სანტიაგო ერერა ისეთი კაცი იყო, რომელსაც დისციპლინა და სიმკაცრე აყალიბებდა. ცხოვრებამ მას ძალიან ადრე ასწავლა, რომ სისუსტეს წარმატების გზაზე ადგილი არ ჰქონდა. მისი ბავშვობა სიღარიბის ჩრდილში გავიდა და როცა გაიზარდა, მხოლოდ ერთი მიზანი დაისახა:
აღარასდროს ყოფილიყო დაუცველი. წლების განმავლობაში შეპყრობილივით მუშაობდა, სანამ საბოლოოდ საკუთარი უძრავი ქონების იმპერია არ ააშენა.მისი ოფისი ქალაქის ყველაზე მაღალი ცათამბჯენის თავზე მდებარეობდა — ადგილი, სადაც მხოლოდ ძალიან ცოტა ადამიანს შეეძლო შესვლა.
უზარმაზარი ფანჯრებიდან მთელი ქალაქი ჩანდა, მაგიდა იდეალურად მოწესრიგებული იყო, ხოლო ტყავის სავარძელი თითქოს ტახტს ჰგავდა. სანტიაგოსთვის ეს ადგილი კონტროლის სიმბოლო იყო.და მას კონტროლი უყვარდა.
მაგრამ ერთ ნისლიან სამშაბათ დილას ყველაფერი შეიცვალა.როდესაც სანტიაგო თავის ოფისში შევიდა, მაშინვე იგრძნო, რომ რაღაც რიგზე არ იყო. ჰაერი განსხვავებული იყო. უფრო ჩუმი. უფრო უცნაური.შემდეგ დაინახა.
ვიღაც მის სავარძელში იჯდა.ქალი ღრმად ეძინა ელეგანტურ ტყავის სავარძელში.მისი მუქი ლურჯი დამლაგებლის ფორმა დაჭმუჭნილი იყო, კუთხეში კი ძველი იისფერი მოპი იდგა. ქალი ფეხშიშველი იყო, ფეხები მაგიდაზე დაედო, თავი უკან გადაეხარა.
მისი ხელები უხეში და დამსკდარი იყო — ისეთი ხელები, რომლებიც მძიმე შრომაზე ჰყვებოდა.სანტიაგოს წნევა მაშინვე აიწია.— დაუყოვნებლივ გაიღვიძე! — მკაცრად თქვა.ქალი მოულოდნელად გამოეღვიძა. რამდენიმე წამი დაბნეულად აცეცებდა თვალებს, შემდეგ კი მას შეხედა.
არ ატირდა.არ მოუთხოვია შველა.უბრალოდ დაღლილად ამოიოხრა.— დილა მშვიდობისა, ბატონო ერერა.სანტიაგო გაოგნდა.— რას აკეთებთ ჩემს ოფისში?ქალმა მშვიდად უპასუხა:— ძალიან დავიღალე.მისი სახელი მირანდა იყო.
მან თქვა, რომ მთელი ღამე მარტო ალაგებდა შენობას, რადგან მისი კოლეგა არ მოვიდა სამსახურში. ყველა სართული, ყველა ოფისი და ყველა საპირფარეშო მას უნდა დაელაგებინა.ის მარტო ზრდიდა ორ პატარა გოგონას.სანტიაგო უკვე მზად იყო გაეთავისუფლებინა. წესები წესები იყო.
მაგრამ როცა მირანდამ თავი ასწია და პირდაპირ თვალებში შეხედა, რაღაცამ გააჩერა.ეს მზერა იცოდა.ზუსტად ასეთი მზერა ჰქონდა მის დედასაც, რომელიც მთელი ცხოვრება სხვების სახლებს ალაგებდა, რათა მას სწავლა შესძლებოდა.სანტიაგომ ნელა ამოისუნთქა.
შემდეგ ტელეფონი აიღო.— ორი საუზმე მომიტანეთ.მირანდა ისე ჭამდა, თითქოს დღეებია არაფერი ენახა. ჩილაკილესი და ტკბილი ფუნთუშები რამდენიმე წუთში გაქრა თეფშიდან.მათ საუბარი დაიწყეს.და სანტიაგომ ისეთი რამ გაიგო, რამაც გააბრაზა.
