— გახსენით ჩემი საჩუქარი პირველი! — მოითხოვდა ჩემი სიძე, და მიმიწია მძიმე, კუთხიანი ყუთი, რომელიც პატარა ჩემოდანს გავდა და მჭიდრო საჩუქრის ქაღალდში იყო შეფუთული. — ახლა, აქვე!
მისი ხმა, ჩვეულებრივ ძალიან მტკიცე და ავტორიტეტული, ოდნავ ჩაიბზარა. გადავიტანე მზერა ტაისია ნიკოლაევნაზე ჩემს მეუღლეზე. ილია იდგა სამზარეულოს სამუშაო მაგიდასთან, ნერვიულად ბიბვიტდებოდა თავის სახლის ჩუსტებში და ზედმეტად ფრთხილად ნაჭერი ჩასდიოდა უკვე სუფთა თეფშზე.
ჩვენ გადავწყვიტეთ ჩემი ოცდაათის დაბადების დღე სახლში, ჩვენს პატარა ნოვოსიბირსკის ბინაში. გარეთ ბრუტავდა დეკემბრის ქარი, თოვლი კისკისებდა მინაზე, ხოლო სამზარეულო სავსე იყო გამომცხვარი ხორცის და ნიორის სუნით.
— ტაისია ნიკოლაევნა, მოდი ჯერ მაგიდასთან ვიჯდეთ, მე მივიტან ცხელს კერძს, — ვცადე მომენტი გადამეტან, მითითებით ღუმელზე.— ლერა, ვთქვი — გახსენით ახლა! — ჩემი სიძე დარტყა ბორდოს ფერის ფრჩხილით სამუშაო მაგიდას. — ეს ძველი ოჯახის ნივთია. მინდა ვნახო შენი რეაქცია.
მე ამოვისუნთქე და გავჭერი ქაღალდის კიდე. ქვეშ გამოჩნდა მასიური, თითქმის შავი ხის ყუთი, მძიმე, მჭიდროდ მიკრული სპილენძის საკეტით. თავსახური გააღო სუსტი სკრეპით. შიგნით, დახეული მწვანე მატისზე, იყო ცარიელი. არც ძველი ბროი, არც ბეჭედი.
ვერ გავიგე და თვალები ავწიე. ტაისია ნიკოლაევნა ჩემზე იქით იყურებოდა, მიკროტალღურ ღუმელზე, ქვედა ტუჩი ოდნავ ქერქავდა.— ძალიან ლამაზია… მადლობა, — ვთქვი, თითებით შევეხე შიდა მატს.
მატი არეკლილი იყო. მარჯვნივ კუთხეში მატი უჩვეულოდ გართულდა. ინსტიქტურად ავიღე კიდე ფრჩხილით, შვებას ველოდი ნაკერიდან, მაგრამ აიღო თხელი ხის ფირფიტა. ორმაგი ფსკერი. ნ Narrow ფუჭ ფარაში თეთრი ფურცელი იყო მორეულად გატანილი.
თვალის კუთხეში ვხედავ სწრაფ მოძრაობას. სიძე დაიხია, თითქოს ყუთს წაიღებდა, მაგრამ გაჩერდა, მაგიდაზე თითები ჩაჭიდებული. ილია დაეცა პირსახოცით.შიგნით რაღაც უხეში შეკუმშვა მოხდა. მე ვთამაშობდი, თითქოს ვკარგავ თავსახურს, მაგრამ ფრთხილად ვიშვირე ფურცელი ხელსა და გავამაგრე მუშტში.
— საკეტი უნდა ოდნავ შეიწვნას, ცოტათი ხვდება, — ვთქვი მშვიდად და მივიდე ყუთი ფანჯრის რაფაზე. მუშტი შევცვალე ჯიბეში.სადილი ნელნელა გრძნობდა სასაფლაოს ატმოსფეროს, სადაც ნამდვილი პიროვნება იყო დაკარგული. ტაისია ნიკოლაევნა საჭმელს ათვალიერებდა კონფლიქტით.
ილია ღვინოს ასხამდა ყველასთვის, თავად სვამდა წყალს, ზოგჯერ თავის კისერს ეხებოდა. სამი წელი ვიყავი გათხოვილი, ვიცოდი მისი ყოველი რეაქცია. ის ნერვიულობდა, თითქოს გვერდით ოთახში სხვის საფულეს მალავდა.
