როდესაც ოქსანა გარდაცვლილი დედის ბინის კართან გაჩერდა, მაშინვე იგრძნო, რომ რაღაც არასწორად იყო. კიბის უჯრედში ჩვეულებრივი შუადღის სიჩუმე იდგა, მაგრამ კარის მიღმა უცხო ცხოვრება ისმოდა. ტელევიზორი დაბალ ხმაზე ბურტყუნებდა, ვიღაც უხეში ხმით იცინოდა, შემდეგ კი ქვაბი ხმაურით დაეცა ქურაზე.
ცივი ჟრუანტელი ჩაუდგა ზურგში.
ბინა უკვე ერთ წელზე მეტი იყო ცარიელი — დედის სიკვდილის შემდეგ. ოქსანა აქ იშვიათად მოდიოდა, რადგან ყოველი ვიზიტი ძველ ტკივილს თავიდან აღვიძებდა. შიგნით ყველაფერი ისე იყო დარჩენილი, თითქოს დედა უბრალოდ მაღაზიაში გასულიყო: წიგნები მოწესრიგებულად ეწყო, ნაქარგი სუფრა მაგიდაზე იდო, ჰაერში კი ოდნავი ლავანდის სურნელი ტრიალებდა.
მაგრამ იმ დილით მან მმართველი კომპანიისგან შემაშფოთებელი ზარი მიიღო. ცივი ქალის ხმა ეუბნებოდა, რომ ბინაზე დიდი ვალი დაგროვდა ელექტროენერგიასა და წყალში და თუ არ გადაიხდიდა, საქმე სასამართლომდე მივიდოდა.
ოქსანა გაოგნდა. წყალი გადაკეტილი იყო და ბინაში მხოლოდ ძველი მაცივარი მუშაობდა.
ახლა კი, კანკალით დააჭირა ზარის ღილაკს.
შიგნით სიცილი მაშინვე შეწყდა.
მძიმე ნაბიჯები მოისმა. შემდეგ საკეტი გაიღო — უცნობი, უცხო ხმა.
კარი გაიღო.
კართან იდგა ორმოცდაათს გადაცილებული მსუქანი ქალი, გაცვეთილ ატმისფერ ხალათში. მხრებზე დაუდევრად ჰქონდა გადაგდებული ნაქსოვი შალი.
ოქსანას დედის შალი.
ის, რომელიც მან თავად აჩუქა.
— ვის ეძებთ? — მკაცრად ჰკითხა ქალმა და ფაიფურის ჭიქიდან მოსვა ჩაი, რომელზეც პატარა ლურჯი ჩიტი იყო გამოსახული.
დედის საყვარელი ჭიქა.
ოქსანას სუნთქვა შეეკრა. ნაცვლად ნაცნობი ლავანდისა და წიგნების სუნისა, ბინიდან ცხიმის, სიგარეტის და სიმყრალის სუნი მოდიოდა.
— ეს… ჩემი ბინაა, — ძლივს თქვა მან. — თქვენ ვინ ხართ?
ქალმა ზიზღით შეხედა და დერეფანში დაიყვირა:
— ილია! მოდი აქ! ვიღაც ქალი ამბობს, რომ ეს მისი ბინაა!
რამდენიმე წამში გამოჩნდა დიდი კაცი გაცვეთილ სპორტულ შარვალსა და მაისურში.
ოქსანა ირგვლივ იყურებოდა. კედლები, რომლებიც დედასთან ერთად ფრთხილად ჰქონდა შერჩეული, დაზიანებული იყო. კუთხეში აღარ იდგა ლამაზი ხის კარადა — მის ადგილას ძველი ყუთები ეწყო.
— ქალბატონო, მისამართი შეგეშალათ, — თქვა კაცმა დაბალი ხმით. — ჩვენ აქ ვცხოვრობთ. რომანმა მოგვცა გასაღებები.
ოქსანას გული თითქოს გაჩერდა.
რომანი.
მისი ქმარი.
ადამიანი, რომელიც ყოველ საღამოს ამშვიდებდა, როცა დედის გამო ტიროდა.
— რომელი რომანი? — ჩურჩულით იკითხა მან.
— თქვენი ქმარი, — უპასუხა ქალმა ამაყად. — მე დარია ვარ, ეს კი ჩემი ქმარია, ილია. რომანმა თქვა, ბინა ცარიელიაო. ამიტომ გადმოვედით.
ეს სიტყვები უფრო მტკივნეული იყო, ვიდრე დარტყმა.
ოქსანა ჩუმად შევიდა ბინაში და პირდაპირ სამზარეულოში წავიდა.
და იქ გაჩერდა.
ოდესღაც სუფთა და ნათელი სამზარეულო ახლა ქაოსად იყო ქცეული. ჭუჭყიანი თეფშები გროვებად ეწყო, ნიჟარაში საკვების ნარჩენები ცურავდა.
