თამარამ ნელ-ნელა ხელისგულით გადაუსვა გზა მაგიდის ფეხსაცმელზე. ცოტა პურის ფანტელი დაუკრახუნდა თითებს შორის. კულტურის სახლის დიდ დარბაზში ზიზღიანი ხმაური ტრიალებდა,
ჰაერში შეზავებული იყო შემწვარი ხორცის და უცნობი სუნამოების სუნი. 15 წლის ქორწინება. იუბილე. სიცილი, ჭიქების ხმაური, კამერების ციმციმი.ანატოლიი მის გვერდით იჯდა. ფართომხრივ, მუქი ლურჯი პიჯაკით, ძალიან მჭიდროდ შეკრული კავშირით.
მან განუწყვეტლივ სწორებდა მას, თითქოს ყელზე აბამდა.ნერვიულობდა? თუ რაიმეზე ემზადებოდა?თამარამ ნელ-ნელა ახტა ნიშნობის ბეჭედი თითზე. მჭიდროდ ეჭირა. ადრე ჭრიდა თავისუფლად, ახლა კი კანს შეუტყდებოდა.
ნახევარი წლის განმავლობაში არ ატარებდა – დღეს კი მან შეგნებულად დააწესა. უნდოდა, რომ ბეჭედი მის თითზე ყოფილიყო მაშინ, როდესაც წარმოსთქვამდა იმას, რაც უნდა ეთქვა.ის იცოდა. არ დღეს გაიგო. მან უკვე თვეებია იცოდა.
ცაბუნად, ანატოლიიმ წამოდგა და მიკროფონი აიღო. საუბრები შეწყდა. მან სხეული განიმართა, შემოიხედა და ნელ-ნელა თამარასკენ მობრუნდა. მის სახეზე უცნაური გამოხატულება იყო: გამარჯვება და ზიზღი ერთდროულად.
— თამარა — დაიწყო ხმამაღლა, ზედმეტად მკვეთრად. — 15 წელი ველოდი ამ დღისთვის. პირველი ღამის შემდეგ შენგან ზიზღს ვგრძნობდი. გაიგე? ზიზღს. ვერ შევეხებოდი შენს სხეულს, რომ არ გამეგო არომატი.
შენ მხოლოდ კომფორტული ცხოვრების ბილეთი იყავი. მოსაწყენი ფარმაცევტი, მედიკამენტის სუნით. ხვალიდან დავიწყებ განქორწინებას. ბიზნესი დარჩება ჩემთან, შენსთან დარჩება მხოლოდ ტაბლეტები და სიცარიელე.
დარბაზში სიჩუმე დაისადგურა ისეთი, რომ ვინმეს ყლუპის ხმას ისმენდი. თამარას მამა, სტეპან ილიჩი მაგიდის კიდეზე დაეყრდნო. ქალი ხმამაღლა შეძახდა.თამარამ ნელ-ნელა მოხსნა ბეჭედი. ანატოლიის არ შეხედა.
მაგიდაზე დადო, შემდეგ მზერა შეამაღლა და თავის შვილიშვილ მაქსიმს დაუკვნესა, რომელიც კედელთან ლეპტოპთან იჯდა.— დაიწყე.კედელზე ეკრანი აანთო. თავიდან ვერავინ გაიგო, რა ხდებოდა. შემდეგ გაისმა ხმა — ანატოლიის ხმა.
ეკრანზე ანატოლიი ოფისში იჯდა, მის წინ კრისტინა, წითურ თმიან დისპეჩერი.— ვერაფერს ამჩნევს? — ჰკითხა გოგომ.— საერთოდ არა — გაიცინა ანატოლიიმ. — მთელი დღე აფთიაქში ზის, ტაბლეტებს ითვლის. კომპანიაზე სამი კრედიტი ავიღე,
არაფერი Ahnung არ აქვს. განქორწინების შემდეგ დავალიანება მისს დარჩება, ბიზნესი ჩემთან. და ჩვენ ორივე ბოლოს ერთად ვიცხოვრებთ.დარბაზში ჰაერი გაგრილდა. ნამდვილი ანატოლიი გაცრეცდა და თამარასკენ ჩაიხედა.
მაქსიმმა ახალი ჩანაწერი დაიწყო. ახალგაზრდა ანატოლიი ქორწილის დღეს, ხელში ვოდკის ჭიქით.— მე არ მიყვარს — გაიცინა ის. — მაგრამ სიდედრის კავშირები აქვს. ათი წელი მოვითმენ, მერე ნორმალურ ქალს ვიშოვი.
ცისკარი.სტეპან ილიჩი ნელ-ნელა წამოდგა.— მართლა ასე ფიქრობდი, ტოლია? — ჰკითხა ნელა.შემდეგ სურათზე გამოჩნდა ხელშეკრულებები, საბანკო ცნებები, გადარიცხვები.
— ასლები საგადასახადო უწყებაშია — თქვა თამარამ მშვიდად. — და ჩემი ადვოკატის ხელში. მიწა, ავტოგარაჟები, ავტობაზა—all ჩემი სახელზეა. შენ მხოლოდ მართავდი. კრედიტები შენი არის. ბიზნესი ოჯახში რჩება. ჩემში.
ანატოლიი უკან გადაიხარა, თითქოს ოდნავ გაწუხებული ყოფილიყო.— ნახევარი წლის განმავლობაში მოგისმინე — ნელა განაგრძო თამარამ. — ვიცოდი, რომ ამ დღეს აირჩევდი. ყველას თვალწინ დამცირებას მოაწყობდი.
ახლა კი ყველამ დაინახა, ვინ ხარ სინამდვილეში.მიმოიხილეს ერთმანეთს რამდენიმე წამით.— წადი — თქვა ბოლოს თამარამ. — ჩემი ცხოვრებიდან.ანატოლიი გაიქცა. ვინმე ყვიროდა უკან: „სირცხვილი!“
დარბაზი ნელ-ნელა კვლავ სუნთქვას დაუბრუნდა. თამარამ მაგიდაზე მყოფ ბეჭედს შეხედა. პატარა, აცვიათი. 15 წელი — და მაინც არაფერს ნიშნავდა.მოგვიანებით მან ფანჯარასთან დაიხურა, გახსნა ვენტილაცია.
ცივი ჰაერი მიაცემა სახეს. მან ხელები აიწია და ბეჭედი ღამეში გადაყარა.სამი დღის შემდეგ ანატოლიი ავტობაზასთან გამოჩნდა. მცველი ვერ მიატანა. როდესაც თამარა მივიდა, კაცი სწრაფად მიადგა.
— ეს ჩემი ბიზნესი არის! — ყვიროდა.— ჩემი ფულით აშენდა — მშვიდად უპასუხა თამარამ. — ახლა აღარ არის შენი.— კრისტინა გაუჩინარდა! — აფეთქდა კაცი.თამარამ სუსტად გაიღიმა.— ჩანს, მან შენ უფრო სწრაფად გამორკვა.
საღამოს თამარა მარტო იჯდა სამზარეულოში. გარეთ ბნელოდა. პირველად დიდი ხნის განმავლობაში გადაიტანა ცრემლი — არა ტკივილისგან, არამედგან შემსუბუქებისგან.ერთი თვე გავიდა, ყველაფერი თავის ადგილზე დადგა. ბაზა მუშაობდა, ის მუშაობდა, ცხოვრობდა, სუნთქავდა.
ერთ საღამოს ქუჩაში გაჩერდა და მიხვდა, რომ იღიმოდა. უბრალოდ.და მან იცოდა: პირველად არ ცხოვრობდა სხვას ცხოვრებას. მისი საკუთარი იყო.
