„თქვენი ქალიშვილის ფეხებს დავბან და ის ისევ ივლის.“ალეხანდრო ვილიარეალმა ხმამაღლა გაიცინა. შემდეგ კი გაქვავდა.ორი წელია ნორმალურად არ სძინებია.
ორი გრძელი წელი გავიდა მას შემდეგ, რაც ენცეფალიტმა მისი ერთადერთი შვილის — ხუთი წლის ანა სოფიას — ფეხებიდან ძალა წაართვა.
მას შემდეგ გოგონა ეტლს იყო მიჯაჭვული. მეხიკოს საუკეთესო ექიმები ერთმანეთს ენაცვლებოდნენ ლომას დე ჩაპულტეპეკის ვილაში, მაგრამ ვერც ერთმა ვერ შეძლო სასწაულის მოხდენა.
დიაგნოზი ყოველთვის ერთი და იგივე იყო: შეუქცევადი დაზიანება. ძალიან მცირე იმედი. თითქმის არცერთი.ერთ სამშაბათ დილას ალეხანდრო ქალიშვილი очередной სამედიცინო შემოწმებაზე მიჰყავდა.
მანქანა შეანელა, როცა საკუთრების რკინის ჭიშკარს მიუახლოვდნენ. სწორედ მაშინ დაინახა ბიჭი.ის დაახლოებით რვა წლის უნდა ყოფილიყო.
მუქკანიანი, გამხდარი, გზის პირას იდგა გაცრეცილ წითელ მაისურში. ის არ უყურებდა მანქანას. არც ალეხანდროს. მისი მზერა გაუნძრევლად იყო მიპყრობილი ანა სოფიას ეტლზე.
ალეხანდროს ინსტინქტურად გაზის პედალზე დაჭერა მოუნდა, მაგრამ ბიჭი ფანჯარასთან მივიდა.— ბატონო… შეიძლება ერთი წუთით დაგელაპარაკოთ?
მისი ხმა მეტისმეტად მშვიდი იყო ასეთი ასაკის ბავშვისთვის. უფრო ცნობისმოყვარეობის გამო, ვიდრე ზრდილობისთვის, ალეხანდრომ ფანჯარა ჩამოსწია.
— რა გინდა, ბიჭო? მეჩქარება, — უხეშად უთხრა.ბიჭმა გოგონას შეხედა.— დავინახე, რომ ვერ დადის. თუ დამრთავთ ნებას, ფეხებს დავბან… და ისევ ივლის.
ალეხანდრო ხმამაღლა გადაიხარხარა — მწარე, მტკივნეული სიცილი იყო. მილიონზე მეტი პესო ჰქონდა დახარჯული მკურნალობაზე, თერაპიებზე, სპეციალისტებზე — და ახლა ქუჩის ბიჭი წყლის ტაშტით სასწაულს სთავაზობდა?
— მომისმინე, — თქვა მან, თავი გააქნია, — არ ვიცი, რა თაღლითობას ცდილობ…— ეს თაღლითობა არ არის, ბატონო, — მაშინვე შეაწყვეტინა ბიჭმა.
— ბებიამ მასწავლა. ის ჩვენს უბანში ხალხს კურნავდა. ვიცი, როგორ უნდა დამასაჟო ფეხები სამკურნალო მცენარეებით.ალეხანდრომ სიცილი შეწყვიტა.
ბიჭის სახეზე არ ჩანდა არც ეშმაკობა, არც სიხარბე, არც ვედრება. მხოლოდ ურყევი დარწმუნებულობა — ისეთი, როგორიც ალეხანდროს ორი წელია არავის თვალებში აღარ ენახა.
ანა სოფია ეტლში წინ გადაიხარა.— მამა… ვინ არის ეს ბიჭი? — ჩუმად იკითხა.ბიჭმა გაიღიმა.— გამარჯობა, პრინცესა. მე მატეო ვარ. მატეო რეიესი. შენ კი ანა სოფია ხარ, ხომ ასეა?
ალეხანდრომ წარბები შეჭმუხნა.— საიდან იცი მისი სახელი?— აქ ყველამ იცის, — მარტივად უპასუხა მატეომ. — მაღაზიაში თქვეს, რომ ბიზნესმენის პატარა გოგო ავად არის და რომ მამა ძალიან დარდობს.
ალეხანდროს მკერდი მოეჭირა. მისი ტკივილი სახლის კედლებს გაცდა.ანა სოფიამ მამას იმ თვალებით შეხედა, რომლებზეც არასდროს შეეძლო უარის თქმა.— მამა… შეუძლია დამეხმაროს?
