ყოველ დღე, სკოლიდან სახლში დაბრუნებისას, ჩემი ქალიშვილი ლილი ერთსა და იმავე წინადადებას იმეორებდა:— დედა, ჩემს მასწავლებელს ჰყავს პატარა გოგონა, რომელიც ზუსტად მე მგავს.
თავიდან მხოლოდ ვიღიმოდი. ბავშვური ფანტაზია, ვფიქრობდი. მაგრამ დროის გასვლასთან ერთად ვიგრძენი, რომ მის სიტყვებს უკან რაღაც ბნელი, დამალული საიდუმლო იმალებოდა. რაღაც, რაც ჩემს ქმრის ოჯახს უკავშირდებოდა და რაც შეიძლება სამუდამოდ დაენგრია ის ილუზია, რომელშიც აქამდე ვცხოვრობდი.
მე ემილი მქვია, ოცდათორმეტი წლის ვარ. რამდენიმე წლის წინ დანიელს გავთხოვდი და მას შემდეგ მის მშობლებთან — რიჩარდთან და მარგარეტთან — ერთად ვცხოვრობთ. ბევრს უკითხავს, რთული ხომ არ არის ერთ ჭერქვეშ ცხოვრება სიდედრ-სიმამრთან, მაგრამ მე ეს არასოდეს დამიგრძნია ტვირთად.
პირიქით, ჩემს სიდედრთან ისე დავახლოვდი, თითქოს დედა და შვილი ვყოფილიყავით. ერთად დავდიოდით საყიდლებზე, ქალაქში ვსეირნობდით, დიდხანს ვსაუბრობდით — ხანდახან ხალხიც კი ფიქრობდა, რომ მართლაც დედა და შვილი ვიყავით.
თუმცა რიჩარდისა და მარგარეტის ქორწინება უკვე დიდი ხანია ბზარებით იყო სავსე. ისინი ხმამაღლა არ ჩხუბობდნენ, მაგრამ დაძაბულობა ყოველთვის იგრძნობოდა. ჩემი სიდედრი ხშირად ჩუმად იკეტებოდა საძინებელში და ქმარს დივანზე ძილს უტოვებდა.
რიჩარდი მშვიდ და დამთმობ ადამიანად ჩანდა. მწარე ღიმილით ამბობდა, რომ წლების განმავლობაში ისწავლა კონფლიქტების თავიდან აცილება. მისი ერთადერთი სისუსტე ალკოჰოლი იყო: ხშირად გვიან ბრუნდებოდა სახლში, ზოგჯერ კი საერთოდ არ ბრუნდებოდა.
მაშინ სახლში ისევ ჩუმი დაძაბულობა სუფევდა. მე კი ვფიქრობდი, რომ ეს უბრალოდ ორი ადამიანის დაღლა იყო, რომლებიც ათწლეულებია ერთად ცხოვრობდნენ.ლილის ცოტა ხნის წინ ოთხი წელი შეუსრულდა. არ გვინდოდა ბაღში შეყვანა ძალიან ადრე, მაგრამ სამსახური არ ითმენდა.
სიდედრი გვეხმარებოდა, თუმცა ვიცოდი, რომ ყველაფერს მას ვერ დავაკისრებდი. მეგობრის რჩევით ვიპოვე პატარა, ოჯახური ტიპის საბავშვო ბაღი, რომელსაც ანა მართავდა. სამი ბავშვი, ვიდეოკონტროლი,
სახლში მომზადებული საჭმელი — ყველაფერი საიმედოდ გამოიყურებოდა. რამდენჯერმე მივედი, ბავშვებს დავაკვირდი და ბოლოს ლილი იქ ჩავწერე.პირველი კვირები მშვიდად გავიდა. კამერებზე ვხედავდი, რომ ბავშვებს ნაზად ეპყრობოდნენ.
თუ დამაგვიანდებოდა, ანა ლილის სიყვარულით აჭმევდა და უღიმოდა, თითქოს სხვა საქმე არც ჰქონოდა. მეც ნელ-ნელა დავმშვიდდი.შემდეგ ერთ დღეს, სახლში დაბრუნებისას, ლილიმ მოულოდნელად მითხრა:— დედა, ჩემს მასწავლებელს ჰყავს პატარა გოგონა, რომელიც ზუსტად მე მგავს.
