გაყინულ, თუმცა მოულოდნელად სუსხიან მადლიერების დღის დილას, მწუხარებით აღსავსე ქვრივმა კაცმა, რომელსაც მთელი ცხოვრება სიყვარულის დამხობითი სევდა წარემატა, ერთ ქალს თავისი ჯეკეტი გაუწოდა — ქალს, რომელიც თითქოს გაქრობის პირას იყო.
მისი პატარა, დაბალი მკლავები თითქმის ჰაერში რჩებოდა, როდესაც კაცის თბილი, ხორბლისფერი ჯეკეტი მის მხრებს შეაფარა, თითქოს მისთვის სამყაროს სითბო გადაეცა. ორი წლის შემდეგ კი, იმ ქალმა, რომელიც ახლა უფრო ძლიერად და დამოუკიდებლად გამოიყურებოდა,
შავი, მოხატული ზურგჩანთით მიადგა კაცის კარს — და მოიტანა ამბავი, რომელმაც მამაკაცის სული მთლიანად შეცვალა. ეს იყო ფრთხილი, მაგრამ ძლევამოსილი ამბავი მეორე შანსების, მოულოდნელი წყალობისა და ადამიანის კეთილგანწყობის განუსაზღვრელი ძალის შესახებ.
მადლიერების დღე ჩემთვის დიდი ხნის წინ შეწყდა არსებობას. არა იმ დღიდან, როცა 49 წლის ასაკში ჩემი ცოლი, მარინა, კიბოს მტაცებელმა ჩრდილმა წამართვა. ნელი, მოღრუბლული კიბო — ის საშინელი არსება, რომელიც ყველაფერს თანმიმდევრულად ხვდება და ადამიანის ხმით მოთხრობას ხევს,
სანამ თავისი სასტიკი საქმე არ დაამთავრებს. მისი არსებობა ბოლო სამ თვეში თითქმის წარმოსახვისგანაც კი გათავისუფლებული ჩრდილი გახდა — ჩურჩული, რომელიც მხოლოდ ჩემს გულში ირეკლებოდა. მე თითქმის ყოველდღე ვიწექი საავადმყოფოს სავარძელში მის საწოლთან,
და ზოგჯერ ღამეები ისე ჩუმად გადიოდა, რომ ვეღარ ვგრძნობდი სუნთქვის თავისუფლებას შიშის გარეშე. მისი გარდაცვალების შემდეგ, მთელი ჩემი სამყარო ერთ პატარა არსებაზე შემოიკვეცა — ჩვენს ერთადერთ ქალიშვილზე, ლენაზე.
ლენა იყო ჩემი ერთადერთი საყრდენი. მისი ღიმილი, მისი თვალები, მისი ნაბიჯები — ისინი იყო ერთადერთი მბზინავი წერტილი ჩემს მარტოხელა, მახინჯ სამყაროში. დღესასწაულები? დაბადების დღეები? უმნიშვნელო. უმეტესად, ჩემი ფიქრები მასზე იყო,
ჩუმად და შიშით — ვნერვიულობდი, რომ მის ცხოვრებაში არ დავტოვე ისეთი მძიმე, უხილავი ტვირთი, რომელიც მე თვითონ ვერავისთან გავაზიარე. როდესაც მან შოტლანდიაში სამუშაოდ წასვლა გადაწყვიტა, გულწრფელად ვუთხარი, რომ ვამაყობდი მისით — და გულში ამის სითბო ვგრძნობდი.
თუმცა, როგორც კი კარი დაიხურა, სიჩუმე ნელ-ნელა შემოიჭრა ჩემს სახლში, როგორც წყალი გატეხილი ნავიდან. იგი ფარავდა ყველა კედელს, ყველა ოთახს, ყველა გონებას. მუსიკა აღარ ჟღერდა მუსიკად. საჭმლის მიღება მხოლოდ მექანიკურ მოქმედებად იქცა.
კედლები თითქოს უფრო შორს იწევდნენ, ჭერი — უფრო მაღლა, იატაკი — უფრო ვიწრო.ამ particular მადლიერების დღეს მე უკვე 51 წლის ვიყავი, ლენა შორს, და ვიდეოზარი მხოლოდ უსიცოცხლო, ცივ სხივად მიმაჩნდა. დღე ჩემს წინ ჩამდგარი იყო, როგორც უსასრულო, ბნელი კორიდორი ჩაკეტილი კარებით.
თუმცა, გარეთ ელოდა მომენტი, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა — იქ, სადაც ამას ყველაზე ნაკლებად ველოდი.სახლში რაღაც უცნაური იყო. არა ჩვეულებრივი სიჩუმე, რომელსაც უკვე შევეჩვიე. თითქოს სახლი თავად აჩერებდა სუნთქვას. სამზარეულოს სამუშაო ზედაპირები ბრწყინავდა,
ჭურჭელი არ იყო, ქილრის შრიალი კი მკვეთრი, თითქმის ირონიული ჟღერდა. მე ვიდექი რეცხვის მაგიდასთან, ყავის ჭიქით ხელში — ჭიქა, რომელსაც სინამდვილეში არ მინდოდა, მაგრამ ვაიძულე თავი. მარინას ხმა მესმოდა თავში, თითქოს ჰაერში ჩამოკიდებული ბგერების მსგავსად:
„როცა აღარ ვიქნები, იური, დაიცავი რუტინა. უბრალოდ ადგომისთვის. რუტინა გეხმარება. დამიჯერე.“ მე შევჯერდი მას. სრულიად.დავდე ჭიქა, გავხსენი კარი, ჩავიცვი ჩემი ჯეკეტი — ლენას საჩუქარი მრავალი წლის წინ, მსხვილი, თბილი, სიყვარულის სიმბოლო ყველაზე მძიმე დღეებისთვისაც კი.
გავედი გარეთ, ცივი ქარი სახეზე მომხვდა, როგორც დამპყრობელი, მაგრამ zugleich გასაწმენდი სუფთა ჰაერი. გავიარეთ ქუჩები, ვიყიდე ცხელი ქათამი, ახალშებრაწული პური, კრენბერის სოუსი, ხორცეულის კეიქი — ალბათ მხოლოდ ერთი ნაჭერი შევჭამდი,
დანარჩენი კი მხოლოდ სიმბოლოდ, რომ ცხოვრება მაინც გრძელდება, რომ რუტინა ტკივილს აძლიერებს და თან ამსუბუქებს.ასე, იმ მარტოხელა, ყინულოვან დილას, კაცმა, რომელიც დაკარგვების და სევდის ტვირთით მძიმე იყო, ერთხელ კიდევ იგრძნო სითბო.
არა მხოლოდ ქურთუკისგან, ან ცხელი სადილისგან, არამედ იმ პატარა, შავ-ზურგჩანთიან ქალში, რომელმაც მოულოდნელად შეაღწია მის სამყაროში, შეცვალა მას მისი მარტოობის განწყობა და დაუბრუნა იმ სამყაროს, რომელიც მან თითქმის მთლიანად დაკარგა.
