შვილიშვილი ძველი ხის პიერის კიდეზე იდგა და ფართოდ იღიმოდა, თითქოს უწყინარ ხუმრობას აპირებდა. მის უკან ტბის მუქი ზედაპირი სუსტად ბრწყინავდა ჩამავალი დღის შუქზე. ცივი ქარი წყლის ზედაპირს არტყამდა და ძველ ბოძებს პატარა ტალღებს ეხეთქებოდა.
— ბებო, გახსოვს? სულ ამბობდი, რომ ცურვა არ ისწავლე, მაგრამ ძალიან გინდოდა გესწავლა.
ხანდაზმულმა ქალმა ნერვიულად შეისწორა თავზე მოხვეული შარფი. ღრმა წყლის დანახვაც კი გულს უჩქარებდა.
— დიახ… მითქვამს. მაგრამ წყლის მეშინია. ძალიან მეშინია. ასეთ რამეზე ნუ ხუმრობ.
ცხრამეტი წლის ბიჭმა დამცინავად გაიცინა.
— ოჰ, გეყოს. ყველაფერს აზვიადებ.
ქალი ინსტინქტურად უკან დაიხია, მაგრამ ის უფრო სწრაფი იყო.
მსუბუქი ბიძგი ზურგში — თითქოს თამაში, მაგრამ საკმარისი იმისთვის, რომ წონასწორობა დაეკარგა.
ერთ წამში ხელები ჰაერში აუფრიალდა. შემდეგ პიერიდან წყალში გადავარდა.
ყინულივით ცივმა წყალმა მაშინვე შთანთქა.
როცა ზედაპირზე ამოვიდა, თვალებში ნამდვილი საშინელება ეწერა.
— მიშველეთ… არ შემიძლია…
ხმა ხველასა და სასოწარკვეთილ სუნთქვაში ეშლებოდა. სასოწარკვეთილად ცდილობდა პიერს ჩაჭიდებას, მაგრამ სველი ხელები მუდმივად უსრიალებდა ხეს. მძიმე ტანსაცმელი ქვემოთ ექაჩებოდა.
მაგრამ პიერზე იცინოდნენ.
— გადაიღე! ეს ხომ საოცრებაა! — ყვიროდა რძალი ტელეფონით ხელში.
— ბებო ოსკარს იმსახურებს! — იცინოდა მეორე შვილიშვილი.
მისი შვილი გვერდით იდგა, ჯიბეებში ხელებჩაწყობილი, ირონიული ღიმილით.
— უბრალოდ ყურადღება უნდა, მეტი არაფერი, — თქვა მშვიდად.
ქალი კვლავ ჩაეფლო წყალში.
რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა — მხოლოდ ტალღების ხმა ისმოდა.
შემდეგ კვლავ ამოვიდა, ხველებით და ჰაერის დაჭერით — და სიცილი ისევ გაგრძელდა.
— კარგი, საკმარისია ეს სპექტაკლი, ამოდი უკვე! — გაღიზიანებით თქვა რძალმა.
არავინ გაუწოდა ხელი.
ბოლოს, ბოლო ძალით, მან შეძლო პიერის კიდეზე ჩაჭიდება. თითები უკანკალებდა, ფრჩხილები უხეშ ხეზე იფშვნებოდა, სანამ ნელ-ნელა ამოათრია თავი. ბოლოს დაღლილი დაეცა ხის ფიცრებზე.
წყალი თეთრ თმებზე ჩამოსდიოდა. ტუჩები უკანკალებდა. ყოველი სუნთქვა მტკივნეული იყო.
ნელ-ნელა სიცილი შეწყდა.
ქალი ნელა წამოდგა.
არავითარი ყვირილი. არავითარი ცრემლი. არავითარი ისტერიკა.
მხოლოდ მზერა.
ცივი. ღრმა. შიშისა და მუდარის გარეშე.
შვილიშვილი კვლავ ცდილობდა ღიმილს, მაგრამ უკვე აღარ გამოსდიოდა.
— ბებო… ეს უბრალოდ ხუმრობა იყო…
ქალმა სიტყვა არ თქვა. ჩანთაში ხელი ჩაყო და ტელეფონი ამოიღო. ნესტიანი თითებით ნომერი აკრიფა.
— პოლიცია?
მისი ხმა უცებ მშვიდი და მტკიცე გახდა.
— მსურს სიცოცხლის ხელყოფის მცდელობის შეტყობინება. მაქვს ვიდეომტკიცებულება.
სახეები მაშინვე შეიცვალა.
— რას აკეთებ?! — ჩურჩულით თქვა გაფითრებულმა რძალმა.
— იმას, რაც დიდი ხნის წინ უნდა გამეკეთებინა, — მშვიდად უპასუხა ქალმა.
რძალი პანიკურად გაიქცა ტელეფონისკენ ჩანაწერის წასაშლელად.
— მოდი რა, დედა, ყველაფერს წავშლით და დავივიწყებთ! ნუ აკეთებ სკანდალს! — ჩაერია შვილი.
მაგრამ ქალი მათზე სწრაფი აღმოჩნდა. მკვეთრი მოძრაობით ტელეფონი ხელიდან გამოგლიჯა.
— არ გაბედო, — თქვა ჩუმად, მაგრამ ისეთი ტონით, რომელსაც წინააღმდეგობა არ ჰქონდა.
შვილიშვილს პირველად გაუქრა დამცინავი ღიმილი.
— ბებო… შენ სერიოზულად ამბობ…
ქალი დიდხანს უყურებდა.
— შენი განებივრებული შვილი პასუხს აგებს იმაზე, რაც გააკეთა, — უთხრა რძალს.
— და ერთ დღეს მიხვდები, როგორი ადამიანი გაზარდეთ. ან იქნებ უბრალოდ თქვენ გგავთ.
შვილი წინ წამოვიდა.
— ჩვენ შენი ოჯახი ვართ!
ქალმა ნელა გაიმართა. სველი ტანსაცმლითაც კი მათზე მაღალი და ძლიერი ჩანდა.
— ოჯახი არ აგდებს წყალში მოხუცს, რომელსაც ცურვა არ შეუძლია და წყლის საშინლად ეშინია.
მისი ხმა მშვიდი იყო — და სწორედ ეს იყო ყველაზე შემზარავი.
— ხვალვე დატოვებთ ჩემს ბინას. აღარ დაგეხმარებით. თქვენ ზრდასრულები ხართ. ისწავლეთ პასუხისმგებლობა.
არავინ აღარ იცინოდა.
შორს პოლიციის სირენების ხმა ისმოდა, რომელიც ნელ-ნელა ახლოვდებოდა.