ერთ-ერთმა ზედამხედველმა დამლაგებლების ხელფასის ნაწილი იპარავდა. ყველაზე ღარიბ მუშაკებს აიძულებდა ორმაგ ცვლაში ემუშავათ, ხოლო ფულს საკუთარ ჯიბეში იდებდა.იმ დღეს სანტიაგო ელვასავით დაეცა.ზედამხედველი მაშინვე გაათავისუფლა.
დამლაგებლებს ხელფასი გაუზარდა.მთლიანად გადააწყო განყოფილება.და ყველას გასაოცრად მირანდა დანიშნა ხელმძღვანელად.რადგან მასში დაინახა ის, რასაც სხვები ვერ ხედავდნენ: ინტელექტი, პატიოსნება და ძალა.შემდეგ კვირებში ოფისის ატმოსფერო შეიცვალა.
მირანდამ არა მხოლოდ შენობაში დაამყარა წესრიგი, არამედ სანტიაგოს ცხოვრებაშიც.მკაცრმა და ცივმა მილიარდერმა ერთ დღეს აღმოაჩინა, რომ იცინოდა.სვამდა ყავას.და დილებს ელოდა.მაგრამ ცხოვრება მალე გამოცდასაც მოუწყობდა.ერთ დილას მირანდა ოფისში წითელი თვალებით შევიდა.
— რა მოხდა? — ჰკითხა სანტიაგომ.მირანდამ აკანკალებული ხმით უპასუხა:— ჩემი მეპატრონე ქირას ორჯერ ზრდის. ორ კვირაში გამოგვაგდებს.სანტიაგოს მაშინვე უნდოდა დახმარება.ფული შესთავაზა.მაგრამ მირანდა უკან დაიხია.— ვერ მივიღებ.
ცრემლები ჩამოუგორდა ლოყებზე.— თუ მივიღებ, ყველა იფიქრებს, რომ ამიტომ მივიღე ეს სამსახური.მაშინ სანტიაგომ გაიგო, რომ მირანდასთვის ღირსება ყველაფერზე მნიშვნელოვანი იყო.— მაშინ ჩემგან იქირავე ბინა, — ბოლოს თქვა მან. — ჩვეულებრივ ფასად. უბრალოდ გარიგება.
მირანდა დიდხანს უყურებდა.— რატომ აკეთებ ამას?სანტიაგოს გული უფრო სწრაფად უცემდა.— იმიტომ, რომ მნიშვნელოვანი ხარ ჩემთვის.აღიარების შემდეგ სიჩუმე ჩამოვარდა.— ამას ნუ იტყვი, — ჩურჩულით თქვა მირანდამ. — რადგან მეც ასე ვგრძნობ.
მათი კოცნა იდეალური არ იყო.მაგრამ გულწრფელი იყო.ორი ადამიანის კოცნა, რომლებიც ძალიან დიდხანს მარტო იბრძოდნენ.რამდენიმე დღის შემდეგ სანტიაგო მირანდას ახალ ბინაში ეწვია. კოსტიუმით არ მისულა — ჯინსები ეცვა და ხელში სათამაშოებით სავსე ყუთი ეჭირა.
ორი პატარა გოგონა კარის უკანიდან იჭყიტებოდა.— შენ დედას უფროსი ხარ, — თქვა უფროსმა, სოფიამ.სანტიაგო დაიჩოქა.— მისი მეგობარიც… თუ თქვენ ნებას მომცემთ.იმ დღეს ქალაქის ყველაზე მკაცრი ბიზნესმენი მისაღების იატაკზე იწვა, სახეზე პრინცესების სტიკერები ჰქონდა მიწებებული და ზღაპარს უსმენდა.
მირანდა დივანიდან უყურებდა მათ.და ძალიან დიდი ხნის შემდეგ პირველად იგრძნო სიმშვიდე.რამდენიმე თვის შემდეგ, ვარსკვლავებით მოჭედილ საღამოს, მირანდამ თავი მის მხარზე დაადო.— ვინ იფიქრებდა, რომ დამლაგებელი ქალი ქალაქის ყველაზე ცივ კაცს შეცვლიდა?
სანტიაგოს გაეღიმა.— ალბათ უბრალოდ ვიღაც მჭირდებოდა, ვინც გამაღვიძებდა.რადგან ზოგჯერ ცხოვრების ყველაზე დიდი საჩუქრები შეცდომას ჰგავს.ოფისის სავარძელში ჩაძინება ერთ დილას…ხანდახან მთელ ცხოვრებას ცვლის.