ათი საათზე სიძე სწრაფად წავიდა სახლში. როგორც კი ზღურბლი ჩაკეტა, ილია შემოიხსნა ნაჭერი, გადააგდო პუფზე.— შხაპი მჭირდება. ძალიან დაღლილი ვარ, — თქვა, მიხედვის გარეშე.
როდესაც წყლის ხმა გაიგო, შევედი საძინებელში, ჩავრთე ღამის ნათურა და ამოვიღე ხავერდოვანი ფურცელი ჯიბიდან. ეს იყო ჩვეულებრივი A4 ფურცელი, ფართო, ძლიერი მამაკაცის ხელნაწერი:
«ტაისია, ეს უკანასკნელი ტრანშია. საჭმლის ყუთი დაკეტილია. თუ ილია კიდევ სცდება ჩემს ქალიშვილთან დაკავშირებას, ორივეს ჩაგისვამ. დავიწყე ჩემი ნომერი. ო.ს.»მოცემული ტექსტი წავიკითხე სამჯერ. ასოები თვალწინ ხტოდნენ.
რომელი ტრანშია? რომელი ქალიშვილი? ილია მამა არ ჰყავდა. ტაისია ნიკოლაევნა ყოველთვის ამბობდა, რომ მისი მეუღლე გარდაიცვალა, როცა ილია 9 წლის იყო. ისინი ღარიბად ცხოვრობდნენ, ის მარტო ზრდიდა შვილს.
მოვიდა დეტალი: ორი წლის წინ ილია, რომელიც მუშაობდა დიდ ლოგისტიკურ კომპანიაში, გადაწყვიტა საკუთარი ბიზნესი დაეწყო. მან მომიტანა დოკუმენტების სტეკი და მთხოვა დამემოწმებინა, როგორც დამფუძნებელი.
«ლეროჩკა, საბუთებით ვერაფერს გავაკეთებ ჩემს სახელს, უბრალოდ მომაწერე ხელი, ფორმალობაა», — მითხრა. მე დავუჯერე და ხელიც არ შემიხედავს. კომპანია ერქვა «ვექტორ-კონსალტი».
ვახურე ილიას ლეპტოპი. პაროლი ვიცოდი — ჩვენი გაცნობის წელი. შევედი მის მეილზე, მოვძებნე „ო.ს.“ — არაფერი. შემდეგ „ვექტორ-კონსალტი“.ძიებამ გამოგვცა ბანკის ამონაწერები. ცუდად გავხდი: ყოველთვიურად ხუთნიშნა თანხები ვქანდებოდნენ „ვექტორ-კონსალტის“ ანგარიშებზე.
გადახდის მიზეზი: „კონსულტაციის მომსახურება“. გადამხდელი: მშენებლობის ჰოლდინგი „მონოლითი“. მფლობელი: ოლეგ სამარცევი. ო.ს.დავჯექი ეკრანის წინ სამი საათი ღამით, ვტვირთავდი ყველა ფაილს ჩემს USB-ზე.
ჩემი ქმარი და მისი დედა წლების განმავლობაში ამოწოვდნენ ფულს ადგილობრივი მშენებელი მაგნატიდან, მე კი ოფიციალური დირექტორი ვიყავი.დაწყებითი დილით ილია მოვიდა სამზარეულოში, წამოიწია თვალებზე. მე მაგიდასთან ვიყავი. ჩემს ყავის თასის წინ — ნაჭერი და ნოემბრის ბანკის ამონაწერი.
— დილა მშვიდობისა, — მითხრა ჩურჩულით, მივარდა ჩაიდნისკენ, მაგრამ მზერა დოკუმენტებზე შეჩერდა.მისი ხელი გაჩერდა ჰაერში. სახე გაწეწილი, ბანერზე იყო.
— რა არის ეს, ილუშ? — ვაკაკუნე ამონაწერზე. — ვინ არის ოლეგ სამარცევი? და რატომ გადარიცხავს მისი ჰოლდინგი ყოველთვიურად მილიონებს კომპანიაში, რომლისთვისაც მე პასუხისმგებელი ვარ?
