ამ დღეს ზეცამ ქალაქზე ისეთი წვიმა დასცა, თითქოს გასულ წლის ყველა ცოდვას აშორებდა. მარინა თავის ქავილა ქუდს გაიწმინდა და მძიმე წიფლის ხის კარს მიაწვა, რომ „იმპერიო“ რესტორანში შესულიყო.
ცხვირს მაშინვე შეეხო სუნი – შემწვარი ხორცი, ძვირიანი თამბაქო და ლუქსის იდენტური სუნი.— სად, ქალბატონო? — ყვიროდა მცველი, რომელიც უფრო მაგრად გამოიყურებოდა, როგორც სანდო, ძვირადღირებული კოსტიუმში შეწყობილი კარადა და არ დგებოდა სავარძელიდან. — მომსახურების შესასვლელი უკანა მხარესაა, ნაგვის გვერდით.
მარინამ მხოლოდ თავი დაუქნია. მას იცოდა სად იყო მომსახურების შესასვლელი. ის იცნობდა შენობას ყველა კუთხეში —毕ამის შექმნილი, გარდაცვლილი ვიქტორ პავლოვიჩის მიერ, ოც წელზე ადრე.
ახლა მარინა თამაშობდა როლს: მდუმარე ჩრდილი თავისი ვედროთი. მას აცვია გაცვეთილი, ძველი ქურთუკი, ხოლო ჩექმები თითქოს ცოტა მუცლის კრემის გამოძახილს იძახდნენ. საწყობში სუნი იყო ნესტის და ქლორის.
— ახალ ხარ? — ჰკითხა ლუსია, დაღლილი, მძიმე ადმინისტრატორი, მარინას ხელი მისცა საწმენდ გადასაფარებელზე. — რა გქვია?— მარია — მარინამ სიცრუე თქვა, საგულდაგულოდ მალავდა თავისი მოვლილი, ულამაზო ხელებს რეზინის ხელთათმანებში.
— კარგი, მაშა. ნუ წახვალ საკრუალურ ოთახში, როცა სტუმრები ჭამენ. თუ ვალერიჟ სერგეევსკის ხედავ — თვალები იატაკზე გაუსწორა — გაქრი. მისი საცოლე ჟანა ნერვიულია. უკეთესია, თუ არ შეხვდები მას. ხელფასი დილით შვებულების ბოლოს, თუ არაფერი გაფუჭებ. გაიგე?
— გავიგე.მარინამ გაიარა კორიდორში. მხოლოდ სამი საათი. იმდენი დრო სჭირდებოდა ადვოკატებს, რომ დაასრულონ შეთანხმებები ოფისში და IT ჯგუფს, რომ მიიღონ კონტროლი სერვერებზე.
ვალერიჟ სერგეევსკი შესულა სადილს, თითქოს ახლახანს მოიგო სამყარო კარტის თამაშში. მის კოსტიუმს შესანიშნავად ერგებოდა, საათი ძვირად ღირებული, თითქმის სუბურბში ბინის ღირებულების ტოლი.
სამი წლის წინ ის მხოლოდ მამამისის ასისტენტი იყო. „პერსპექტიული ბიჭი,“ თქვა მამამ. „მარჯვე.“ და მარჯვე ბიჭმა სწრაფად აიღო კონტროლი, როცა მისი მამა მძიმედ ავად გახდა. მარინა იყო უცხოეთში, დედას უვლიდა და ხელმოწერები ვერ გადაამოწმა.
როცა დაბრუნდა — რესტორანი ვალებით იყო დატვირთული, ხოლო ვალერიჟი ახალ გერმანულ SUV–ში გადაადგილდებოდა ქალაქში.საკმაოდ მაღალი ქუსლები ჩამკაკუნდა. ჟანა, თვალშისაცემი და დათესილი მტაცებელი იერით, გაჩერდა დარბაზის შუაგულში, თეთრი ქურთუკით, თითქმის პროვოკაციული ამ წვიმიან ამინდში.
