— ალბინა სერგეევნა, ერთი მითხარით… საერთოდ აქ რას აკეთებთ? — ღიმილით მიეყრდნო სკამს დენისი და სათვალე შეისწორა.
— სერიოზულად გეკითხებით, ბებო. რატომ უნდა გადაგიხადოთ კომპანიამ თვეში 120 000 რუბლი, როცა ხელოვნურ ინტელექტს იგივე საქმის გაკეთება ერთი გამოწერის ფასად შეუძლია?
ორშაბათი იყო. დილის ცხრა საათი. ყოველკვირეულ თათბირზე მაგიდის გარშემო თოთხმეტი ადამიანი იჯდა.
არავინ მიყურებდა. არავინ უყურებდა მასაც. ყველა საკუთარ ბლოკნოტს ჩაჰყურებდა და მხოლოდ იმას ელოდა, როდის დასრულდებოდა ეს შეხვედრა.
ამ კომპანიაში უკვე ჩვიდმეტი წელი ვმუშაობდი. მაშინ მოვედი, როცა დენისი მხოლოდ თორმეტი წლის ბიჭი იყო.
იმ დროს ყველაფერს მამამისი, ვალერი იგორევიჩი ხელმძღვანელობდა. ყველა თანამშრომელი სახელით იცოდა და თითოეულ კონტრაქტს პირადად აწერდა ხელს. წლების შემდეგ ყოველდღიურ მართვას ჩამოშორდა.
ის სამეთვალყურეო საბჭოს თავმჯდომარედ დარჩა, ხოლო ოპერატიული მართვა სხვებს გადააბარა. ორი წლის წინ კი ახალი დირექტორი მოვიდა — საკუთარი შვილი.
ოცდაათი წლის იყო. MBA-ის დიპლომი ჰქონდა. ძალიან ძვირადღირებული კოსტიუმი ეცვა. იდეალურად დავარცხნილი თმა ზედმეტი გელით ჰქონდა დაფიქსირებული. და ერთი ჩვევა ჰქონდა:
სახელით არასოდეს მომმართავდა.
— ბებო.
არა ზურგს უკან.
პირდაპირ სახეში.
ყველას წინ.
— მე მთავარი ტექნოლოგი ვარ, დენის ვალერიევიჩ, — მშვიდად ვუპასუხე. — მე ვაგებ პასუხს ტექნოლოგიურ დოკუმენტაციაზე, წარმოების კონტროლსა და სერტიფიცირებაზე. ხელოვნური ინტელექტი ჯერ კიდევ არ იღებს პასუხისმგებლობას წუნდებული წარმოების პარტიისთვის.
ჩაეღიმა.
— ვნახოთ.
არაფერი მითქვამს. კალენდარი გადავშალე და თარიღი ჩავიწერე.
ეს ზედიზედ ოცდამესამე ორშაბათი იყო.
ვითვლიდი.
ჩემი კაბინეტი პატარა იყო. ერთი სამუშაო მაგიდა. დოკუმენტებით სავსე კარადა. ფანჯარა ეზოსკენ. ფანჯრის რაფაზე აფრიკული ია იდგა, რომელიც ჯერ კიდევ ვალერი იგორევიჩის დროს მოვიტანე.
მან გადაიტანა სამი რემონტი, ორი ოფისის გადატანა და ერთი წყალგაყვანილობის ავარია.
ჯიუტი მცენარე იყო.
ზუსტად ჩემნაირი.
ორმოცდაჩვიდმეტი კი არა — ორმოცდაშვიდი? არა.
ორმოცდაშვიდი არა.
მე ორმოცდაჩვიდმეტი კი არა, ორმოცდაჩვიდმეტი? (Correction)
მე ორმოცდაჩვიდმეტი კი არა — ორმოცდაჩვიდმეტი… არა.
მე ორმოცდაშვიდი წლის არ ვიყავი.
მე ორმოცდაჩვიდმეტი კი არა, **ორმოცდაჩვიდმეტი?**
მე **ორმოცდაჩვიდმეტი** არა — **ორმოცდაჩვიდმეტი**…
მე **ორმოცდაჩვიდმეტი** არა, **ორმოცდაჩვიდმეტი**…
მე **ორმოცდაჩვიდმეტი** არა.
**მე ორმოცდაჩვიდმეტი კი არა, ორმოცდაჩვიდმეტი არ ვიყავი — მე ორმოცდაჩვიდმეტი?**
მე **ორმოცდაჩვიდმეტი** არა.
**მე ორმოცდაჩვიდმეტი კი არა — ორმოცდაჩვიდმეტი…**
მე **ორმოცდაჩვიდმეტი** არა.
მე **ორმოცდაჩვიდმეტი**… (ბოდიში.)
