ტყავიანი წყალი მტვრიანი ჭუჭყით მდგარა ცისფერი პლასტმასის სანტექნიკურ ვედრში. ქლორის მკვეთრი სუნი შერეული იყო მეზობელი ოთახიდან შემომავალი მდიდარი შავი ჩაის არომატით.
ძლივს გავწიე ზურგი, ვგრძნობდი, როგორ მტკიოდნენ მხრების ფიცრები ყოველ მოძრაობაზე. მისაღებში, მინის შესაფერისი კარის უკან, ანტონინა პავლოვნა სტუმრებს მიიღებდა.
რვა წელი ვცდილობდი, რომ ჩემი სიმამრის თვალში „საკუთარი“ ვყოფილიყავი. სტანისლავთან ადრეული ასაკში გავხდი ცოლი. მე ვიყავი ბავშვთა სახლის გოგონა, რომლის მშობლები ტრაგიკული ავტოავარიის შედეგად დაიღუპნენ.
ის კი იყო ერთ-ერთი და უნიკალური შვილი ძალოვანი სამშენებლო ფირმის მფლობელის, ლეონიდ მატვეევის. თავიდანვე ჩემი სიმამრის თვალში ვიყავი უხერხული შემთხვევა,
მუდმივად მიფრთხილებდა, რომ ოჯახში შევედი „ერთხელ დამწვარი ჩემოდნით“.დროზე კარების ზარი დაუღალავად რეკავდა, ვინმე ხელიდან არ უშვებდა ღილაკს.
სასწრაფოდ შევიწმინდე ხელები ფარფლით და გავაღე კარი, თითქმის წამებში კარს ხელი დამარტყა.კარების ზღურბლზე იდგა ჟანა — ჩემი დედის მეგობრის ვაჟი,
რომელიც ანტონინა პავლოვნას სურდა სტასისთან დაკავშირებულიყო. გოგონამ არც გაუღიმა. გამჭვირვალე და მძაფრი სუნი მთელ ოთახში გაწვა, როცა მან ბეჯითად გაირბინა დერეფანი, მაღალ ქუსლებზე.
— სად არის?! — იყვირა ჟანამ მისაღების ზღურბლიდან, ისე, რომ კრისტალი კარადაში ჟღერადად ჟღურბლავდა. — ანტონინა პავლოვნა, თქვენი ვაჟი კიდევ რამდენ ხანს დამალავს?!
მე გაჩერდი დერეფანში, ტენიან მხარს ვეყრდნობოდი ტაფლარზე.— ჟანა, ჩემო გოგონა, რატომ ყვირიხარ? — დაბნეულმა მამისპავლოვნამ გული დაიკრიბა. — რა მოხდა?
— მე ფეხმძიმედ ვარ! — იყვირა ჟანამ, აღშფოთებით. — მესამე კვირაა! სტანისლავმა მეხსიერებიდან დაბლოკა! სამი დღეა არ პასუხობს! მისი ცოლი საერთოდ იცის,
რომ ჩვენ უკვე ორი თვის განმავლობაში ერთად ვატარებთ დროს, სანამ ის აქ კუთხეებს იწმენდდა?!მეც გავეშვი ღრმად სუნთქვა, ჩავაძრე ყვითელი რეზინის ხელთათმანები და გავაბიჯე კარებში.
ანტონინა პავლოვნას სახე დაღლილი ვარდისფერი გახდა; ნერვიულად ებრაწებოდა სუფრის ნაქსოვის კიდეს და თვალებს მიწევდა არ შეეჩერდა. ჟანა დამცინავად გადმოხედა ჩემს ტენიან ფარფლს.
— ახლა იცით, — მშვიდად ვთქვი, ტკივილი ან ცრემლები არ იგრძნობოდა, ყველაფერი თითქოს დამთბარიყო.— ოჰ, მომსახურების პერსონალი მოვიდა, — გაიცინა ჟანამ.
— უთხარი ქმარს ტელეფონი ჩართოს, ან მამაჩემს ისეთ პრობლემებს შეუქმნის, რომ არ იფიქრებ.— თუ ეს შენს პრობლემა არის, თავად უთხარი, — მშვიდად ვუპასუხე.
ვივარდი ფარფელს მბზინვარე მაგიდაზე, ქვეწყლებით.— სად მიდიხარ, დარია? — ანტონინა გაბრაზდა, მისი ხმა დაუბრუნდა ჩვეულ საგულისხმო ტონს.— მივდივარ, — ვუთხარი და შევხედე თვალებში.
— და იატაკებს ვინ დაალაგებს? — გაიფრუტუნა. — მე, შენ გგონია, უნდა დავიხარჯო ჩემი ტკივილი შენს გამო?— მაშინ ჰკითხეთ ჟანას, — მშვიდად ვუპასუხე.
— ხომ ასე გამოგიყენეთ იგი სტანისლავთან და დაფარეთ მათი რომანი. ახლა იპოვნოს ახალი რჩეული, რომ მან ხელი არ დაიშალოს.გავბრუნდი და გამოვედი ბინის კარიდან.
