედეგებს ვხედავდი. რა მოხდებოდა, თუ ისინი მართლა გამოიჩეკებოდნენ? რა არსებები გამოვიდოდნენ? იქნებ საშიშებიც იქნებოდნენ? შეძლებდა კი ის ყველაფრის კონტროლს?
ვდგავდი ხელში ერთ-ერთ უკვე დაბზარულ „ბურთულას“ და უცებ მივხვდი — მთავარი აღარ იყო, რა იყო შიგნით. მთავარი ის იყო, რომ ჩვენ ძალიან ახლოს მივედით რაღაც სრულიად უცნობთან.
და ყველაზე საშიში — ეს ყველაფერი ისე მოხდა, რომ ვერავინ შენიშნა… ჩვენსავე სახლში.
