— „ხელი მოაწერე! ბანკი გველოდება! ვერ ხვდები? ქუჩაში აღმოვჩნდებით!“
ანდრეი ისე ყვიროდა, რომ ზემოთ მეზობელი თითქოს ადგილზე გაჩერდა. სამზარეულოს მაგიდაზე იდო ჩემი ბინის ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება. გვერდით — კალამი. მის უკან კი იდგა უცხო კაცი ნაცრისფერ ქურთუკში. მყიდველი. ანდრეიმ ის პირდაპირ სახლში მოიყვანა. ზარის გარეშე. გაფრთხილების გარეშე. თითქოს ეს ყველაზე ჩვეულებრივი რამ იყო.
მე მშვიდად დავისხი ჩაი. ხელები არ მიკანკალებდა. ამ მომენტს უკვე სამი თვე ვიმეორებდი თავში, ისევ და ისევ.
— ანდრეი — ჩუმად ვუთხარი. — დაჯექი.
— დაჯექი?! ხელი მოაწერე, ლენა! იგორ სერგეევიჩს დრო არ აქვს!
ნაცრისფერ ქურთუკში ჩაცმულ კაცს შევხედე.
— იგორ სერგეევიჩ, გთხოვთ დაჯექით. ათი წუთიც არ დასჭირდება. ჩაი ხომ არ გინდათ?
მყიდველი დაიბნა. ანდრეის შეხედა. ანდრეიმ — მე. ჰაერში რაღაც შეიცვალა. პირველად, მე ისე არ ვრეაგირებდი, როგორც ის ელოდა.
და მაშინ ყველაფერი უკან დაბრუნდა ჩემს მეხსიერებაში.
ბინა ბებიასგან მქონდა მემკვიდრეობით მიღებული. ჯერ კიდევ მანამდე, სანამ ანდრეი საერთოდ გამოჩნდებოდა ჩემს ცხოვრებაში. ორი ოთახი ჩვეულებრივ უბანში. არაფრით გამორჩეული, მაგრამ ჩემი. მთლიანად ჩემი. ჩემს სახელზე რეგისტრირებული ქორწინებამდე დიდი ხნით ადრე.
დედამ ერთხელ მითხრა:
— ლენა, ეს ბინა არასოდეს გააერთიანო ქონებაში. არ გადააფორმო. ცხოვრება არაპროგნოზირებადია.
მე მაშინ გამეცინა. ანდრეი იდეალური მეჩვენებოდა. ყურადღებიანი, სტაბილური, საიმედო. ჩემს ქალიშვილს, სონიას, პირველი ქორწინებიდან ისე ექცეოდა, როგორც საკუთარ შვილს. რვა წელი მჯეროდა, რომ ეს საკმარისი იყო.
შემდეგ დაიწყო მისი „ბიზნესი“.
კრიპტო, ასე ეძახდა. თავიდან ფული მოდიოდა. მერე გაქრა. შემდეგ დაიწყო ვალები: მეგობრები, ნათესავები, უცნობი „პარტნიორები“. შემდეგ ბანკის სესხები. ერთი, მეორე, მესამე.
მე მხოლოდ ფრაგმენტებად ვიგებდი სიმართლეს.
— ლენა, ნუ ნერვიულობ. მოვაგვარებ.
— რამდენი გაქვს ვალი?
— შენი საქმე არ არის.
— შენი ცოლი ვარ.
— მაშინ ჩაერიე არა.
მარტში პირველად აღმართა ხელი ჩემკენ. არ დამარტყა, მაგრამ იმ მოძრაობამ ყველაფერი შეცვალა. მაშინ მივხვდი — რაღაც უკვე გატეხილი იყო მასში.
აპრილში პირდაპირ თქვა:
— გავყიდოთ შენი ბინა. ყველაფერს გადავიხდი და თავიდან დავიწყებთ.
— ჩემი?
— ჩვენი!
— ეს ჩემი საკუთრებაა.
წავიდა. მერე ნასვამი დაბრუნდა.
— რვა წელი გარჩენდი!
