წვიმა ისე ურტყამდა ფანჯარას, თითქოს გარედან ვიღაც მუშტით აკაკუნებდა. სამზარეულოში მძიმე, ჩახშობილი დაძაბულობა იდგა — ისეთი სქელი, რომ თითქოს ჰაერის „დაჭრაც“ შეიძლებოდა.
— მოაწერე ხელი! ბანკი სამუდამოდ არ დაელოდება! ვერ ხვდები? ქუჩაში დავრჩებით!
ანდრეის ყვირილი პანელის კედლებში ექოდ იფანტებოდა. ზემოთ მეზობელმაც კი შეწყვიტა ჩვეული ბუყბუყი. სამზარეულოს მაგიდაზე გაყიდვის ხელშეკრულება იდო — ჩემი ბინის შესახებ. გვერდით კალამი, თითქოს ყველაფერი უკვე გადაწყვეტილი იყო.
ანდრეის უკან უცხო კაცი იდგა, ნაცრისფერ ქურთუკში. მკაცრად. უხერხულად.
მყიდველი.
ჩემმა ქმარმა უბრალოდ მოიყვანა იგი აქ. ტელეფონის გარეშე. გაფრთხილების გარეშე. თითქოს ძველი კარადა უნდა გაეყიდა და არა ჩემი სახლი.
ნელა მივედი ნიჟარასთან და ჩაი დავისხი. ხელი არ მიკანკალებდა. სამი თვე გონებაში ვემზადებოდი ამ საღამოსთვის.
— ანდრუსკა — ჩუმად ვუთხარი. — დაჯექი.
— რა დაჯექი?! წერე ხელი! იგორ სერგეევიჩს საქმე აქვს!
უცხო კაცს შევხედე.
— იგორ სერგეევიჩ, დაჯექით. ყავა გნებავთ? ათ წუთში ყველაფერს ავხსნი.
კაცმა დაბნეულად შეხედა ანდრეის. ანდრეიმ კი — მე.
იმ წამს პირველად დავინახე მის თვალებში შიში.
ძალიან გვიან.
თერთმეტი თვის წინ ჯერ კიდევ მეგონა, რომ ბედნიერ ქორწინებაში ვცხოვრობდი.
ბინა ბებიისგან მქონდა მემკვიდრეობით მიღებული, დიდი ხნით ადრე, სანამ ანდრეი ჩემს ცხოვრებაში შემოვიდოდა. ეს არ იყო მდიდრული ბინა — ჩვეულებრივი ორსაძინებლიანი პანელი — მაგრამ ჩემი იყო. პირველი ნამდვილი უსაფრთხოება ჩემს ცხოვრებაში.
როცა დავქორწინდით, დედამ გვერდით გამიხმო.
— ლენა — სერიოზულად მითხრა — ეს ბინა არასდროს გადაიფორმო საერთო სახელზე. და არ დაუშვა, რომ საერთო ფულით გაარემონტოს. ქალს ყოველთვის უნდა ჰქონდეს კარი, რომელსაც ნებისმიერ დროს ჩაკეტავს.
მაშინ მეწყინა.
ანდრეი მაშინ იდეალური ქმარი იყო. ელეგანტური კოსტიუმები, ძვირიანი სუნამო, პარასკეობით ყვავილები. ჩემს ქალიშვილს, სონიას, ისე ეხუტებოდა, თითქოს მისი შვილი ყოფილიყო.
რვა წელი მეგონა, რომ გამიმართლა.
შემდეგ სამსახური მიატოვა.
— საკუთარ ბიზნესს ვიწყებ — თქვა გაბრწყინებული თვალებით.
„ბიზნესი“ კრიპტოს რაღაც სიგიჟე აღმოჩნდა. თავიდან ფული იყო. მერე გაქრა. შემდეგ მოვიდა ვალები, ღამის ზარები, უძილო ღამეები.
და ტყუილები.
— რამდენი ვალი გაქვს? — ერთხელ ვკითხე.
— შენს საქმეს არ ეხება.
— შენი ცოლი ვარ.
— მაშინ ისე მოიქეცი და ნუ ჩაერევი.
იმ დღეს პირველად შემეშინდა მისი.
მარტში ხელი ასწია ჩემკენ.
არ დამარტყა.
მაგრამ უკვე ვიცოდი: ის კაცი, რომელიც მიყვარდა, აღარ არსებობდა.
აპრილში პირველად წარმოთქვა სიტყვა, რომელმაც მუცელი შემიკრა.
ბინა.
— გავყიდოთ — თქვა მშვიდად. — ვალებს გადავიხდი და მერე უფრო დიდს ვიყიდით კრედიტით.
— ჩემი ბინა?
— ჩვენი.
— ანდრეი, ეს მემკვიდრეობაა. ქორწილამდე მივიღე.
მისი თვალები შეიცვალა.
გაცივდა.
— სერიოზულად აპირებ ქმარსა და ცოლს შორის დათვლას?
— დიახ — ვუპასუხე.
იმ საღამოს ნასვამი მოვიდა.
— უმადური ნაგავი ხარ, ლენა! რვა წელი გარჩენდი!
სონიასთან ერთად ოთახში ჩავიკეტე. ჩემი შვილი მაშინ ცამეტი წლის იყო. ჩამეხუტა.
— დედა… წავიდეთ აქედან.
მეორე დღეს ადვოკატთან წავედი.