გამეცინა:— მართლა? რაში ჰგავს?— იგივე თვალები აქვს, იგივე ცხვირი. ამბობენ, რომ ტყუპებს ვგავართ.ვცადე ამ აზრის თავიდან მოშორება, მაგრამ ლილიმ სერიოზულად გააგრძელა:— ეს მისი შვილია. სულ უნდა, რომ ხელში აიყვანონ.
უცნაურმა შფოთვამ დამიარა. კუჭი შემეკუმშა და უცებ ყველა გვიანი დაბრუნება, ყველა დაძაბული ვახშამი და მისაღებში გატარებული ჩუმი წუთები ახალ მნიშვნელობას იძენდა.დანიელმა მხოლოდ მხრები აიჩეჩა:— ბავშვები ხანდახან რაღაცებს იგონებენ.
მაგრამ ლილი ამ გოგონას სულ უფრო ხშირად ახსენებდა. ერთ დღეს კი თქვა კიდეც, რომ ერთად თამაშის უფლება არ ჰქონდათ.რამდენიმე დღის შემდეგ ბაღში ჩვეულებრივზე ადრე მივედი. ეზოში ის გოგონა დავინახე.
ხელები გამეყინა.ბავშვი თითქმის ლილის სარკისებური ასლი იყო — იგივე სახე, იგივე ნაკვთები, იგივე ცნობისმოყვარე მზერა. როცა ანამ შემნიშნა, წამით დაიბნა. ვკითხე, მისი შვილი იყო თუ არა. თავი დამიქნია, მაგრამ თვალებში შიში ეტყობოდა.
შემდეგ გოგონა გაქრა, თითქოს არც არსებობდა. ყოველ ჯერზე, როცა ადრე მივდიოდი, ახალ ახსნას ვისმენდი.მაშინ გადავწყვიტე — სიმართლე უნდა გამეგო. მეგობარს ვთხოვე, ლილი წამოეყვანა, მე კი ახლოს დავრჩი.
დიდხანს ლოდინი არ დამჭირვებია. ნაცნობი მანქანა გაჩერდა. რიჩარდი გადმოვიდა. კარი გაიღო და პატარა გოგონა სიხარულით გაიქცა მისკენ:— მამა!რიჩარდმა თავდაჯერებით და სიყვარულით აიყვანა ხელში, თითქოს ამას ყოველდღე აკეთებდა.იმ მომენტში ყველაფერი თავის ადგილზე დადგა.
ეს ჩემი ქმრის საიდუმლო არ იყო.ეს მისი მამის საიდუმლო იყო.რიჩარდს კიდევ ერთი ქალიშვილი ჰყავდა — თითქმის ლილის ასაკის.გაქვავებული ვიდექი, თავში კი გვიანი დაბრუნებები, დაძაბული ვახშმები და ჩუმი საღამოები მიტრიალებდა. ყველაფერი აზრს იძენდა.
იმ საღამოს ვუყურებდი, როგორ ამზადებდა ჩემი სიდედრი მშვიდად სადილს, არც კი ეჭვობდა, რომ სამყარო, რომელსაც იცნობდა, ნებისმიერ წამს შეიძლებოდა დამსხვრეულიყო. ძალიან შემეცოდა.
უნდა მეთქვა სიმართლე? დამენგრია ის უკანასკნელი ილუზია? თუ უბრალოდ წამეყვანა ჩემი შვილი და დავმდგარიყავი ჩუმად?ღამე უძილოდ გავატარე. იმ პატარა გოგონას სახე — ლილის სარკისებური ასლი — თვალწინ მედგა. დანიელის სუნთქვას ვუსმენდი და ვფიქრობდი, იცოდა თუ არა.
მეორე დღეს ბოლოს მაინც ვკითხე:— დანიელ, რამდენი ხანია ეს ყველაფერი გრძელდება?ის წამით გაშეშდა. ეს უკვე საკმარისი იყო ჩემთვის. თავიდან სცადა უარყოფა, შემდეგ კი გაფითრდა.
— ასე არ უნდა გაგეგო — ჩურჩულით თქვა.მისმა სიტყვებმა ყველა ეჭვი გააქრო.მან იცოდა.და დუმდა.