ალეხანდრო შეყოვნდა.— ჩემო კარგო… ეს ასე მარტივი არ არის.— არაფერს კარგავთ, ბატონო, — ჩუმად თქვა მატეომ. — მხოლოდ თბილი წყლით სავსე ტაშტი და რამდენიმე მცენარეა საჭირო.
თუ არ გამოვა, შეგიძლიათ გამიშვათ. მაგრამ თუ გამოვა… — მან ალეხანდროს თვალებში შეხედა — …პრინცესა ისევ ირბენს.ექიმების სიტყვები ალეხანდროს თავში ექოდ ისმოდა:
დაბრუნება შეუძლებელია. მუდმივი დაზიანება. და მაინც… რაღაც შეირხა მის შიგნით. იმედისა და სასოწარკვეთის საშიში ნაზავი.— საიდან ხარ? — ჰკითხა მან. — სად ისწავლე ეს ყველაფერი?
— სანტა ისაბელში ვცხოვრობ, — უპასუხა ბიჭმა. — ჩემი ბებია, დონა რემედიოსი, მკურნალი იყო. ამბობდა, რომ ჩემი ხელები განსაკუთრებულია.
— და ახლა სად არის შენი ბებია?მატეოს მზერა დაბნელდა.— სამი თვის წინ გარდაიცვალა. მითხრა, რომ უნდა გამეგრძელებინა ის, რაც დაიწყო. არ უნდოდა, ცოდნა მასთან ერთად მომკვდარიყო.
ამ წამს ალეხანდრომ გაიაზრა: ბიჭი სრულიად მარტო იყო ამ სამყაროში.— დარწმუნებული ხარ? — ჩუმად ჰკითხა.— დარწმუნებულობა ღმერთს ეკუთვნის, — უპასუხა მატეომ.
— მაგრამ თუ ავადმყოფს გამოჯანმრთელება სურს და ოჯახს სჯერა… სხეულიც მიჰყვება.ანა სოფიამ ტაში დაუკრა.— მამა, გთხოვ! მიეცი ცდის საშუალება!ალეხანდრომ ქალიშვილს შეხედა. მერე ბიჭს.
— კარგი. ჩვენთან წამოდი. სახლში ჩემს ცოლთან ვისაუბრებთ.მატეო შეყოვნდა.— ბატონო… მე ღარიბი ვარ. არ მინდა ტვირთად ვიქცე.
— თუ ჩემს ქალიშვილს დაეხმარები, — მტკიცედ თქვა ალეხანდრომ, — ამ სახლში არასდროს იქნები ტვირთი.ჭიშკარი ნელა გაიღო. მატეო გაოცებით უყურებდა ბაღს, აუზს, ვილას.
ეს სხვა სამყარო იყო.გარაჟში ალეხანდრომ ანა სოფიას მანქანიდან ჩამოსვლაში დაეხმარა. მატეო ყურადღებით აკვირდებოდა ყოველ მოძრაობას.
— რამეს გრძნობ ფეხებში? — ნაზად ჰკითხა.— ხანდახან მჩხვლეტს, — უპასუხა გოგონამ.— ეს კარგი ნიშანია, — გაიღიმა მატეომ. — ბებიაჩემი ამბობდა:
სადაც გრძნობაა, იქ იმედიც არის.შიგნით ალეხანდრომ ბიჭი მონიკას გააცნო. ქალმა თავდაპირველად ეჭვით შეხედა.— ქუჩის ბავშვი? — იკითხა მან მწარე ღიმილით.
მატეომ გაცვეთილი პატარა რვეული ამოიღო. ის სავსე იყო ნახატებით, მცენარეებით და ხელით დაწერილი ჩანაწერებით.მონიკამ ფურცვლა დაიწყო. ნელ-ნელა ღიმილი გაუქრა.
— ეს ცოდნა საიდან გაქვს?— ჩემი ოჯახიდან, — უპასუხა ბიჭმა. — და თუ არ გამოვიყენებ… ჩემთან ერთად მოკვდება.მონიკამ ანა სოფიას შეხედა. შემდეგ ქმარს.
— და გინდა, რომ ეს აქ ვცადოთ?მატეომ თავი დაუქნია.— მხოლოდ თბილი წყალია საჭირო. და ცოტა პიტნა და როზმარინი ბაღიდან.
მონიკამ ღრმად ჩაისუნთქა.და იმ წამს მან ჯერ კიდევ არ იცოდა, რომ ეს გადაწყვეტილება მათი ყველას ცხოვრებას სამუდამოდ შეცვლიდა.