— ვალერიკ, ნახე! — ჩურჩულით იყვირა მან. — ჩემი ჩექმები ისევ დაბინძურდნენ! პარკინგის ბიჭები… სრულიად უვარგისები არიან!ვალერიჟმა შენიშნა მარინა, რომელიც ტილოს შუშებს წმენდდა.
— ჰეი, შენ! — თითი გაიბზიკა. — აქ.მარინამ შეკრული მდგა, ზურგი კრიკნებოდა.— აიღე ტილო, — ბრძანა ვალერიჟმა, ჟანას ჩექმებზე მიუთითა.— რა? — ჩურჩულით ჰკითხა მარინამ.— სულელი ხარ? გაწმენდე ჩემი საცოლის ჩექმები. სწრაფად.
ჟანამ წინ გადადგა ნაბიჯი და ცარიელ თვალებით შეხედა საწმენდს. ძვირადღირებული ველურსის ჩექმები ნამდვილად სავსე იყო ტალახით.მარინას გულმა შეკუმშა. უარყოფა? სცენის შეწყვეტა? არა, დოკუმენტები ჯერ არ იყო ხელმოწერილი.
ნებისმიერი აჟიოტაჟი შეიძლება ვალერიჟი წასულიყო, და ვინ იცის შეძლებს თუ არა ის ფულის წასაღებად.მან Knie–ზე დაჯდა. ფრთხილად მუქი ტილოთი ტალახი წაშალა.— ხედავ? — ფუჩუნით თქვა ჟანამ, არც კი გახედა მას. — შეგიძლია, თუ გინდა. ვალერ, წავიდეთ, შიმშილი მაქვს.
ისინი VIP ზონაში წავიდნენ. მარინა დარბაზის შუაგულში დარჩა, ტილო ხელებში, წყალი ჩამოდიოდა ხელთათმანებიდან.— ისინი არაა ძალიან სასტიკები შენთან? — გაისმა ხრინწიანი ხმა. მარინა უკან გადაიხარა. კარში დადგა ბაღპატრონი, მოხუცი კაცი ლურჯი ქურთუკით, სახე დაღლილი. ხელში თოვლის ჯოხი ეჭირა.
— შეიძლება უკეთესიც ყოფილიყო, — წამოდგა მარინა. — თქვენ ხომ პისტა ხართ?— დიახ, მე ვარ, — ამოიოხრა მოხუცმა. — მე აქ ვარ გახსნიდანვე, ვიქტორ პავლოვიჩის დროსაც. ის იყო ნამდვილი ადამიანი! ყველას ხელს უხრიდა, ჰოლიდეიზე ბონუსებს აძლევდა.
ეს… — პისტამ ხელი გაიშვირა — ყველა ძველს გაუშვა. მე დამიტოვა, რადგან ცოტას ვთხოვ და დუმილი ვიქნები. სად წავიდე? ჩემი ცოლი საწოლზეა, სჭირდება წამალი.მარინამ კარგად შეხედა მოხუცს.
— პისტა, მახსოვს ვიქტორ პავლოვიჩის გოგონა?— მარინკა? — სახე გაუნათდა. — როგორ ვიშვებდი მეხსიერებიდან? აქ ბრბოდ გამოირბოდა პატარა გოგონად, თმაში რეზინით, ბოლო მაგიდასთან სწავლობდა.
კეთილი გოგონა იყო. უბრალოდ წავიდა და ყველაფერს უკან ტოვებდა. მოვისმინე, უცხოეთში წავიდა… ან ცუდად გათხოვდა. ის ვალერიკმა უბრძანა, რომ კომპანია ზარალზე იყო… და მან დაუჯერაო. ეჰ…
მარინას ტელეფონი მოკლე ვიბრაცია მიიღო. შეტყობინება: „მზადაა. ოფისი განახლებულია.“მან გადმოაძრო ხელთათმანები, ტილო კოვზში ჩააგდო. ჭუჭყიანი წყლის ხმაურმა დარბაზში გასროლის მსგავსი ხმა გაისმა.
