მარგარიტა ნელა გასწორებდა ოქროს სამაჯურს — იმდენად, რომ მსუბუქად აციმციმებულიყო და კრისტალური ჭაღის შუქში აეფანტაზირებინა. წელზე ოდნავ გადაიხარა და მისი ბროკადის კაბა გაიბრწყინდა, თითქოს ყველას აცნობა, ვინ იყო აქ სიტუაციის მფლობელი.
მაგიდებთან მსჯელობა დაჩუმდა. მარგარიტა ამას შესანიშნავად მართავდა. ფული, მრავალი წლების გამოცდილება და საკუთარ უმთავრესი უპირატესობაში დაბადებული თავდაჯერებულობა ყოველთვის იმოქმედებდა.
ანა შემოხტა, თითქოს ცივი ნისლი მოხვედროდა. იცოდა — ახლა. მთელი საღამო ხედავდა ამას: როგორ მიშტერებოდა მის დედას სიდედრი, როგორ უჩურჩულებდა მეგობრებს, თვალით ამხილებდა ვერის ნაცრისფერ კოსტიუმს, როგორ იკრიჭებოდა, როცა ეს დანას წვდებოდა, თითქოს სიღარიბე გადამდები ყოფილიყო.
— დედა, გთხოვ… — ჩუმად თქვა ანდრეიმ.მარგარიტა არ უსმენდა. ანდა დაჟინებით უყურებდა, თითქოს ვერ ესმოდა.მან მიკროფონი აიღო.— ძვირფასო სტუმრებო, — თქვა მან, გემრიელი, ლიქიორის მსგავსი ხმით, — მსურს რამდენიმე სიტყვა ვთქვა ჩემი შვილის არჩევანზე.
სალონში ჩაგვარდა სიჩუმე — ისეთი, როგორიც მეხის დაჭერის წინ არის.— რა თქმა უნდა, სხვა რძალი წარმომედგინა. ჩვენი წრის ქალი. შესაბამისი აღზრდით, დონით და შესაძლებლობებით. მაგრამ, როგორც ამბობენ, გულს არ უბრძანებ. შეჰყვა.
უბრალო გოგოს, უბრალო ოჯახიდან. ნუ… ხდება. ჩვენ გამკლავებას შევძლებთ.ვერა მაგიდის კიდეზე იჯდა, ზურგი სწორი. თვალები არ აუწევია. ხელები მშვიდად ედო, არ მოუძვროდა — როგორც ადამიანს, რომელიც უკვე დიდი ხანია იცის, როგორ აკონტროლოს თავი.
— მაგრამ ახლა, — განაგრძო მარგარიტამ, პაუზით ვნებით, — მოგვიწევს არა მხოლოდ ახალდაქორწინებულების, არამედ მთელი მათი ოჯახის შენახვაც. რადგან როცა დედა მთელი ცხოვრება სკოლაში სუპს გადადიოდა, დადებით კაპიტალზე არ უნდა დაველოდოთ, ხომ ასეა?
ვიღაც ჩუმად გადაიხარხარა. სხვები თვალს სწრაფად მიაბრუნებდნენ თეფშებზე.მარგარიტა წინ გადადგა ნაბიჯი.— შეხედეთ მას. არ დასჭირვებია ღირსეული კოსტიუმი იყიდოს. აშკარაა, კულინარის ფული ამას არ იძლევა.
ანა ფეხზე წამოხტა. სკამი ხმაურით დაეცა. გარბოდა დარბაზიდან, ვერ ხედავდა გზას. ანდრეი მის გაჰყვა. მაგრამ მარგარიტა უკვე ვერ გაჩერდებოდა.— მაგრამ, სულ მცირე, მისი ქალიშვილი იღბლიან ბილეთს გამოიღო, — ჩაიცინა მან.
— აღარ დასჭირდება ქვაბების რეცხვა პენსიამდე, როგორც დედას. იცხოვრებს საკმარისად. ჩვენს ხარჯზე.დარბაზში იყო ისეთი სიჩუმე, რომ ყველას ესმოდა, როგორ ერწეოდა ვინმეს სკამი უხერხულად.
მარგარიტა მიკროფონს დადო მაგიდაზე. კმაყოფილი. დარწმუნებული, რომ ყველას თავისი ადგილი მიუჩინა.ვერა ნელ-ნელა წამოდგა.არ ჩქარობდა. არ ტიროდა. მან სუფთა წესით მოყვანილი სველი ხელსახოცი დააწყვა თეფშთან. შემდეგ მარგარიტასკენ გახედა.
