«სამი პაციენტი!» — დაუძახა სამაშველო თანამშრომელმა, ხმამ დაცარიელებულ საგანგებო განყოფილებაში გაისმა.«შესაძლებელია მოწამვლა».«ორი მოზრდილი… ერთი ბავშვი».ჩემს კალმარს კარადიდან დავუყარე და გული წამში შემეკრა.
პირველ ცხვირზე წევს ჩემი ქმარი, ევანი, ნეონის სინათლეზე ფერი დაკარგული, პირი მეწამული, რაც სასწრაფო მდგომარეობას ადასტურებს.მეორეზე ჩემს დაზე, ნორაზე, რომელიც ოფლით გაწებილი თმებით უკვე გადასხმაზე იყო მიბმული.
და მესამე… ისე პატარა, ისეთი მკრთალი, თითქოს რეალური არც იყოს: ჩემი შვიდი წლის ბიჭი, ლეო, უძრავად ჟანგბადის ნიღბის ქვეშ, სუნთქვის ყოველი შეხამება ბურუსს ქმნის.ყველაფერი, რაც ხელში მქონდა, დავაგდე და გავიქეცი.
«ლეო!» — ჩემი ხმა გაბზარული იყო, მოძრაობა ექსტრემალური ინსტინქტის მკაცრი დიქტატით, თითქოს მისი შეხება საკმარისია რომ მას დავაბრუნო.ჩემი წინამხარი მოხვდა მტკიცე, შეუვალ ხელში.დოქტორი მარკუს ჰეილი. ჩემი კოლეგა. ჩემი სამაგრი ქაოსში.
მისი სახე არ ტიროდა პანიკით, მაგრამ რაღაც მძიმე ბეჭედს ემჩნეოდა — contained weight, ცივი მოთოკვა.«სასურველი არაა, რომ ახლა მათ შეხვიდეთ», — თქვა მან ნაზად.მე მივიხედე, დაუჯერებლად.«მარკუს… ეს ჩემი ოჯახია!» — ამოვიჩურჩულე.
«დაბრუნდით უკან».მისი ხელის მჭიდროდ დაჭერა არ ნელდებოდა.«ჯერ არა», — გაიმეორა მან ჩუმად.«გთხოვთ…»დავძაბე და ჩავიჩურჩულე: «რატომ?»მან თავი გაშორა, თითქოს ჩემი თვალების დათვალიერება უჭირდა.«პოლიცია ყველაფერს განმარტავს, როცა მოვა».
პოლიცია… სიტყვამ ყინულივით დაარტყა.ვცადე გავთავისუფლდე, მაგრამ მარკუსმა დადგა ჩემი და ლეოს ლეიბს შორის.მის უკან მედდა სასტიკი პედანტურობით მოძრაობდნენ ექთნები: ჭრები, შემოწმებები, სისხლის აღება… ყველაფერი, რაც ჩვეულებრივ მყავდა დამშვიდება,
ახლა პარალიზებდა და მახსენებდა, რამდენად უძლური ვიყავი.ერთმა სამაშველო თანამშრომელმა მარკუს გადასცა პაციენტების ნივთები — საფულეები, გასაღებები, ტელეფონები — ყველაფერი, რაც მათ ამ საღამოს ახლდა.
მარკუსმა მოკლედ დახედა, ცოტა შეშფოთდა, შემდეგ მზერა აარიდა.«რა ხდება?» — ჩავიჩურჩულე, ხმა შეშლილი.მან არ უპასუხა.მაშინ დავამჩნიე ჩემი ქმრის ხელები… ქაღალდში გახვეული, თითქოს მათაც მტკიცებულებად განიხილავდნენ. იგივე ნორასთვის.
შიგნით მუცელი მოიბრუნა.«რა მოუვიდათ?» — ჩავიჩურჩულე, ხმა ნაზი.მარკუსმა საბოლოოდ შემომხედა და მისი თვალებიდან წავიკითხე ის, რაც მეც მომცრა: სიბრალული.«მაპატიეთ», — ამოილუღლუღა.
ჩრდილქვეშ, ექთნის ჩურჩული ჩემს სისხლს გააცივა:«დოქტორო… ბავშვსაც იგივე ნივთიერება აქვს სისხლში».თითქოს ყველაფერი შემთხვევით არაა. როგორც ყველაფერი გაწონასწორებული იყო.საშუალო ავტომატური კარი ისევ გაიღო.
ორი პოლიციელი შემოვიდა, პირველი ჩამომართვა სახელი:«ქალბატონო გრანტ?»«უნდა ვისაუბროთ თქვენს ქმარზე».გავწყდი, პირი გამომშრალი, ენა ადვილად არ მოძრაობდა.«დიახ…» — ძლივს ამოვთქვი.
«ეს ჩემი ქმარია… ჩემი და… ჩემი შვილი…»დეტექტივი ლენა პარკი თავიდან არ შეხედა ლეიბებს. მან შემომხედა, თითქოს იცოდეს, როგორ ძირს უტრიალებს ცხოვრება ერთ წამში.
«გადამოწმება კვლავ მიმდინარეობს, მაგრამ მივიღეთ გამოძახება თქვენს სახლში».
«მეზობელმა ყვირილი და გაზის სუნი გამოაცხადა».გაზი… თვალები გაოცებით ციმციმებდა.«ჩვენს სახლში გაზი არაა», — ჩავიჩურჩულე, კლინიკური აზროვნებით.პარკმა ნელა თავი დაუქნია:«ეს სუსპექტურია. სამზარეულოში ბოთლი იპოვეს, შიგნით გადამუშავებული სასმელით».
მონტაჟი, ჩემი ტვინი სიჩქარით მუშაობდა.«გადამუშავებული… როგორ?»«საჭიროა ტოქსიკოლოგიური ანალიზი. სამაშველოებს ეჭვი აქვთ, რომ სედატივი ალკოჰოლთან იყო შერეული».გული წამში დამეწვა.
«ჩემი და 911-ს დაურეკა, სანამ დაუკარგავებდა ცნობიერებას».პარკმა თავი დაუქნია.«მან თქვა ერთი ფრაზა… ‘მან გააკეთა.’ შემდეგ ხაზმა შეწყვიტა».მან… ევანი. ჩემი მზერა შეკუმშა.მარკუსის ტელეფონმა დაირეკა. მან შეხედა, შემდეგ სული მოისუნთქა.
«ლეო სტაბილიზირებულია», — თქვა მან. «გულისცემა შედის».საშინელი გული ამომიტრიალდა.პარკმა ნაზი ხელი დამადო მკლავზე:«ჩვენ დაგვჭირდება ჩვენება. მაგრამ ჯერ, გაქვთ უსაფრთხო ადგილი?»თავი გავაქნიე, სახლში ფიქრი შეუძლებელი იყო.
«არა. არ არის უსაფრთხო».«ჩვენ მოგართმევთ დაცულ საცხოვრებელს და სასწრაფო დაცვის ორდერს», — თქვა პარკმა.ხილულით, ლეო ცოტათი გადატრიალდა, მოძებნა დედა ძილშიც.
მოვიდე ხელი მინა-ბოძზე, ცრემლები ტიროდნენ, სუნთქვა გამიჭირდა.