— პისტა, წადი სახლში შენი ცოლისკენ. დღეს არდადეგია გაქვს, ხელფასით.— რა? გოგონა… ვალერიკი დაინახავს —— ვერ დაინახავს. წადი.მარინამ თავდაჯერებულად შევიდა დარბაზში.
გზაში მან გაცვეთილი ქურთუკი გაიხსნა, შიგნით უბრალო, მაგრამ ხარისხიანი თეთრი პერანგი გამოჩნდა. მან შვე ქუდი მოიხსნა და თმა მხრებზე ჩამოიშალა.ვალერიჟი და ჟანა საუკეთესო მაგიდასთან ისხდნენ. მიმტანმა ღვინო დაასხა.
— გითხარი, ნუ გამოხვალ აქ! — ყვიროდა ვალერიჟი, როცა მარინა შენიშნა თვალის კიდეში. — გაქრი!მარინამ სიტყვაც არ თქვა, წავიდა ვალერიჟის ჭიქისკენ. შეისუნთქა სურნელი.Château Margaux, 1995? თქვენ „ზარალიან“ კომპანიაში ცუდად არ იცხოვრეთ.
— გესიზმრია? — ჟანამ რძე მოიგდო. — ვალერ, გააჩერე ეს ჭკუა დაკარგული!ვალერიჟი გაწითლდა, ვენა გაშიშვლდა კისერზე. წამოდგა.— უსაფრთხოება! გაიყვანეთ იგი!— უსაფრთხოება არ მოდის, — მშვიდად თქვა მარინამ. — მე უკვე მათ გუშინ გავათავისუფლე. ლუსია, ადმინისტრატორიც. ის სასადილოდ სძალავდა საჭმელს.
ვალერიჟმა გაიყინა. გაანალიზა სიტუაცია თვალებში. მისი მიმიკები ნაცნობი, მაგრამ შეცვლილი ჩანდა.— მარინა…? — ჩურჩულით თქვა. — ვიქტოროვნა?— მე ვარ.— მაგრამ… ლონდონში იყავი.
— ახლახან დავბრუნდი. ერთი საათის წინ გავხდი ამ შენობისა და კომპანიის ერთადერთი მფლობელი. ჩემი ადვოკატები უკვე ბანკს აცნობეს.ვალერიჟი ნერვიულად გაიცინა.— ბლეფი ხარ. ეს ასე სწრაფად არ ხდება… მე კონტრაქტები მაქვს! ხელმოწერის უფლებები!
მარინამ ტელეფონი ამოიღო, მაგიდაზე დადო, ეკრანი ზემოთ. სმარტ-ბილდინგის აპი გახსნილი იყო.— მენეჯერმა აიძულა სუფთა ქალს წაეშალა მისი საცოლის ჩექმები, არ იცოდა, რომ მან უკვე იყიდა კომპანია და შეცვალა ოფისის საკეტები, — უთხრა თვალებში. — სცადე ახლა შენი ოფისი გახსნა.
ვალერიჟი ეკლიან კარს მიაჭრა, ხელი შეყო. ჩაკეტილია. ელექტრონული ბარათი წაუყენა. წითელი. კიდევ ერთხელ. წითელი.სახე დამასისფრე.— მარინა ვიქტოროვნა, — ხმა გაუწყდა — შეგვიძლია ვისაუბროთ. ავხსნა. ეს რთული გადასახადის ოპტიმიზაციაა… მხოლოდ კარგი მინდოდა!
— კარგი? — მარინა ნაბიჯი გადადგა წინ. — შენ დაანგრიე მამაჩემის ბიზნესი. დამცირე ადამიანები, რომლებიც აქ ათწლეულებია მუშაობენ. პისტა თვლით ფულს წამებში, ხოლო შენი… ქალი ტალახს ასხამს მის შრომას.
