— აი, მორჩა… გავიჭედეთ, — ჩაიბურტყუნა სატვირთოს მძღოლმა, კაბინიდან გადახტა, ბრაზით ჩათელა სიგარეტის ნამწვი და გვერდით შეაფურთხა.ძრავამ კიდევ ერთი წამით შეიკრთო, თითქოს ძალას იკრებდა, შემდეგ ხრინწიანი ხველით უკანასკნელად ამოისუნთქა და დადუმდა.
ხმაურის შემდეგ ჩამოწოლილი სიჩუმე ყურებში გამაყრუებლად ჩაესმოდა. ნახევარმისაბმელის ბრეზენტის ქვეშ თორმეტი ტონა მწიფე პომიდორი იდო — ნაზი, კაპრიზული ტვირთი, რომელიც დაგვიანებას არ პატიობს.
ოთხ საათში ისინი დიდი სავაჭრო ქსელის მაცივრებში უნდა ყოფილიყო. ერთი ჩავარდნა — ჯარიმები, კონტრაქტის გაწყვეტა, შავი სიები.ფურა პირდაპირ ბოსტნეულის ბაზის რამპაზე ჩაქრა და სხვა მანქანებს გასასვლელი გადაუკეტა. მძღოლები სიგნალებს აძლევდნენ, იგინებოდნენ, ფანჯრებიდან თავს ჰყოფდნენ და ახსნა-განმარტებებს ითხოვდნენ.
ბორის არკადიევიჩი, ბაზის მფლობელი, გახსნილი კაპოტის გარშემო წინ და უკან დადიოდა, როგორც კუთხეში მომწყვდეული ნადირი. ხან თავში ირტყამდა ხელს, ხან მთელი ძალით აჯახუნებდა ხელისგულს ფრთას, თითქოს ძრავა გონს მოვიდოდა და კვლავ ამუშავდებოდა.
შუბლი ოფლით უბრწყინავდა, პერანგის საყელო გაშლილი ჰქონდა.მის გვერდით იდგნენ ბაზის მექანიკოსი, ორი მძღოლი და მოწვეული „სპეციალისტი“ — სერგეი. ტყავის ქურთუკი, მძიმე ოქროს ჯაჭვი მაჯაზე, მშვიდი, თითქმის მოწყენილი მზერა. კაცი, რომელიც მიჩვეული იყო, რომ მის სიტყვას უსმენდნენ.
— სერგეი, აბა რა ხდება?! — ბორის არკადიევიჩმა მხარზე ხელი სტაცა, ხმა ჩაუვარდა. — თქვი!სლესარმა ნელა მოიწმინდა ხელები ზეთიან ჩვრაზე.— ძრავა გაჭედილია. ელექტრონიკაც არ ვარგა. ევაკუატორის გარეშე არაფერი გამოვა. დაშლაა საჭირო. ათი საათი მაინც.
— ათი საათი?! — დირექტორმა თითქმის იყვირა. — კონტრაქტი მიწვის! ერთი შეცდომა — და ყველაფერი დამთავრდება!გარშემო მიმოიხედა, თითქოს სასწაულს ელოდა, მაგრამ მხოლოდ გაღიზიანებულ სახეებს, ტელეფონის ეკრანებს და გულგრილობას წააწყდა.
სერგეიმ მხრები აიჩეჩა და თამბაქოს ჯიბეში ჩაყო ხელი. სატვირთოს მძღოლი ტელეფონს ჩაჰყურებდა — აშკარად უკვე ამზადებდა თავის გამართლებას უფროსობისთვის. ბორის არკადიევიჩმა საბოლოოდ დაკარგა მოთმინება — დაიწყო ყვირილი მექანიკოსზე,
მძღოლებზე, ყველას ერთდროულად, ადანაშაულებდა უყურადღებობაში და იმაში, რომ ყველაფერი მუდამ მას აწვებოდა.და სწორედ ამ დროს, შორეული საწყობიდან რამპისკენ პეტროვიჩი მოდიოდა.
ძველი ბამბით სავსე ქურთუკი, რეზინის ჩექმები, ხელში ცოცხი. მისი სახე ძველ რუკას ჰგავდა — ღრმა ნაოჭები, იარები, გადატანილი ცხოვრების კვალი. მთელი დღე ყუთებს ეზიდებოდა, ეზოს ასუფთავებდა, აკეთებდა იმ საქმეს, რომელსაც ახალგაზრდა მძღოლები დასცინოდნენ და მას „ცოცხის პროფესორს“ ეძახდნენ.
პეტროვიჩი ხალხის კიდესთან შეჩერდა და მშვიდად ჩაიხედა გახსნილ კაპოტში. არ ჩქარობდა. არ ფუსფუსებდა. თითქოს რკინის გროვას კი არა, კარგად ნაცნობ მექანიზმს უყურებდა.— არკადიევიჩ, — თქვა ჩუმად, — დამანახეთ, გადავხედავ. ხუთი წუთია საქმე.
სიტყვები ჰაერში გაიყინა.ერთი წამით სიჩუმე ჩამოვარდა, შემდეგ სერგეიმ ხმამაღლა გადაიხარხარა. მძღოლებიც აჰყვნენ.— რა გინდა, ბაბუ? — ჩაიხითხითა ერთმა. — ცოცხით შეაკეთებ?— ახლა ლექციას წაგვიკითხავს! — დაიყვირა მეორემ.