იმ საღამოს სონია მითხრა:
— დედა, წავიდეთ.
მაგრამ არ წავედი. ჯერ არა.
მეორე დღეს იურისტთან მივედი.
ვერა მიხაილოვნამ მშვიდად მომისმინა.
— ბინა მემკვიდრეობით გაქვთ მიღებული ქორწინებამდე. ეს თქვენი პირადი საკუთრებაა. ქმარს მასზე არანაირი უფლება არ აქვს. თქვენი ხელმოწერის გარეშე ვერ გაყიდის.
— და მისი ვალები?
— მისი ვალებია. თქვენი ქონება დაცულია.
— თუ მაინც სცდის?
— მაშინ თქვენ უნდა დაასწროთ.
სამი ნაბიჯი: განქორწინება, ოფიციალური აკრძალვის განცხადება და საკეტის შეცვლა.
ივნისში განვქორწინდით. ანდრეი არც კი გამოცხადდა. ეგონა, უბრალოდ „ქაღალდი იყო“.
ივლისში საბუთი მივიღე. არავის ვუთხარი.
და ველოდებოდი.
სექტემბერში ეს მოხდა.
ანდრეი შემოვიდა ბინაში მყიდველთან ერთად. ხელშეკრულება დაბეჭდილი ჰქონდა. სახეზე თავდაჯერება ეწერა, თითქოს არაფერი შეაჩერებდა.
— ლენა, ნუ იზამ ამას! ხელი მოაწერე!
მე საბუთებს მივუახლოვდი.
— იგორ სერგეევიჩ… აჩვენა თუ არა, ვის ბინას ყიდულობთ?
— მის ცოლის… ანუ…
მაგიდაზე დავდე განქორწინების მოწმობა.
სიჩუმე.
ერთხელ.
მეორედ.
— ჩვენ სამი თვეა განქორწინებულები ვართ.
მყიდველის სახე მაშინვე შეეცვალა.
— მაშინ მე… წინასწარ გადავიხადე რვაასი ათასი…
ანდრეი გაფითრდა.
მყიდველი ნელა წამოდგა.
— ხვალ ფული მინდა უკან. თორემ სასამართლოში წავალ.
და წავიდა.
ანდრეი დარჩა. იჯდა და ხელში ქაღალდს ჭმუჭნიდა.
— შენ დამანგრიე… — ჩურჩულით თქვა.
— არა. შენ თვითონ გააკეთე ეს.
და მაშინ ყველაფერი გამოვიდა. არა ბანკი. არა ოფიციალური ვალები. „ადამიანები“. ისინი, ვინც მეორედ არ აფრთხილებენ.
მე ვუყურებდი და ვხვდებოდი — რვა წლის ილუზია ჩემს წინ იჯდა.
— იცი რა არის ყველაზე ირონიული? — ჩუმად ვუთხარი. — სიმართლე რომ გეთქვა, დაგეხმარებოდი. მანქანას გავყიდდი. ფულს ვისესხებდი. მაგრამ შენ არ ითხოვე. შენ მოითხოვე.
არ უპასუხა.
იმ ღამით ორი ჩემოდანი ჩაალაგა. ეს იყო რვა წლის ერთად ცხოვრების ყველაფერი.
არ მიკითხავს სად მიდიოდა. არც მაინტერესებდა.
ერთი კვირის შემდეგ კარზე ორი კაცი მოვიდა. არ შევუშვი.
— განქორწინებული ვარ. ბინა ჩემია. მას მიმართეთ.
წავიდნენ.
და დადგა სიჩუმე.
ნამდვილი სიჩუმე.
საღამოს სონია გვერდით მომიჯდა.
— დედა… ახლა უკეთაა?
შევხედე.
— დიახ. პირველად — კი.
გარეთ წვიმდა. წყალი ფანჯრებზე ეცემოდა, თითქოს წარსულს რეცხავდა.
და მე აღარაფერს ველოდი.
რადგან ბინა — რვა წლის შემდეგ — ბოლოს და ბოლოს ნამდვილად ჩემი იყო.