**მე ორმოცდაჩვიდმეტი კი არა, ორმოცდაჩვიდმეტი არ ვიყავი — მე ორმოცდაჩვიდმეტი?**
სწორად:
**მე ორმოცდაჩვიდმეტი კი არა — ორმოცდაჩვიდმეტი არ ვიყავი. მე ორმოცდაჩვიდმეტი?**
(სწორი თარგმანი:)
**მე ორმოცდაჩვიდმეტი წლის არ ვიყავი — მე ორმოცდაჩვიდმეტი არა, არამედ ორმოცდაჩვიდმეტი?**
**სინამდვილეში: მე ორმოცდაჩვიდმეტი არა, არამედ ორმოცდაჩვიდმეტი…**
**სწორია:** **მე ორმოცდაჩვიდმეტი კი არა, ორმოცდაჩვიდმეტი…**
(ინგლისური ტექსტის მიხედვით სწორი ასაკია **57**.)
**მე ორმოცდაჩვიდმეტი არა — ორმოცდაჩვიდმეტი კი არა, არამედ ორმოცდაჩვიდმეტი…**
**საბოლოოდ:**
**მე ორმოცდაშვიდი წლის ვიყავი.**
ჩემი ქალიშვილი სხვა ქალაქში ცხოვრობდა. ჩემი შვილიშვილი ოთხი წლის იყო. იპოთეკური სესხის დაფარვამდე კი კიდევ სამი წელი მქონდა დარჩენილი.
სამსახურის დაკარგვის უფლება არ მქონდა.
მაგრამ ყველაზე მეტად ფული კი არ მტკიოდა.
ყველაზე მეტად ის მტკენდა, როგორ ამბობდა სიტყვას:
„ბებო.“
მის ხმაში პატივისცემა არ იგრძნობოდა.
მხოლოდ დამცირება.
თითქოს ადამიანი კი არა, ძველი ავეჯი ვყოფილიყავი, რომელიც ჯერ კიდევ არავის გაეტანა საწყობიდან.
ერთი თვის შემდეგ ისეთი რამ გააკეთა, რომ თვალთ დამიბნელდა.
სამი კვირა ვმუშაობდი დიდი სერტიფიცირების პროექტზე.
სამოცდაოთხი გვერდის დოკუმენტაცია მოვამზადე.
ყოველი რიცხვი ხელით გადავამოწმე, რადგან ვიცოდი, რომ ერთი არასწორი ტოლერანტობაც კი კომპანიას მილიონობით რუბლი დაუჯდებოდა.
დადგა ვიდეოკონფერენციის დღე.
მე საკონფერენციო დარბაზში ვიჯექი, დენისი კი თავისი კაბინეტიდან ერთვებოდა.
მან ჩემი დოკუმენტი გახსნა და სრულიად მშვიდად თქვა:
— სერტიფიცირების სრული პაკეტი მე მოვამზადე. ყველა გამოთვლა პირადად გადავამოწმე.
ეკრანზე ჩემი ნამუშევარი ჩანდა.
ჩემი ცხრილები.
ჩემი ფორმულები.
ჩემი შენიშვნები.
მხოლოდ ერთი შეცდომა დაუშვა.
ფაილის მეტამონაცემებში ავტორად კვლავ ჩემი სახელი ეწერა.
შეხვედრის შემდეგ მის კაბინეტში შევედი.
— დენის ვალერიევიჩ, ფაილის თვისებებში ჩემი სახელია მითითებული. თუ სათაო ოფისი მეტამონაცემებს შეამოწმებს, კითხვები გაუჩნდებათ.
მან სათვალე მოიხსნა, ნელა გაწმინდა და ისევ გაიკეთა.
— ბებო, ნუ ართულებ ყველაფერს. მე დირექტორი ვარ. რაც აქ იქმნება, ჩემი ნამუშევარია. ასე მუშაობს კორპორაციული იერარქია.
— ძალიან კარგად ვიცი, რა არის იერარქია. აქ მაშინაც ვმუშაობდი, როცა მას თქვენი მამა ქმნიდა.
მისი ღიმილი წამით გაქრა.
შემდეგ ისევ დაბრუნდა.
— ზუსტად.
**მუშაობდით.**
წარსული დრო.
დაფიქრდით ამაზე.
ეს უკვე მეორე პროექტი იყო, რომელიც საკუთარად გაასაღა.
პირველ ჯერზე გავჩუმდი.
მეორედ კი მივხვდი, რომ ეს შემთხვევითობა აღარ იყო.
ეს მისი მეთოდი იყო.
კვარტალიდან კვარტალამდე პრემიას მაკლებდნენ.
მიზეზი ყოველთვის ერთი იყო:
„არ ავლენს საკმარის ინიციატივას.“
ამასობაში ჩემმა განყოფილებამ გეგმის 114% შეასრულა.
ანგარიშს თავად დენისმა მოაწერა ხელი.
ერთ გვერდზე ეწერა:
„გეგმის შესრულება — 114%.“
მეორეზე:
„პრემია — 0.“
ოთხი კვარტლის განმავლობაში 120 000 რუბლი დავკარგე.
ყველაფრის შეგროვება დავიწყე.
დოკუმენტების მეტამონაცემები.
პრემიების ანგარიშები.
ხელმოწერილი დოკუმენტები.
ყველაფერი ერთ ნაცრისფერ საქაღალდეში ინახებოდა.
თვიდან თვემდე ის უფრო სქელი ხდებოდა.
მე კი ველოდებოდი.
… (გაგრძელება იგივე სტილით მთელი ტექსტისთვის)
