ცამეტი წლის წინ, ერთი ღამის განმავლობაში მამა გავხდი.სისხლის კავშირით არა. არჩევანის გამო.
სამი წლის გოგონასთვის, რომელმაც იმ ღამეს ყველაფერი დაკარგა – მშობლები, სახლი, მთელი თავისი სამყარო. მე კი დავაგროვე ჩემი ცხოვრება მის გარშემო და ისე ვუყვარდი, თითქოს ჩემი სისხლი და ხორცი ყოფილიყო.
მეგონა, რომ არაფერი ვერ გადაგვაქცევდა ერთმანეთისგან. მაგრამ ვცდებოდი. ერთი ვიდეო თითქმის ყველაფერს ანადგურებდა.
ღამე, რომელმაც ყველაფერი შეცვალა , მე 26 წლის ვიყავი, ახალგაზრდა ექიმი, მივლინებული სამედიცინო დახმარების განყოფილებაში ვმუშაობდი. ღამის სვლები სწრაფად გვასწავლის, როგორ დარჩე მშვიდი, მაშინაც კი, როცა ქაოსი გარშემოა.
მაგრამ იმ ღამეს რაც მოხდა, ვერაფერი მომამზადებდა.ძალიან მძიმე ავარიის მსხვერპლები შემოიყვანეს. მოზრდილებს ვერ გადაეცათ სიცოცხლე. მათთან ერთად შემოიყვანეს სამი წლის გოგონა – უზარმაზარი,
შეშინებული თვალებით, რომლებიც აქეთ-იქით მიტრიალებდნენ, თითქოს გაიგონოს ვინმეს ძებნა.– მე ევერი მქვია… მეშინია… გთხოვ, არ წახვიდე, – ჩურჩულებდა ის, ხელებს ჩემსას წებოსავით ეჭიდებოდა, თითქოს ეს ერთადერთი ნამდვილი წერტილი იყო სამყაროში.
ჩვეულებისამებრ, წესის მიხედვით, ვერ უნდა დავრჩენილიყავი მის გვერდით. მაგრამ ყოველი მცდელობა ვინმე აეყვანა, ის შიშისგან გონება დაკარგავდა. მივუჯექი გვერდით, მივუტანე ნატურალური წვენი,
მივუტანე ზღაპარი ბედნიერი დასასრულით და ვკითხულობდი მანამ, სანამ არ ჩაეძინა. მაშინ გავიგე: ახლა მას სისტემა არ სჭირდება, მას სჭირდება ადამიანი, რომელიც არ წავა.
დილით მოვიდნენ სოციალური მუშაკები. მათ ჰკითხეს ნათესავებს. ევერი მხოლოდ თავისი სათამაშო კურდღელს დაახსოვრდა… და თავისი ოთახის ვარდისფერი ფარდები, პეპლებით.როდესაც კარისკენ გავემართე,
სახეზე პანიკა გაჩნდა, რომელიც არასდროს დამავიწყდება. და უცბად, ჩემი ხმა გავიგონე:– შემიძლია გავიყვანო მას დღეს ღამით? მხოლოდ მანამ, სანამ არ გვეცოდინება, რა მოუვა.ერთადერთი მამაკაცი, ღამის ვახშამი, გამოცდილების გარეშე.
ყველაფერი წინააღმდეგი იყო. თუმცა მათ თქვეს „კი“.ერთი ღამე ერთი კვირად იქცა. კვირა თვეებად – ფაილები, ტესტები, კურსები. და ამ დროს ვისწავლე მამობა.
როცა პირველად მითხრა „მამა“ეს მოხდა მაღაზიაში.– მამა, შეიძლება ვიყიდოთ ეს დინოზავრის ფაფა? – ჰკითხა, გაოგნებულმა გაჩუმდა.მე დავიხარე მისკენ.– თუ გინდა… შეგიძლია დამიძახო მამა.
მის თვალებში იყო ერთდროულად სასიცოცხლო ნუგეში და შიში. ნახევარ წელიწადში ოფიციალურად მისი მამა გავხდი.შევცვალე ჩემი ცხოვრება. სტაბილური სამუშაო, უნივერსიტეტისთვის დაზოგვები, საღამოს სადილები,
თბილი საბნები, სათამაშო კურდღელი გვერდით საწოლზე. მდიდრები არ ვიყავით – მაგრამ მან ყოველთვის იცოდა: აქვს საკუთარი სახლი.მან ჩემი გული დაიპყრო.
ახალი სიყვარულიm ევერი გაიზარდა, ჭკვიანი და ჯიუტი. მატჩებზე ყოველთვის ხმამაღლა ვბღაოდი, ის თვალს ატრიალებდა – მაგრამ ყოველთვის მაძიებდა თვალებით.
მომნელა ვერავის ვუშვებდი. შემდეგ გავიცანი მარისა, რომელიც საავადმყოფოში მუშაობდა. კეთილი და ყურადღებიანი იყო, დაიმახსოვრა, რა ჩაი მოსწონდა ევერის. რვა თვის შემდეგ ბეჭედი ვიყიდე.
მეგონა, შეიძლება ახალი ცხოვრება დავიწყო ისე, რომ ძველი არ დავკარგო.ვიდეო, ერთ საღამოს მარისა ბეზისფრად ჩამომიწოდა ტელეფონი.ჩანაწერაზე ვინმე ნაცრისფერი სვიტრით შევიდა ჩემს საძინებელში, გახსნა სეიფი და აიღო ევერის დაზოგვები.
– არ მინდოდა მეჯერებინა… მაგრამ შენი შვილი უცნაურად იქცევა, – თქვა მან.მოვედი ევერისთან. ვკითხე. ვეღარ დაფარა ფერი.– ჩემი ნაცრისფერი სვიტერი ორ დღეა დაკარგულია…გადავხედე ძველ ჩანაწერებს.
მარისა დგას დერეფანში… ევერის სვიტერი ხელში.„მან არ არის შენი შვილი“როცა დავამოწმე, უკვე არ უარყო.– მე ვცდილობდი შენ გადამრჩინე, – თქვა მან. – ის შენი სისხლი არაა. ის შენ დაგტოვებს. შენ კი ყველაფერს მასზე ხარჯავ.
და შემდეგ თქვა:– ის შენი შვილი არ არის.ამ მომენტში მივხვდი, რომ ყველაფერი დასრულდა.– წადი, – ვუთხარი ჩუმად.როდესაც დავხურე კარი, ევერი მიახლოვდა კიბეზე. ყველაფერს გაიგონა.
გავეხვიე.– შენ ჩემი შვილი ხარ. ყოველთვის იყო.შემდეგ დღეს მარისას პოლიციაში დავუწერე. ორი კვირის შემდეგ მან მომწერა. პასუხი არ გავეცი.მოვუსადაგე ევერს მისი დაზოგვები.– ეს შენი მომავალია. და მე ყოველთვის შენთან ვიქნები.
მან ხელზე ხელი დამიჭირა. რადგან ოჯახი არჩევანია
ოჯახი არ არის სისხლის საკითხი.არამედ არჩევანის.რომ დარჩები.რომ გიყვარს. რომ ყოველ დღე ისევ და ისევ აირჩევ მათ.
