მსოფლიო अचानक ჩუმად გახდა.არ სირცხვილისგან.არ დარტყმის ტკივილისგან.სავარაუდოდ იმ განცდის გამო, რასაც ვგრძნობდი.ჩემი ხელი როჰანის ზურგზე იდო… და ეს ცარიელი სხეული არ იყო.
შიგნით იყო напნევა. ძალა. დაუყოვნებელი რეაქცია, რომელიც დამარტყა ელექტროქარად.როჰანი დაიძრა.არა უსულო მოძრაობა.
არა სუსტი, თრთოლვითი.
ეს იყო სუფთა, სანდო, კონტროლირებული მოძრაობა.მე მის თავზე გავიყინე, გულმა ძლიერ დამბლა, ყოველი დარტყმა ყურში მეხმოდა.
—შენ…? —ჩავიჩურჩულე, ვერ ვასრულებდი წინადადებას.მისი თვალები, ის სიბნელით სავსე, ცივი, penetrating თვალები, საბოლოოდ დატოვეს მოჩვენებითი მზერა.
პირველად ქორწინების შემდეგ მათში იყო სიცოცხლე.როჰანმა მჭიდროდ მომიჭირა მაჯა.—ანანია —თქვა ფრთხილად, მაგრამ მკაცრად—. წამოდექი. ახლა.
მე მაშინვე წამოვდექი, უკან გავიწიე, თითქოს ცეცხლს შევეხე.მან ღრმად ჩაისუნთქა… და მაშინ მოხდა შეუძლებელი.მან ფეხი დადო ცივ იატაკზე.
საჭირო იყო ძალისხმევა, ძალისხმევა.შემდეგ ნელ-ნელა, ბალანსში.და ბოლოს… წამოდგა.მე ვიგრძენი, რომ კედლები ჩემს გარშემო იწყებდნენ ტრიალს, მსოფლიო გაურკვეველი გახდა, გულმა ყელში დამარტყა.
—მაგრამ… —გავიჩურჩულე, ხმა დაძაბული—. თქვეს, რომ დამბალი იყავი…მწარე, მწარე ღიმილი გადაუვლიდა სახეზე.—ხუთი წელი —უპასუხა, ხმაში იყო ზიზღი და დაღლილობა—. ხუთი წელი ვთამაშობდი, თითქოს ვერ დავმდგარიყავი.
—რატომ? —ვკითხე, ხმა მორღვეული, ცრემლები თვალებში დამდგარიყო—. რატომ გსურდა ასეთი ტყუილი?როჰანმა ფანჯრისკენ გაიხედა; მთვარის შუქმა გამოავლინა მისი სილუეტი: კაცი, რომელიც არასოდეს ყოფილა სუსტი.
—რადგან ეს ოჯახი არ პატიობს ძალას —თქვა სერიოზულად—. ის მხოლოდ კონტროლს უწყობს.შემდეგ ისევ შემომხედა. მისი მზერა ახლა რაღაც სხვას იჩენდა: სიმართლეს, რომელიც მან მრავალი წელი დამალა.
—და რადგან შენი დედამთილი იცოდა სიმართლე.გულისგრილობა დამიარა, მუცელი დამიჭირა.—რ-რას… რას ნიშნავს ეს? —ჩავიჩურჩულე, ხმა თითქმის არ ისმოდა.
როჰანმა ჩემკენ ნაბიჯი გადადგა. ჩვენს შორის აღარ იყო მანძილი. მისი ყოფნა ჩამთრევდა ყველა ჩემს აზრს.—ის არ მოგიყვანა დამბალ კაცს —ჩაიჩურჩულა, ხმა თითქმის ყურში ჩავიდა—.
შენ ორთქლზე დასვენებულ კაცთან გაათხოვეს, რომელიც გადარჩენისთვის თამაშობდაჩემი გონება ივსებოდა მოგონებებით.ღია ქორწილი. მიდგინარე ჩაჭიდება.
მოთხრობა, რომელიც წლების განმავლობაში მაწუხებდა:„შენ სიყვარულს არ გჭირდება. შენ სტაბილურობა გჭირდება.“—რამდენი მიიღეს ამისთვის? —ვკითხე, ხმა თრთოდა, ცრემლები თავისუფლად დიოდნენ.
როჰანმა მაშინვე არ უპასუხა. მის თვალებში ვიხილე ტკივილი, რომელსაც წლების განმავლობაში ფარავდა.—უფრო, ვიდრე სახლი ღირს —თქვა ბოლოს ნელა—. მაგრამ ნაკლები, ვიდრე შენ ხარ.
ჩემი ფეხები თრთოდა.ვიფიქრე, რომ დამმოკლებელ კაცთან ვაიძულეს ქორწინება.რეალურად… მე ვიყავი ბნელი გარიგების ნაწილი ორი ოჯახის შორის.
და ეს არც კი იყო ყველაზე ცუდი.როჰანი ჩემკენ გადაიხარა, მისი მზერა წვავდა, ხმა კი პირდაპირ ჩემს გულში აღწევდა:—ანანია… დღეს საღამოს შემთხვევა არ იყო.
შენ გიშვილეს, რადგან შენ იყავი გამოკლებული ნაწილი.გულმა იმდენად მძიმედ დამარტყა, მეგონა გულს კუნთიდან გამოვხტებოდი.
ერთი წამით მთელი მსოფლიო ჩემს გარშემო გაჩერდა, და მე უბრალოდ ვიდექი სრულიად უძლურად, საიდანაც საიდუმლოებები და ტყუილები ნელ-ნელა წარუდგნენ ჩემ წინ.
და ბოლოს გავიგე: არასდროს სუსტი იყო მიზეზი, არამედ სიმართლე, რაც ყოველთვის გვაშორებდა თავისუფლებას.