— მადლობა თქვენი გულწრფელობისთვის.ხმა ჩუმი იყო, მაგრამ ნათლად ისმოდა — ასე საუბრობენ ადამიანები, რომლებსაც ადრეულად უსმენენ.— ყოველთვის ვასწავლიდი ჩემს ქალიშვილს, რომ პატიოსანი შრომა სირცხვილი არ არის. ოცდაცხრა წელი ბავშვებს ვკვებავდი.
და არ მრცხვენია. მაგრამ ცარიელი გული უბედურებაა, რომელსაც ფული ვერ ამშვიდებს.მარგარიტა ჩაეცინა, მაგრამ ვერა არ დაუშვა სიტყვა.— ჩემი მეუღლე, ნიკოლაი, წავიდა შვიდი წლის წინ. ის მშენებელი იყო. თქვენ მართალნი ხართ. მაგრამ თქვენ არ იცით, როგორი იყო.
ერთ-ერთ მაგიდასთან მუქი კოსტუმიანი მამაკაცი უცებ წამოდგა.— კრავცოვა?.. — ამოისუნთქა მან. — ვერა ნიკოლაევნა კრავცოვა?— დიახ.— ღმერთო ჩემო… ნიკოლაი სერგეევიჩთან ვმუშაობდი. ის ლეგენდა იყო. მთელი ქალაქი იცნობს თქვენს ფონდს. ბავშვთა საავადმყოფოები. პროექტები.
მარგარიტა გაღიავდა, მაგიდის კიდეზე დაეყრდნო.— ჩემი ქმრის სიკვდილის შემდეგ ყველაფერი დავისაკუთრე, — განაგრძო ვერამ მშვიდად. — ბიზნესი, ანგარიშები, უძრავი ქონება. მაგრამ სახლში ჯდომა და ფულის დათვლა ჩემი გზა არ ყოფილა. ჩემი ქმარი სიცარიელეს ეშინოდა. ამიტომ დავრჩი იქ, სადაც საჭიროა.
ადამიანები ვერას მიუახლოვდნენ. ხელის ჩამორთმევა. პატივისცემის მზერები.— ბოდიში, რომ თავიდან ვერ გიცანი…მარგარიტა ადგილზე გაშეშდა.— მარგო… — ჩასჩურჩულა მეგობარმა. — შენ ხომ „რივიერაში“ გაქირავებ სივრცეებს, არა?— დიახ… — ამოთქვა მან ძლივს.
— ეს ცენტრი კრავცოვას ფონდის საკუთრებაა…მარგარიტა სკამის საზურგეს დაეჭიდა.— თქვენ… თქვენ შეგიძლიათ დამანგრიოთ… — ჩასჩურჩულა.— შემიძლია, — მშვიდად უპასუხა ვერამ. — ერთი ზარით. მაგრამ არ გავაკეთებ. რადგან მე არ ვარ ისეთი, როგორიც შენ.
მან ანნასა და ანდრეისკენ მიატრიალა თავი.— წადით. ეს თქვენი დღეა.მარგარიტა სკამზე ჩამოჯდა. მის გარშემო თითქოს სიცარიელე იყო.შემდეგ ანდრეი მივიდა მასთან.— დედა, კმაყოფილი ხარ?
— არ ვიცოდი… — ჩასჩურჩულა მან.— არ იცოდი, რომ მდიდარია. მაგრამ იცოდი, რომ ადამიანი იყო. და ეს შენთვის საკმარისი არ იყო.მან წავიდა.ვერა ბოლოს დატოვა დარბაზი. კარებთან შეაჩერეს.— რატომ იყო სიჩუმე ამ ხნის განმავლობაში?
მან გამოხედა დარბაზში, სადაც მარგარიტა მარტო იჯდა.— იმიტომ, რომ უნდა მენახა, ვინ არის იგი სინამდვილეში.გარე ჰაერი თბილი იყო. ვერამ ნომერი დარეკა.— ხვალ ყველაფერი ბავშვების სახელზე გადაიტანეთ.მან გაიარა ალეით — დაცვით გარეშე, ბრწყინვალების გარეშე.
რესტორანში კი მარგარიტამ ბოლოს გააცნობიერა: ფული მან არ დაკარგა.მან დაკარგა თავისი ვაჟი.და ეს სიცარიელე ახლა ვეღარასოდეს ავსდება.
