— ანდრიუ, ჩაიტანე ყველაფერი! — თქვა ხმადაბლა, მაგრამ თითოეულ სიტყვაში ლითონის მკაცრობა იგრძნობოდა. — სანამ მე თვითონ არ გადავწყვეტ, გავასუფთავო სახლი შენი ნივთებისგან.
ანდრიუ სავარძელზე იყო დაჯგუფებული, თითქოს შეცბუნებული მოსწავლე. დაიღალა: გაღებილი პერანგი, ჭუჭყიანი თმა, თვალქვეშ ღრმა ბეჭები. ის დაიჭირა ტუჩი, შეისვა ცხვირის ხიდი, მაგრამ არ დაიძრა.
— ვიკა, რატომ უნდა გქონდეს ყოველთვის ეს ამბავი? — მღელვარებით თქვა მან. — ჩვენ ზრდასრულები ვართ. მოდი, მშვიდად ვილაპარაკოთ…— მშვიდად? — გაიცინა ხმადაბლა. — მაშინ, როდესაც შენი დედა დღეს დილით ისევ დამიძახა „უცხო“,
მხოლოდ იმიტომ, რომ… მოუსმინე… მე არ გავჩენილვარ მის ქუჩაზე? ან იმიტომ, რომ მესამედ „მისია“ მქონდა ბუღალტერთან სვეტასთან ერთად? ვისაც „ალგ…“ — რა თქმა უნდა.ანდრიუ წამოდგა, ერთი ნაბიჯი გადადგა მისკენ. — შენ ისევ ამყარებ ტყუილს. რამდენ ხანს გავაგრძელებთ მიზეზების ძებნას კამათისთვის?
— ანდრიუ, — მან თითი მიადო მის მკერდზე, — მე მინდა, არაფერი მომიწიოს ძებნა. მაგრამ როდესაც შენი დედა ნოტარიუსთან ჩემი სახელით ყალბ დოკუმენტებს წარადგენს, მეც იწყება ეჭვი.
ანდრიუ გაშეშდა და უსმენდა.— შენ… შენ მელაპარაკები სიგიჟეს? — ამოიოხრა მან. — რა დოკუმენტები?— ის, რითაც თქვენ ორმა სცადეთ ჩემი ბინის თამაში. ჩემი ბინა. რომელსაც უკვე ქორწინებამდე ვიყიდე. ნოტარიუსთან შევამოწმე. ხელმოწერა ყალბია. კარგი საქმე, ანდრიუ. ხარისხიანი.
ანდრიუ მოულოდნელად უკან დაბრუნდა, თითქოს სახე დაეფარებინა.— კარგი, — თქვა მან უკან არ მიხედვის გარეშე. — ხვალ მოვალ ჩემი ნივთებისთვის. და გაბედე არ დაბლოკო ჩემი ბარათი — შენი კარადის ნახევარი მე გადავიხადე ამით.
— გვიანია, — გაიღიმა ვიკტორიამ. — ბარათი უკვე დაბლოკილია დავალიანების გამო. შენი „ნაწილები“ წაიღე აღსრულებლებთან.მან ზარადური კარი ჩაკრა. ვიკტორია ღრმად ჩაისუნთქა. ჰაერი ყინულისნაირი იყო.
ერთადერთობის დუმილი გაჭიმული იყო. მომენტალურად, ის დაეშვა, სახე ხელებში ჩაეფარა და უბრალოდ… გაქრებოდა. მაგრამ ამასაც ვერ გაბედავდა.ტელეფონი აციმციმდა.„ლარისა ივანოვნა.“
იდეალური. ზუსტად ის ხმა, რაც უნდოდა, რომ სრულად გამხდარიყო.ვიკტორია არ უნდოდა პასუხი გაეცა. მაგრამ ზარი განმეორდა. მეოთხედზე, ბოლოს მაინც უპასუხა.— სასიამოვნოა, ვიკტორია, — დაიწყო სიდედრმა სასიამოვნო ხმით, თითქოს ჩაი სთავაზობდა,
— დაკმაყოფილებული ხარ? ქმარი გარე ყინულში აღმოჩნდა? ბინა შენ დაისაკუთრე? ხედავ, როგორ გამოიყურები გარედან?— ლარისა ივანოვნა, არ მსურს შენი სიტყვების მოსმენა. ანდრიუ თავად გადაწყვიტა. მისი ნივთები მისი პასუხისმგებლობაა.
