ზოგჯერ ცხოვრება არ მოაქვს ქარიშხლები ელვარებითა და გრუხუნით. ის მხოლოდ მსუბუქ, თითქმის დაუნახავ ქარს აყენებს — ცვლილებების ქარს, რომელიც, შენს შეცნობამდე, შეიძლება მთლიანად აგვატრიალოს შენი სამყარო.
წლები გავატარე რწმენით, რომ ჩემი როლი უკვე განსაზღვრული იყო: მე ვიყავი ბებია, მხარდაჭერა, დაუღალავი დახმარება. ქალი, რომელიც ზრუნავს, რომელიც ოჯახს სავსეს ხდის, ადამიანი, რომლის გარეშე ჩემი შვილი, ლენა, ვერ დაიწყებდა დღეს.
ლენა ძლიერად მუშაობდა — თითქმის თავისუფალი დღეების გარეშე, მუდამ დაღლილი, მაგრამ ამაყი. მე ვიამაყე მასით. და შინაგანი გრძნობა მქონდა, რომ ჩემი მოვალეობა იყო დახმარება. ყოველი დილა,
სანამ მზეც ბოლომდე ამოსდებოდა, მივდიოდი მის სახლში: ვამზადებდი საუზმეს, ვაცმევდი შვილიშვილს, ვდგამდი საჭმელს ნელ-ნელა, ვალაგებდი ცოტა, რომ ყველაფერი წესრიგში და სიმშვიდეში ყოფილიყო, როცა ის დაბრუნდებოდა. და როცა ბრუნდებოდა, მისი ღიმილი — დაღლილი, მაგრამ მადლიერებით სავსე — ჩემი უდიდესი ჯილდო იყო.
მგრძნობდი, რომ საჭირო ვიყავი. აუცილებელი. თითქოს ჩემი ყოფნა მისცემდა მათ ცხოვრებას რიტმს.სანამ ერთი დილა, გაკვირვების გარეშე, მოვიდა ფრაზა, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა.
როდესაც დავსვი ქვაბი ცეცხლზე, ლენამ მშვიდი ხმით, მაგრამ ცივი თვალებით თქვა:— დედა, გთხოვ, აღარ მიირთვათ ჩვენი მაცივრიდან. თუ გსურს ჭამა, მოიტანე შენი სახლისგან.
დაწყებით ვიფიქრე, რომ კარგად ვერ გავიგე. მისი სიტყვებში გაღიზიანება არ იგრძნობოდა — მხოლოდ რაღაც მძიმე, მიუწვდომელი, როგორც კედელი. ჩუმად მოვკალათდი ჩემი ნივთები, ჩავიცვი კაბა და გამოვედი. და ჩემს გონებაში განუწყვეტლივ გუგუნებდა ეს ფრაზა: *„არ მიირთვათ არაფერი ჩვენი მაცივრიდან.“*
ეს არ იყო უბრალოდ თხოვნა. ეს იყო ზღვარი.მომდევნო დღეები რთული იყო. დილები ცარიელი, ჩუმი იყო. ყავა ცივდებოდა მაგიდაზე. ტელეფონი — ისიც ჩუმი. ველოდებოდი ზარს, მაგრამ არ ისმოდა.
ერთი კვირის შემდეგ, ჩემი შვილიშვილის დაბადების დღეს, წავედი მათთან. სიტუაცია ცოტა უცნაური იყო, მაგრამ როცა პატარა სიცილით მომირბინა, ყველაფერი მოთვინიერდა. ლენა იმ დღეს განსხვავებულად შემომხედა — არა სიგრილეებით, არამედ მშვიდი გაგებით.
მოსდევნო დღეებში ყველაფერი შეიცვალა. აღარ ვსაუბრობდით ყოველდღე, მაგრამ ჩვენი საუბრები სავსე იყო სიმშვიდით. ვეხმარებოდი, მაგრამ მხოლოდ მაშინ, როცა მსურდა. ლენა მოძებნა ქალი, რომელიც დაეხმარებოდა სახლში — მე კი ვიპოვე უფრო მნიშვნელოვანი რამ: თავი.
დავიწყე კვლავ კითხვები, ბიბლიოთეკაში სიარული, მხატვრობის გაკვეთილებზე დასწრება. ვიპოვე ჩემი მეგობრები, სიცილი, სასიამოვნო გასეირნება. ჩემი ცხოვრება კვლავ ფერადი გახდა.
ერთი ღამე ლენამ დამირეკა.— დედა — თქვა — მადლობა. მეგონა, ვერ გავუძლებდი შენ გარეშე, მაგრამ ახლა ვხვდები, რომ ზოგჯერ სიყვარული ნიშნავს ადამიანს მისცე შანსი დადგეს ფეხზე.მომღიმარი ვუპასუხე.
— ყველაზე მნიშვნელოვანია, რომ კარგად ხართ — ვუთხარი.ტელეფონი ჩავდე და მივხვდი, რომ ჩემს შიგნით აღარ დარჩა არც სიძულვილი, არც მწუხარება. მხოლოდ სუფთა, ღრმა სიმშვიდე.
ახლა ჩემს შვილიშვილს ვსტუმრობ, როცა მსურს — არა როცა „უნდა“. ვთამაშობთ, ვკითხულობთ, ვიღვიძებთ სიცილით. ჩვენი მომენტები სავსეა ჭეშმარიტი სიხარულით.ვიპოვე, რომ სიყვარული არ არის მსხვერპლი. ეს თავისუფლებაა. ეს არა ვალდებულებაა — ეს არჩევანია.
და ზოგჯერ, ყველაზე ჩუმი ფრაზა — „არ მიირთვათ არაფერი ჩვენი მაცივრიდან“ — შეიძლება გახდეს ახალი, საოცარი ცხოვრების დასაწყისი.ბებია ყოფნა ბედნიერებაა.
მაგრამ შენი *მოყვანა* — ეს ცხოვრებაა.