ჩვენს საკუთრებაში არსებულ ბინაში მე დავიწყე ჩემი ნივთების ორგანიზებული შეკვრა: სვიტერები, ჯინსები, ცოტა კოსმეტიკა. ჩემი თვალები აფიქსირდებოდა მცირე დეტალებს:
საერთო ფოტოები, პლედი, რომელიც ვიყიდეთ პირველ იუბილეზე. რვა წელი, სამუდამოდ ნაგავში.სტანისლავი სწრაფად შევიდა, მაცივრის სუნი და მტკივნეული ჟვანჩი თან ჰქონდა.
— დარია! მოუსმინე, ეს ყველაფერი სიგიჟეა! ჟანა ნორმალური არაა! — სცადა ჩემი მაისურების ჩამორთმევა.— მართლა? — დავხედე მას. — ანუ ის შენგან ბავშვს არ ელოდება?
— ეს შემთხვევით მოხდა! — დაბნეულმა თქვა. — დედამ ერთი თვე წინ დამირეკა, ცუდად იყო. მივედი, დედა არაა, მაგრამ ჟანა… მხოლოდ რულოში. ცოტა სასმელი დავლიეთ… და მერე… არც მე ვიცი როგორ მოხდა.
— რა საოცარი თანმიმდევრობა, — ჩავიცინე. — მოულოდნელად დედა ავად გახდა, ბინა ცარიელი… და ჟანა რულოში. გესმის როგორ სირცხვილია ახლა ეს?
ვაშორებდი თითიდან გლუვ ოქროს ბეჭედს და დავდე კომოდზე.— მრავალი წელი დავხარჯე ჯანმრთელობა, რომ მოგეწონოთ შენი დედის. და შენ? შენ უბრალო შიში ხარ, სტანისლავ.
ვიპოვე ჩემიანი ჩანთა და გავაბიჯე კარიდან.არ მქონდა არსად წასასვლელი. ხელფასი პრივატ კლინიკაში, სადაც მუშაობდი, მხოლოდ შემდეგ კვირას ველოდებოდი.
ფული ქირაზე არ მქონდა. მივედი სადგურის გვერდით ღამის კაფეში, ავიღე ყველაზე იაფი მწვანე ჩაი და ვიჯექი იქ დილის ნათებამდე.
დილით კლინიკაში უკვე მზად ვიყავი. როგორც კი ვიცვი სუფთა სამედიცინო კოსტიუმი და მოვამზადე კაბინეტები, გამაკრიტიკებელი ხმა გაისმა:
— სად არის ეს უკმაყოფილო არსება?!ანტონინა პავლოვნა ბრბოთი შევარდა კლინიკაში, პაციენტებს გარბოდა გვერდზე, პირდაპირ ჩემს კაბინეტამდე.
— ოჯახი შერცხვენილი! ქმარი მიატოვა! — ყვიროდა.ცოტა ხანში მე უკვე ოფისში ვჯდებოდი და ჩემით დავწერე განცხადება. კლინიკას რეპუტაციული რისკები არ სჭირდებოდა.
გარეთ, გაჩერებაზე დაჯექი, ფულიც არაა, სახლებიც არაა, სამუშაოც არაა. ვიხსენი ტელეფონი და დავიწყე განცხადებების გადათვალიერება. ერთ-ერთი მათგანი მომხვდა თვალში:
„სჭირდება სამედიცინო განათლებით სიდელკა ქალისთვის, რომელიც ვერ დადის. საცხოვრებელი ოთახი, სათანადო ხელფასი, ჩასვლა შესაძლებელია დღესვე“.
არაფრის დაკარგვა არ მქონდა. დარეკა.კარი ფართო ბინის მაღალმა მამაკაცმა გამიღო. მისი თვალები ყურადღებით იყო, ძალიან დაღლილი, ხელის ჩამორთმევა მტკიცე.
— რომანი, — წარუდგინა. — გელოდით, დარია. ტელეფონით გავიგე, რომ ჩვენ გესაჭიროებათ.ბინაში ქერა ფორთოხლის სუნი და ძველი წიგნების სუნი იდგა. მისკენ მანქანით ჩამოვიდა სიდედრი ქალი, გონივრული ღიმილით.
— ვერა იგნატევნა, — თბილად მომესალმა. — ნუ გეშინია, მე არა ვარ ჭირვეული პაციენტი. უბრალოდ ფეხები მექცევა, ხოლო ვაჟი დღის მანძილზე მუშაობს.
ჩვენ სწრაფად შევთანხმდით. რომანმა გამოყო ნათელი ოთახი ბინის აივნიდან. ჩემი ცხოვრება ახალი რიტმით განაგრძო. დილით ვზომავდი ვერას წნევას,
ვაკეთებდი საჭირო პროცედურებს, ვამზადებდი სადილებს. საღამოობით ვსაუბრობდით. ამ სახლში არ იყო ყვირილი, ნაწყენი სიტყვები ან მაღალმნიშვნელოვანი ტონები.
