— „მარინკა, ნუ მიწყენ, მაგრამ ლარისას ეს უფრო სჭირდება“, — ეს სიტყვები მოწესრიგებული ხელწერით იყო დაწერილი ელექტროენერგიის ქვითრის უკანა მხარეს. ფურცელი ჭიშკრის ვიწრო ნაპრალში იყო გარჭობილი — იქ, სადაც რკინის კარი ბოძს ებჯინებოდა, თითქოს სპეციალურად, რომ აუცილებლად დამენახა.
გავჩერდი და დავაშტერდი.
ხელში მძიმე პაკეტები მეჭირა — ჯიშური ჰორტენზიები. ცივი, ნესტიანი, ტორფის სუნით გაჟღენთილი. თითქოს ჯერ კიდევ იმ მიწას ეკუთვნოდნენ, სადაც გაზრდილიყვნენ.
ჭიშკარზე ახალი საკეტი ეკიდა.
ბრჭყვიალა. თავხედური. ზედმეტად ახალი იმისთვის, რომ უბრალოდ ნივთი ყოფილიყო. ეს არ იყო დაცვა — ეს იყო განცხადება. ჩემი ძველი საკეტი, პატარა „კიბორჩხალა“, რომელსაც ყოველ გაზაფხულზე თავად ვზეთავდი, მტვერში ეგდო — ბულგარკით გადაჭრილი.
ერთი წამით ყველაფერი თითქოს გამეთიშა. როგორც ძველი ტელევიზორი, რომელიც უცებ მხოლოდ თეთრ ხმაურს აჩვენებს.
— გალინა პეტროვნაა… — ჩავჩურჩულე სიცარიელეში — ეს არ უნდა გაგეკეთებინათ.
მე მათ ვაფრთხილებდი.
თუ საქმე სიბოროტემდე მივიდოდა, ყველაფერს წავიღებდი, რაც აქ მოვიტანე. უკანასკნელ ლურსმანსაც კი.
მეზობლის ღობის უკან მოძრაობა შევნიშნე.
ნიურა გამოჩნდა, როგორც ყოველთვის ჩაის ჭიქით ხელში — ცნობისმოყვარე, მაგრამ თითქოს სხვის ცხოვრებაში ჩარევის გარეშე.
— მარინ, შენ ხარ? რა ხდება?
— საკეტი შეცვალეს, — მშვიდად ვუთხარი.
ნიურამ ჩაი მოსვა და ჭიშკარს შეხედა.
— გუშინ აქ დიდი ამბავი იყო. გალინა პეტროვნაც იყო, ლარისა და მისი ქმარი. ისე დადიოდნენ, თითქოს ყველაფერი უკვე მათი იყო. ლარისა შენს ტერასის ავეჯს ეფერებოდა და ამბობდა: „აქ ზაფხულში ისეთი კარგი იქნება“. დედამისი კი იმეორებდა: „ყველაფერი მზადაა, უბრალოდ გადმოდით საცხოვრებლად“.
ჩემი ხელები უცებ უცხოდ მომეჩვენა.
მარჯვენა საჩვენებელ თითზე სქელი ბებერა მქონდა — სეკატორისგან. ფრჩხილებში მიწა მქონდა, რომელიც ვეღარასდროს მთლიანად აღარ იწმინდებოდა.
ათი წელი.
ათი წელი ამ ადგილის აშენებაში — ყოველი პრემია, ყოველი დამატებითი ცვლა, ყოველი საკუთარი თავისგან მოპარული რესურსი.
სათბური. სარწყავი სისტემა. გერმანული ტუმბო. მიწა. ნერგები. შეკეთება. გაუთავებელი შრომა.
და ახლა ქაღალდზე ერთი წინადადება: „ლარისას ეს უფრო სჭირდება“.
მანქანაში ჩავჯექი და ჩემს სვიმამთილოს დავურეკე.
ზარი დიდხანს გადიოდა. შემდეგ აიღო — ხმა ტკბილი, ზედმეტად ტკბილიც კი.
— ალო, მარინკა? უკვე ნაკვეთზე ხარ? ოჰ… უნდა მეთქვა…
გულმა შემეკუმშა.
— ეს რა წერილია ჭიშკარზე? და რატომ არის საკეტი გამოცვლილი?
ამოიოხრა. ნელა, დადგმულად.
— ხომ გესმის, ჩემო კარგო… ლარისას ფინანსური პრობლემები აქვს. მიწა ჩემ სახელზეა, იცი. იძულებული ვიყავი დავხმარებოდი. გავყიდეთ მას. სიმბოლურად თითქმის. უკვე გაფორმებულია. შენ ხომ ისეთი კეთილი ხარ, მარინკა… ჩვენ ოჯახი ვართ.