ვერა მიხაილოვნა ისეთი ქალი იყო, რომლის მზერაც ადამიანს სიმართლეს ათქმევინებდა.
მომისმინა და სათვალე მოიხსნა.
— მომისმინეთ, ლენა. ბინა თქვენი პირადი საკუთრებაა. თქვენს ქმარს არანაირი უფლება არ აქვს. საერთოდ.
— და მისი ვალები?
— მისი ვალებია. არა თქვენი.
პირველად თვეების შემდეგ თავისუფლად ამოვისუნთქე.
— რა ვქნა?
— სამი რამ. პირველი: განქორწინება. ჩუმად. მეორე: ნოტარიუსთან განცხადება, რომ გაყიდვას არ ეთანხმებით. მესამე: როცა დრო მოვა — საკეტი შეცვალეთ.
— და თუ მყიდველი მოიყვანს?
ადვოკატმა ოდნავ ჩაიღიმა.
— მაშინ თქვენ გაიმარჯვებთ.
ივნისში გავიყარეთ.
ანდრეიმ ვერც კი შენიშნა.
ვუთხარი, რომ რაღაც საბუთი მჭირდებოდა სამსახურისთვის. ხელი ჩაიქნია.
— რასაც გინდა, მოაწერე.
მოვაწერე.
განქორწინების საბუთი სამკაულების ყუთში დავმალე.
და დაველოდე.
ვიცოდი, რომ ადრე თუ გვიან კუთხეში მიიმწყვდევდა საკუთარ თავს.
სექტემბერში მყიდველით გამოჩნდა.
ყავის აპარატი ჩუმად შიშინებდა.
— იგორ სერგეევიჩ — მშვიდად ვკითხე — რა საბუთები გაჩვენათ ანდრეიმ?
— საკუთრების ამონაწერი… დოკუმენტები…
— რომელი თარიღით?
— აგვისტოსი.
თავი დავუქნიე და საქაღალდე გავხსენი.
ნელა წინ გავუწიე ორი ფურცელი.
ახალი საკუთრების ამონაწერი.
და განქორწინების მოწმობა.
კაცმა ჯერ გადაავლო თვალი. მერე თავიდან წაიკითხა.
ოთახში ისეთი სიჩუმე ჩამოვარდა, რომ წვიმის ხმა ისმოდა.
ანდრეი გაფითრდა.
— ეს… ეს რა არის?!
შევხედე.
— ეს იმის მტკიცებულებაა, ანდრუსკა, რომ სამი თვეა შენი ცოლი აღარ ვარ.
თითქოს მუცელში დაარტყეს.
— გაგიჟდი…
— არა. უბრალოდ გავიღვიძე.
იგორ სერგეევიჩმა ნელა ასწია თავი.
— გუშინ თქვენ მოგეცით წინასწარ რვაასი ათასი რუბლი — მშვიდად უთხრა ანდრეის.
მის ხმაში ყვირილი არ იყო.
ეს კიდევ უფრო უარესი იყო.
— ხვალ შუადღემდე უკან მინდა.
შემდეგ ქურთუკი ჩაიცვა და წავიდა.
ანდრეი სკამზე ჩამოიშალა.
ერთდროულად სავალალო და საშიში ჩანდა.
— ლენა… მომკლავენ…
— ვინ?
დიდხანს გაჩუმდა.
მერე სიმართლე თქვა.
ვალები ბანკიდან არ ჰქონდა აღებული.
„ადამიანებისგან“.
ჩემს ბინაზე დაყრდნობით.
რადგან დარწმუნებული იყო, რომ საკმარისად თუ იყვირებდა, ხელს მოვაწერდი.
შევხედე და აღარაფერი ვიგრძენი.
არც ბრაზი.
არც სიყვარული.
მხოლოდ სიცარიელე.
— იცი რა არის ყველაზე ცუდი? — ჩუმად ვკითხე. — გაზაფხულზე შეიძლება დაგხმარებოდი. მაგრამ შენ დახმარება არ გითხოვია. შენ წართმევა გინდოდა.
ყავა დავუსხი.
— ჩაალაგე. ერთი საათი გაქვს. დილით საკეტს შევცვლი.
იმ ღამეს ორი ჩანთით წავიდა.
ერთი კვირის შემდეგ ორი უცხო კაცი მოვიდა კართან. არ გავაღე.
— სამი თვეა განქორწინებული ვარ იმ ადამიანთან — კარის მიღმა ვუთხარი. — ბინა ჩემია. მის ვალებთან არანაირი კავშირი არ მაქვს. თუ შემაწუხებთ, პოლიციას გამოვიძახებ.
სიჩუმე.
მერე ერთმა თქვა:
— გვესმის, ქალბატონო. ბოდიში.
და წავიდნენ.
ანდრეი აღარ მინახავს.
იმ საღამოს, როცა საკეტები შეცვალეს, სონია სამზარეულოში გამოვიდა. გვერდით მომიჯდა და მხარზე თავი დამადო.
— დედა… შენით ვამაყობ.
თმაზე ხელი გადავუსვი.
— არა მე. ბებიით. და ბებიით. ისინი გვიხსნიდნენ წლების წინ… უბრალოდ მაშინ არ ვიცოდი.
გარეთ შემოდგომის წვიმა მშვიდად მოდიოდა.
შიგნით კი პირველად რვა წლის შემდეგ ნამდვილი სიმშვიდე იყო.
ჩემს ბინაში.
ჩემს სახლში.