ბორის არკადიევიჩმა ჯერ წარბები შეჭმუხნა, მაგრამ შემდეგ რაღაც გადატყდა მასში — ბრაზი, სასოწარკვეთა, შიში ერთდროულად. გამოსავალი სჭირდებოდა, თუნდაც აბსურდული.გამოიმართა და განგებ ხმამაღლა თქვა, რომ ყველას გაეგონა:
— იცი რა, პეტროვიჩ? თუ ხუთ წუთში გააკეთებ — ფურა შენია. ეს ფურა. გადაგიფორმებ. სიტყვას გაძლევ.ბრბო წამით დადუმდა, შემდეგ სიცილით აფეთქდა.— და თუ ვერ გააკეთებ, — გააგრძელა დირექტორმა, — მთელ გაჩერებას ხელფასიდან ჩამოგიჭრი. ყველა წუთს. თანახმა ხარ?
ტელეფონები ამოიღეს.— გადაიღე! ბაბუ მილიონერი გახდება!— აბა, პროფესორო, გვაჩვენე!პეტროვიჩმა თავი დაუქნია. ემოციის გარეშე. ცოცხი კედელთან მიაყენა, ხელები ქურთუკზე მოიწმინდა და ჯიბიდან ძველი სახრახნისი ამოიღო, გაბზარული სახელურით.
— აკუმულატორის კлемა მოხსენით, — თქვა უბრალოდ.ბორის არკადიევიჩი ჯერ კიდევ იღიმოდა, როცა პეტროვიჩი კაპოტის ქვეშ გადაიხარა. სერგეი გვერდით იდგა და სიგარეტის კვამლში თვალებს ჭუტავდა. მძღოლები ერთმანეთს გადახედავდნენ — ზოგი ბებერს უკვე დასტიროდა, ზოგი ჩავარდნას ელოდა.
პეტროვიჩი ჩუმად მუშაობდა. აუჩქარებლად. მისი ნაიარევი, ზეთით დასვრილი ხელები თავდაჯერებულად მოძრაობდნენ, თითქოს ზუსტად იცოდნენ, სად უნდა მისწვდენოდნენ. მან კონტაქტი მოჭიმა, მილი გაბერა, გაყვანილობაზე თითები გაატარა, მოუსმინა.
— გასაღები გადაატრიალე, — მოისროლა მხრის გადაღმა.მძღოლმა ჩაიბუზღუნა, მაგრამ დაემორჩილა.ძრავამ ერთხელ ამოახველა. მერე მეორედ. და უცებ ამუშავდა — თანაბრად, ძლიერად, ხარვეზის გარეშე.
სიჩუმე ჩამოწვა რამპაზე. სიგნალებიც კი დადუმდა. სადღაც საწყობის სახურავზე ყვავმა დაიყივლა.ერთი წუთის შემდეგ აღარავინ იცინოდა.სერგეის სიგარეტი ხელიდან გაუვარდა. ბორის არკადიევიჩი გაშტერებული იდგა. მძღოლი პანელს უყურებდა, თითქოს პირველად ხედავდა.
— მზადაა, — თქვა პეტროვიჩმა და ხელები ქურთუკზე მოიწმინდა. — დაჟანგებული კონტაქტი. გაჭედილი მილი. წუთის საქმე.ცოცხი აიღო და წასვლა დააპირა.— მოიცადე… — ხრინწით თქვა დირექტორმა. — როგორ… საიდან იცოდი?
პეტროვიჩი შეჩერდა, არ შემობრუნებულა.— ოცდაათი წელი სამხედრო ქარხანაში ვიმუშავე. სარაკეტო სისტემებს ვაწყობდი. მერე ქარხანა დახურეს. მოვიდა ოთხმოცდაათიანები. ცოლი დამეღუპა. ბინაც მომატყუეს — ხელი მოვაწერე და ვერ გავიგე. ასე გამოვიდა.
ნაბიჯი გადადგა.ბორის არკადიევიჩი დაეწია და მხარზე ხელი მოჰკიდა — მტკიცედ, მაგრამ უკვე უსიბრაზოდ.— გაჩერდი. სერიოზულად გეუბნები.ღრმად ჩაისუნთქა.— ფურას არ მოგცემ. სისულელე ვთქვი. მაგრამ პრემიას მიიღებ. მითხარი მხოლოდ — რა გჭირდება?
პეტროვიჩმა პირველად შეხედა თვალებში.— ფული არ მჭირდება. მაგრამ ნორმალური სახელოსნო გააკეთეთ. რომ ტექნიკა არ ფუჭდებოდეს. აქ ყველაფერი ძაფზე კიდია.დირექტორმა უხმოდ დაუქნია თავი.
ერთი კვირის შემდეგ სახელოსნო გაკეთდა. არა მდიდრული, მაგრამ ნამდვილი. იმ აღჭურვილობით, რომელიც პეტროვიჩმა თავად შეარჩია. მას უკვე სახელითა და მამის სახელით მიმართავდნენ. ახალგაზრდა მძღოლები კითხვებით რიგში იდგნენ.
სერგეი აღარ გამოჩენილა.ხოლო პეტროვიჩი ისევ იმავე ქურთუკსა და ჩექმებში დადიოდა. მხოლოდ ცოცხის ნაცვლად — ინსტრუმენტები ჰქონდა.ზოგჯერ ხუთი წუთიც საკმარისია, რომ ადამიანი აღარ იყოს უხილავი. არა ხმაურით. არა პათოსით. უბრალოდ ძრავა აამუშავა.