— ეს… ქალი? — ჟანა წამოხტა, სკამი გადაცურა. — ვალერ, გააკეთე რამე! იტყუება!— სიჩუმე! — ყვიროდა ვალერიჟი. — უსმენე!მის ხელი მარინასკენ გაიშვირა.— მარინკა, მამაჩემმა მომანდო ნდობა…
— ზუსტად. ნდობა ჰქონდა შენზე. და შენ მოატყუე მისი მემკვიდრეობა. ხვალ იწყება აუდიტი. თუ ერთი რუბლი არ იქნება — და ვიცი, მილიონები აკლია — დამთავრდი. დიდხანს.— ვაბრუნებ! ყველაფერს დავაბრუნებ! მომეცი ერთი კვირა!
— ხუთი წუთი გაქვს პირადი ნივთების წასაღებად. კერძო უსაფრთხოება უკვე შენობასთან არის.ვალერიჟი სასოწარკვეთით ეძებდა გასაღებს ჯიბეებში— ჟანა, მოდი!— სად? — ყვიროდა. — ქირავდება ბინა? თქვი, შენია რესტორანი! შენ უფროსი ხარ!
— სულელი! — თქვა ვალერიჟმა და გარეთ გავარდა, ქურთუკის გარეშე.ჟანა დარჩა დარბაზის შუაგულში. უყურებდა ჩაკეტილ კარსა და მარინას. მერე თავი მაღლა ასწია, ჩანთა ხელში დაიჭირა და გასასვლელისკენ წავიდა.
მხოლოდ დაცვრივ, სველი იატაკზე გადაახტა, რომელიც თავად ჰქონდა დაბინძურებული, თითქმის წავიდა უკან.საღამოს მარინა მამამისის ოფისში იჯდა. არაფერი შეცვლილა, მხოლოდ ვალერიჟის თამბაქოს სუნი შიშველოდა ფარდებში. გახსნა ფანჯარა, უშვებდა ყინულივით სუნთქვად ცივ ჰაერს.
უცებ კარზე კაკუნი გაისმა.პისტა კართან დადგა, ქუდი ხელებში ფშვნიდა.— მარინა ვიქტოროვნა… ბიჭებმა თქვეს… ახალი უსაფრთხოება… თქვენ ახლა უფროსი ხართ.— შემოდი, პისტა. დაჯექი.
მოხუცმა ნელა დაჯდა ტყავის სავარძლის კიდეზე.— მართლა ჭეშმარიტია? გაგვიშვით ბოროტი?— გაგვიშვით. სამუდამოდ.— ღმერთმა დაგლოცოს! — ხელი აიკრა. — და მე… მეც გავათავისუფლე თავი. სად წავიდე, მოხუცი, ასეთ ცვლილებებში?
მან ქაღალდი გაუწოდა.მარინამ აიღო, პატარა ნაჭრებად შეარხია და ურნაში ჩააგდო.— გაუშვება არ არის. ხვალ ისევ იმუშავებთ. მხოლოდ… ნუ იქნებით ბაღპატრონი.— რას გავხდე მაშინ? — გაკვირვებული პისტა.
— ეკონომიკური ხელმძღვანელი. მჭირდება ვინმე, ვინც იცნობს შენობას ყველა დეტალს და ვისაც ვენდობი. ხელფასი… — მოიყვანა თანხა, რომელმაც მოხუცის თვალები გაოცებით გაუფართოვა — საკმარისია მედიკამენტებისა და ცხოვრებისთვის.
პისტა სახე ხელებში ჩარგო. მისი მხრები შეხტა. მარინა წამოდგა, წყალი ჩაასხა ჭიქაში და გაუწოდა, ხელით მხარზე დადებული.— ყველაფერი კარგად იქნება, პისტა. აღვადგენთ შენს მამას წესრიგს. მხოლოდ… უკეთესად.
გარეთ წვიმა შეწყდა. ქალაქი ჩუმად იყო, ღამის სიბნელეში გახვეული. მარინა იცოდა, რომ სასამართლოები, ვალები და უძილობა ელოდა. მაგრამ პირველად დიდი ხნის შემდეგ მან ფეხქვეშ მიწა იგრძნო.რადგან ჭუჭყი შეიძლება დაიბანოს. სინდისი არასოდეს.