და კუთხე…
კუთხე ცარიელი იყო.
იქ იდგა ძველი ხის კარადა, სადაც ოჯახური ალბომები, წერილები და დედის ხელით დაწერილი რეცეპტები ინახებოდა.
ახლა კი მხოლოდ იაფი პლასტმასის თარო იდგა.
— კარადა სად არის? — ჰკითხა მან ჩუმად.
დარიამ ხელი აიქნია.
— ეგ ძველი ნაგავი? გადავაგდეთ. ვიღაცებმა შეშად წაიღეს. ალბომებიც გადავყარეთ, ვინღა ინახავს მაგდენ მტვერს.
ოქსანას თვალწინ ყველაფერი დაბნელდა.
ბავშვობის ფოტოები.
დედის წერილები.
მთელი ცხოვრება.
გაქრა.
მან ტელეფონი ამოიღო და რომანს დაურეკა.
— ჰეი, საყვარელო! — მხიარულად უპასუხა მან. — სადილი მოგიტანო?
— დედაჩემის ბინაში ვარ, რომან, — ცივად თქვა ოქსანამ. — აქ უცხო ადამიანები ცხოვრობენ. ამბობენ, რომ შენ შემოუშვი.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
შემდეგ მისი ხმა შეიცვალა.
— ოქსანა… მოდი საღამოს ვილაპარაკოთ…
— შენ საკეტები შეცვალე. დედაჩემის ალბომები გადაყარეს.
რომანმა ამოიოხრა.
— ოქსანა, ეს ხომ ძველი უსარგებლო ნივთები იყო. უბრალოდ მინდოდა დაგხმარებოდი, რომ წარსული დაგევიწყებინა.
იმ წამს რაღაც გაწყდა.
ტკივილი გაქრა და სიცივე დარჩა.
— ოცდაათი წუთი გაქვთ, — უთხრა მან დარიას და ილიას. — დატოვეთ ჩემი ბინა.
ილია გაიცინა.
— რომანი ოჯახის უფროსია! ჩვენ მას ორი და ნახევარი მილიონი მივეცით! დაგვპირდა, რომ ბინის ნახევარი ჩვენი იქნებოდა!
ოქსანა მათ უყურებდა.
— რა ფული?
დარია მკერდზე ხელები გადაიჯვარედინა.
— თქვა, რომ შენ მაინც გაყიდდი ბინას.
ოქსანამ აღარაფერი თქვა.
პოლიცია გამოიძახა.
ოცი წუთში პატრული მოვიდა. ზუსტად მაშინ გამოჩნდა რომანი და მისი დედა.
— გაგიჟდი?! — უყვირა მან. — რატომ გამოიძახე პოლიცია?!
ოფიცრებმა საბუთები შეამოწმეს.
ერთმა მათგანმა რომანს შეხედა.
— ბინა მხოლოდ ქალბატონის საკუთრებაა. ყველამ უნდა დატოვოს.
დარიას ფერი დაეკარგა.
— რა მისი?! სად არის ჩვენი ფული?!
სიმართლე სწრაფად გაიშალა: რომანმა ფული თაღლითურ ინვესტიციაში ჩადო და ნათესავები ოქსანას ბინაში შეასახლა, იმ იმედით, რომ ის ვერ გაიგებდა.
ქაოსი დაიწყო.
დარია ტიროდა, ილია ყვიროდა, რომანის დედა ეხვეწებოდა.
ოქსანა კი უბრალოდ უყურებდა, როგორ ტოვებდნენ მისი დედის სახლს.
იმ საღამოს ის საკუთარ ბინაში დაბრუნდა.
რომანი დივანზე იჯდა, დამარცხებული.
— გთხოვ… ოჯახს ნუ დაგვინგრევ…
ოქსანამ ჩანთა დაუგდო.
— ჩაალაგე.
— ეს ჩემი სახლიცაა!
— ხვალ განქორწინებას შევიტან, — მშვიდად თქვა მან. — ახლა წადი.
ათი წუთში ის უკვე აღარ იყო იქ.
სამი წლის შემდეგ ოქსანა რესტორნიდან გამოსვლისას ქუჩაში დაინახა რომანი — გაცვეთილი ქურთუკით, ფლაერებს არიგებდა.
ქარი ხელიდან ფურცლებს აცლიდა.
მან თავი ასწია.
მათი თვალები შეხვდა.
რომანს თითქოს რაღაცის თქმა სურდა.
მაგრამ ოქსანამ უკვე არაფერი იგრძნო.
არც ტკივილი.
არც ბრაზი.
მხოლოდ სიცივე და სრული გულგრილობა.
მან ქურთუკი შეისწორა, ზურგი აქცია და თავისი მანქანისკენ წავიდა, ხოლო ქარმა რომანის ფურცლები ქუჩაზე მიმოფანტა.