სიტყვა „ოჯახი“ სილასავით მომხვდა.
— ოჯახი? — ნელა ვთქვი. — მე ამ ადგილს ათი წელი ვაშენებდი.
მისი ხმა გამყარდა.
— იურიდიულად ეს ჩემი საკუთრებაა. მაქვს უფლება. შენი ნივთები ავტოფარეხში გადაიტანება.
ზარი გაითიშა.
ძრავის ხმა ნელ-ნელა ჩაქრა, თითქოს სამყაროც ითიშებოდა.
და ერთმა აზრმა გამიელვა:
კარგი.
თუ ლარისას „სჭირდება“, მაშინ მიიღებს — მაგრამ მხოლოდ იმას, რაც მართლა მისია.
საათში სატვირთო მანქანა მოვიდა.
ორი მამაკაცი, დაღლილი სახეებით, ბევრი კითხვა არ ჰქონდათ.
— რას ვაკეთებთ, ქალბატონო?
— ყველაფერს ვიბრუნებთ, რაც მე მოვიტანე, — მშვიდად ვუთხარი. — ყველაფერზე ქვითარი მაქვს.
და დავიწყეთ.
ხრახნის ხმაური. ლითონის ჭრიალი. პლასტმასის კრახი. სილიკონის გახლეჩა.
კარი ჯერ წინააღმდეგობას უწევდა, შემდეგ დანებდა.
ფანჯრები ერთმანეთის მიყოლებით მოიხსნა — როგორც მოგონებები, რომლებიც ფრთხილად იშლება.
— ეს სერიოზულია? — ჩაილაპარაკა ერთმა.
— ეს სწორია, — ვუპასუხე.
სათბურზე მუშაობა რთული გახდა — ჟანგი ყველაფერს აჭერდა. ერთი წამით გაჩერდნენ.
— დავტოვოთ?
— არა.
და გავაგრძელეთ.
ბაღი ნელ-ნელა იშლებოდა. მიწა თითქოს თვითონაც ეწინააღმდეგებოდა ამ ყველაფერს.
ბუჩქები ამოვიღეთ. ჰორტენზიები ფრთხილად დავამუშავეთ. ტუმბო ბოლოს ამოიღეს ჭიდან მძიმე, მეტალის კვნესით.
— ზედმეტია ეს… — ჩაილაპარაკა ერთმა.
— ჩემია, — ვუპასუხე.
და გავაგრძელეთ.
როცა ყველაფერი დასრულდა, აღარაფერი დარჩა ბაღის მსგავსი.
მხოლოდ სიცარიელე.
როგორც ქარხნულად გადაყენებული სისტემა.
ხელში ძველი დანა მეჭირა და ფარდულში შევედი.
თაროზე ერთი ნივთი იყო დარჩენილი — ძველი ემალირებული ჩაიდანი. ჩამოტეხილი, მაგრამ მაინც მდგომი.
ავიღე და შუა ნაკვეთზე დავდე.
გვერდით ეკალი ჩავარჭე.
— ეს არის ყველაფერი, რაც დარჩა, — ჩავჩურჩულე.
მძღოლმა მკითხა:
— სად წავიღოთ?
— ქალაქში. საწყობში.
შემდეგ ტელეფონი აფეთქდა.
ყვირილი. ბრალდებები. ისტერიკა.
— სახლი მოიპარე! — კიოდა ლარისა.
— არაფერი მომიპარავს, — მშვიდად ვუთხარი. — რაც წავიღე, ჩემი იყო.
ყოფილმა ქმარმაც დარეკა.
— ეს ზედმეტია…
— ზედმეტი მაშინ იყო, როცა ჩემი წაიღეთ.
სიჩუმე.
გავთიშე.
ერთი თვის შემდეგ ქალაქის აივანზე ვიჯექი.
ჰორტენზიები ქოთნებში ყვაოდა. ცოცხლობდნენ.
ბაღი იქ დარჩა — ცარიელი, უცხო, უნაყოფო.
მე კი აქ ვიყავი.
ყავით, სიჩუმით და რაღაც ახალი სიმშვიდით.
რადგან ბოლოს და ბოლოს, ბაღს ადამიანს ვერ ართმევ.
უბრალოდ გადაადგილებენ.
და რაც საკუთარი ხელებით ააშენე, არასდროს ქრება.
ის შენთან ერთად მოდის.
