პლატინის ბეჭედი მარმარილოს იატაკს მკვეთრი წკრიალით დაეცა. ერთი წამით ყველაფერი გაჩერდა. შემდეგ ის ნელა გაგორდა სტუმრების გაპრიალებულ ფეხსაცმელებს შორის, რამდენიმე წრე გააკეთა და საბოლოოდ ჩემი მაგიდის ფეხთან შეჩერდა.
მუსიკოსებმა რიტმი დაკარგეს. ვიღაცამ ჩანგალი დააგდო. დარბაზში მძიმე, შემაწუხებელი სიჩუმე ჩამოწვა.— ახლავე… წადი აქედან, — ჩუმად თქვა ჩემმა შვილმა დენისმა.
მისი ხმა არ იყო ხმამაღალი, მაგრამ სივრცე შუაზე გაჭრა, როგორც დანამ.ის თავის ყოფილ საცოლეს ისე უყურებდა, თითქოს პირველად ხედავდა. არა იმ გოგოს, რომელიც უყვარდა — არამედ ნამდვილს. ნიღბის გარეშე. ილუზიების გარეშე.
მაგრამ ეს ყველაფერი აქ არ დაწყებულა.ნახევარი საათით ადრე ვიჯექი მაგიდა 38-ზე, რესტორნის ყველაზე უკანა კუთხეში, პირდაპირ სამზარეულოს მბრუნავი კარების გვერდით.
ყოველ ჯერზე, როცა მიმტანი კარს აღებდა, ცხელი ორთქლი, ხმაური და ჭურჭლის ჟღარუნი მაფარებდა სახეზე. ეს არ იყო საპატიო სტუმრების ადგილი. აქ სვამდნენ მათ, ვისაც იტანდნენ, მაგრამ არ სცემდნენ პატივს.
ხელებზე დავიხედე. უხეში კანი, მიწით სავსე ნაპრალები, წლების შრომის კვალი. მათ თვალში მე უბრალო მუშა ვიყავი — ადამიანი, რომელმაც მთელი ცხოვრება მიწაში გაატარა. ჩემი ველვეტის პიჯაკი იდაყვებზე გაცვეთილი იყო, ხოლო იაფფასიანი პერანგის საყელო კისერს მტკენდა.
დარბაზის მეორე ბოლოში, მთავარი მაგიდასთან, იჯდა იანის ოჯახი. არკადი ბორისოვიჩი — მდიდარი ბიზნესმენი — მშვიდად ატრიალებდა წითელ ღვინოს. მისი ცოლი ინესა ნერვიულად ასწორებდა მძიმე ყელსაბამს.
მათ შორის იჯდა დენისი — ჩემი შვილი. ნიჭიერი, ჭკვიანი… მაგრამ ბრმა სიყვარულით.იანი მას არც უყურებდა.ის ფოტოგრაფისთვის პოზირებდა.
კოვზის ოდნავ წკრიალმა კრისტალზე სიჩუმე ჩამოაგდო. არკადი წამოდგა, ჰალსტუხი გაისწორა და დაიწყო:— ქალბატონებო და ბატონებო… დღეს ჩემი ქალიშვილი ახალ ცხოვრებას იწყებს.
დენისი ნიჭიერი ახალგაზრდაა. როცა ჩვენთან მოვიდა, ის… ნედლი მასალა იყო. მაგრამ ჩვენ გავწრთვეთ. ჩვენ ვაჩვენეთ, როგორ ცხოვრობენ სწორ წრეებში.
ის ნელა დაიძრა მაგიდებს შორის. თავდაჯერებული. ამაყი.პირდაპირ ჩემკენ.— იცით რა არის ყველაზე რთული წარმატებისკენ გზაზე? — გაჩერდა ჩემ წინ. — ბალასტი.
მან თითი ჩემკენ გამოიშვირა.— შეხედეთ მას. სიძის მამა. ადამიანი, რომლის სამყაროც ერთი ნაკვეთით მთავრდება. დენისი ცდილობდა ამ ყველაფრისგან გაქცევას… მაგრამ ასეთ წარსულს ვერ დამალავ. შენი მამა ჩემს ოფისთან ქუჩასაც ვერ გაწმენდს!
დარბაზში სიცილი ატყდა.იანი ხმამაღლა იცინოდა.მე არ განვძრეულვარ.მაგრამ დენისი წამოდგა.სკამი იატაკზე გაისმა.— დაჯექი! — ჩურჩულით უთხრა იანამ და ხელი ჩაავლო. — მამაჩემი ხუმრობს, ნუ გააკეთებ სცენას.
დენისიმ ხელი გამოასწრო და მიკროფონთან მივიდა.— ჩემი მამა, — თქვა მან და დარბაზს გადახედა, — ორ ცვლაში მუშაობდა. ერთი და იგივე ფეხსაცმელი ეცვა წლების განმავლობაში,
რომ მე ნორმალური კოსტიუმი მქონოდა. თქვენ მას ბალასტს ეძახით? ის ერთადერთი ადამიანია აქ, ვინც ნამდვილად ღირს რამედ.მან ბეჭედი მოიხსნა.
— ეს ყველაფერი დასრულებულია.ბეჭედი იატაკზე დაეცა.გარეთ წვიმდა. მანქანაში ვისხედით. დენისმა სახე ხელებში ჩამალა.— ყველაფერი დავანგრიე, მამა…
მე ტელეფონი ამოვიღე.— მაკარ… დაიწყე პროცესი.დილით არკადი ჩვენს კარზე გაბრაზებული და გაფითრებული იდგა. მისი იმპერია იშლებოდა.
დენისმა მკითხა:— მამა… ვინ ხარ?მე მშვიდად ვუპასუხე:— ადამიანი, რომელსაც ხმაური არ უყვარს.და ასე დაიწყო ყველაფერი თავიდან.