მაგრამ ერთი თვის შემდეგ შევნიშნე, რომ ვერა იგნატევნა გულს ვერ უწყობდა. ხშირად უყურებდა ტელეფონს, ნერვიულად თამაშობდა პლედის კიდესთან და სუნთქავდა.
— რაღაც მოხდა? — ვკითხე ერთ საღამოს, როცა ბალიშებს ვასწორებდი.ის მორიდებით დახარა თვალები.— ძველი სიყვარული გამომიჩინა, დარია. ჩემი პირველი სიყვარული. ახალგაზრდობაში ვხვდებოდით ერთმანეთს.
დავრახდით მცირე საკითხზე. ის ქალაქში კარიერის გასაშენებლად წავიდა. მე მორიდებით ვიყავი, არც მეთქვა, რომ ბავშვს ველოდებოდი. ახლა, ოცდაათი წლის შემდეგ, ჩემს საკონტაქტო ინფორმაციას მოძებნა. ამბობს, შეხვედრა უნდა.
— ეს ხომ შესანიშნავია! — გავიცინე. — რატომ ხარ ასეთი შფოთიანი?— მეშინია, — თქვა ქალმა, თვალები სევდიანი. — არ მინდა, რომ მან ჩემი სუსტი მხარე ნახოს. ვინ არის ახლა ის? იქნებ სასტიკი და ცუდი გახდა?
— მოდი, მე წავიდე შეხვედრაზე შენ ნაცვლად? — უცნაურად შევთავაზე. — ვიტყვი, რომ ვერა იგნატევნას რძალი ვარ. შევამოწმებ, ვინ არის, რა განზრახვები აქვს.
ვერამ მადლიერებით ჩამჭიდა ხელი.შეხვედრა დანიშნული იყო მეორე დღეს. მეც ადრე მივედი, ჩაის შეკვეთა გავაკეთე და ნერვიულად ვათვალიერებდი შესასვლელს.
ზარი გაისმა. დარბაზში შემოვიდა თვითდაჯერებული მამაკაცი ძვირადღირებული პალტოთი.მომაჩერდა… და უცებ გაიყინა.ჩემ წინ იდგა ლეონიდ მატვეევიჩი, ჩემი ყოფილი სიმამრი.
— დარია? — ხმა უკან დაიხურა. — რა გინდა აქ?— ლეონიდ მატვეევიჩ… — ძლივს გადამილახა სასიცოცხლო კუნთი. — მე ვწევარ ვერა იგნატევნას ინტერესებს.
მამაკაცმა მძიმედ დაჰქაჩა თვალები.— ვერა იგნატევნა გეშინია შეხვედრის, — ჩუმად ვთქვი. — ვერ დადის. ფიქრობს, რომ გაიგზავნის შენი მხრიდან.
— რა სისულელეა… — ხმა ჩაცვივდა. — დარია, წავიდეთ მისთანავე. გეხვეწები.ორმოც წუთში რომანი გააღო კარი. უგრძნობელი მზერით უყურებდა მამაკაცს ჩემ გვერდით.
ლეონიდ მატვეევიჩი ნაბიჯი გადადგა, ვაჟისკენ, რომელიც მისი ზუსტი ასლი იყო, მხოლოდ ახალგაზრდა.— ვაჟკაცო… — ჩუმად ამოიხრუხუნა.
იმ საღამოს სამზარეულოში მე და რომან ჩაის ვსვამდით, შევეცადეთ ჩუმი საუბარი არ გაგვეწყვიტა. რომანმა ახლოს მიიტანა ჭიქა და მოზრუნველად გაიღიმა:
— იცი, დარია… მომწონს, როგორ ჟღერს „ვერა იგნატევნის რძალი“.მე ვგრძნობდი როგორ მიხურდა სახე, პირველად დიდი ხნის შემდეგ გულწრფელად გამეცინა.
ბედი სწრაფად დალაგდა. ლეონიდ მატვეევიჩმა გაგებით მიიღო მარგალიტების ტყუილი, განქორწინება მოითხოვა. ანტონინა პავლოვნამ სასამართლოებისა და სკანდალების მუქარა სცადა, მაგრამ შეცდა
— მთელი ბიზნესი მისი ქორწინების წინ იყო გაფორმებული, და ქორწინების კონტრაქტმა მას არაფრის შანსი არ დაუტოვა. სტანისლავი სამსახურში გაუშვეს,
ჟანამ კი, როდესაც სტატუსი და ფული გაქრა, თავის ნივთები შეაგროვა და გაუჩინარდა.ლეონიდ მატვეევიჩმა ვერა იგნატევნა საუკეთესო სანატორიუმში გადაიყვანა დასალაგებლად, შემდეგ — ზემდგომ სახლში.
მე და რომანი დავრჩით იმავე ბინაში, სადაც ყველაფერი დაიწყო. მე დავუბრუნდი მედიცინას, მაგრამ უკვე ახალი კლინიკაში, და საღამოს შინ დაბრუნებისას მხვდა ადამიანი, რომელმაც მასწავლა ისევ ნდობა.