— ოჰ, მართლა? — ხმა ჟრუანტელი დაერტყა. — ხედავ, სასამართლო არ ითვალისწინებს შენს პატარა მეგობრული საუბრებს. იქ ზრდასრულები მუშაობენ. ჩემი შვილი შესანიშნავ კავშირებს ფლობს! და ადვოკატიც არაა შენი პატარა რაიონული ოფისიდან.
— მისცე სცადოს, — თქვა ვიკტორიამ ირონიულად. — მეც ვიპოვი ხალხს, ვინც ყალბობის საქმეში კვალიფიციურია.— ინანებ. არ იცი ვისთან გაქვს საქმე…მაგრამ მან უკვე გათიშა ზარი. პირველად რამდენიმე თვის განმავლობაში, მან სრულად გამორთო ტელეფონი.
ხელები დაუკანკალდა. მაგრამ არ ეშინოდა. რისხვა ჰქონდა. იმდენად, რომ ყველაფერს შიგნიდან უზადო ცხელი აგიზგიზებდა.მან აიღო ტელეფონი და კონტაქტებში გადაფურცლა.იური პეტროვიჩი.
ადვოკატი, რომელმაც ერთხელ უკვე გამოიყვანა სამსახურის პრობლემიდან. მაშინ მასთან გვერდზე იჯდა, უხეხავად ხრაშუნებდა მშრალ პურს და თქვა: „ყველაზე მნიშვნელოვანი ის არის, რომ არ მისცე თავს დაჩაგრება.“
ახლა კვლავ საჭირო იყო.— გამარჯობა, იური პეტროვიჩ? ვიკტორია ვარ. დიახ… ახალი საქმე. უნდა შეხვედრილიყავით დაუყოვნებლად.ყავა სასამართლოს გვერდით კაფეში გაცივდა, მწარე იყო, როგორც მისი ქორწინების ბოლო თვეები. იური პეტროვიჩმა დოკუმენტები მორგო, მანჟეტის გასწორებით — ნერვული ჩვევა.
— ვიკა, — დაიწყო მან, — გულწრფელად: რთული საქმეა. ისინი ყველაფერზე იბრძოლებენ. მაგრამ შანსი გაქვს.— შანსებისთვის არ მოვედი, — მიუგო მან. — დავიღალე სხვისი კომფორტული სათამაშო ყოფნით. თუ ომს უნდა, იყოს ომი.
ტელეფონი ისევ ზარავდა. ანდრიუ.ვიკტორია დახუჭა თვალები, ღრმად ჩაისუნთქა და მაინც უპასუხა.— ვიკტორია სერგევნა, — დაიწყო ოფიციალურად, — სცადოთ მშვიდობიანად გადაწყდეს. ბინის ნახევარი, და ყველაფერი მოგვარდება.
— ანდრიუ, — მშვიდად უთხრა მან, — შენი დედა დოკუმენტებს გაყალბებდა, შენ იმალებდი სხვაგან „მისიის“ საბაბით. და ახლა… ნახევარს გინდა? სერიოზულად?ანდრიუ მდუმარედ იყო. დიდხანს. შემდეგ ჩურჩულით:
— შეიცვალე.— მე ჩემი თავი გავხდი, ანდრიუ. არა ის, ვინც შენთვის მოსახერხებელი ვიყავი.მან გათიშა საუბარი.სასამართლო, მტკიცებულებები, დაძაბულობა… ბოლოს გადაწყვეტილება ვიკტორიის სასარგებლოდ დაეშვა. ბინა მისი იყო. ჰაერი სხვაგვარად შეიგრძნო. თავისუფალი იყო.
ვიკტორია პირველად რამდენიმე თვის განმავლობაში გაიღიმა, როდესაც ძველი მეგობარი დაერეკა: „ყავა? უბრალოდ საუბარი, მხარდაჭერა.“მან დაუქნია თავი. დიახ. ახალი თავი დაიწყო.შეჯამება.
